ಮೂಕ ವೇದನೆ ಎಂಬ ಒಂದು ನುಡಿಗಟ್ಟಿದೆ. ಹೇಳಲಾರದ ನೋವದು. ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದ ಭಾವವದು. ಒಳಗೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಉಕ್ಕಿ ಹೊರಗೂ ಕಾಣಿಸುವಂಥ ನೋವದು.
ಬೇಂದ್ರೆಯಂಥ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು, ಸ್ವತಃ ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ ಉದ್ಭವವಾದದ್ದು ’ನಾದಲೀಲೆ’ ಸಂಕಲನದ ’ನೀ ಹೀಂಗ ನೋಡಬ್ಯಾಡ ನನ್ನ’ ಕವಿತೆ.
ಎಂಟೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಇಬ್ಬರು ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳು ತೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಬೇಂದ್ರೆಯವರಿಗೆ ಆಘಾತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶೋಕ ಅವರ ಮಡದಿಯದು. ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಬೇಕು? ತಾನತ್ತರೆ ಕವಿಹೃದಯದ ಗಂಡ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಕಪಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವರ ಮಡದಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಶೋಕ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಅದನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಕೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದೆ ಓದಿ »
RSS: