ಸರಿ ಆಯ್ತು ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

೧. ಯೆಸ್ಟರ್ ಡೇ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಏನು ಈಟ್ ಮಾಡಿದಿರಿ.
೨. ಟುಮಾರೋ ನಿಮ್ಮ ಮದರ್ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದಾರಲ್ವ. Kindly bring her to our home also.
೩. ಟುಡೇ ನೈಟ್ ಏನು ತಿಂಡಿ ಪ್ರಿಪೇರ್ ಮಾಡೋಣ.
೪. ನಾನು ಅಂದೇ ಹಾಕಿದ್ದೇೆ, ಅದು ಉದಯ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು.
ಫಂಕ್ಷನ್ ಗೆ ಟು ಡೇಸ್ ಬಿಫೋರ್ ಫೇಸ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡಿ.
೫. ಲಾಸ್ಟ್ ವೀಕ್ ತುಂಬಾ ಫೀವರ್ ಇತ್ತು. ಈಗ ಬೆಟರಾಗಿದ್ದೀನಿ.

ಇಂತಹ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು, ಕನ್ನಡ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಯೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಭಾವ ಹೊಂದಿರುವ ನಮ್ಮಂಥ ಪಟ್ಟಣದ ಜನರು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾ, ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪ್ರಭಾವ, ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಾಶವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೊೂಬ್ಬೆಯಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ: ನೆನ್ನೆ, ನಾಳೆ, ಇವತ್ತು ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪದಗಳಿಗೆ ಎಂದೂ ಸಹ ನಾವು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮೊರೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವವಿರುವ ಪದಗಳಿಗೆ ನಾವು ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳ ಮೊರೆಹೋಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಂಕರಭಟ್ಟರೇ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರಲ್ಲ. ನಾವು ಎಲ್ಲೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬೇಡವೆಂದಿಲ್ಲ. ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಿಂಬಿಸುವ ಬದಗಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬೇಡ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳುವುದು.

ನೀವು ಅವಾಗವಾಗ ಕೊಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಉದಾಹರಣೆ ಕೂಡ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪದಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ ಹೊರತು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಉದಾ : Screw driver ಹಿಡ್ಕೊಂಡು - Screw driver hold ಮಾಡ್ಕೊಂಡು

ಅವನು Screw driver ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾನೆಯೇ ಹೊರತು Screw driver hold ಮಾಡ್ತಾ work ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. work ಮಾಡಿದರೆ ಏನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವಾದ ಇನ್ನು ಕೆಲವರದಾದರೆ ನಾವೇನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಕನ್ನಡದ ಉಳಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲ ಬೆಳೆಸುವಿಕೆ. ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿವು ಕೂಡ ಇದೆ ಮತ್ತು ಆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ.

ಸಿಲ್ಲಿ ಲಲ್ಲಿಯ ಚಿಕ್ಕೋಡಿ ಚಿನ್ನಸ್ವಾಮಿಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಜೈ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಾತೆ.

ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದ ಕೆಲ ವಿಚಾರಗಳಿವು,ವಿಷಯಾಂತರವೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ...

ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ, ಆಗುಂಬೆ, ಶೃಂಗೇರಿ ಸುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಂಗತವಾಗುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮೂರಿನ ಜನ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ(ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ) ಸಲೀಸಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.ಬಸ್ಸು, ಕಾರು, ಪೋಲೀಸು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲೀಷುಗಳ ಗೊಡವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಡಿಕೆ ತೋಟಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವವನೊಬ್ಬ "ಅಪೆಂಡಿಕ್ಸ್" ಪದವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿ "ಅಪ್ಪಣ್ಣಯ್ಯನ ಸರ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಬಳಸುವ " ಬುರ್ನಾಸು" ಪದದ ಮೂಲ "Born ass" ಇರಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಗುಮಾನಿ.

ಸುನಿಲರವರು ಉದಾಹರಿಸಿದ ತೆರನಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.ಈಟಿವಿ, ಉದಯಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಮ್ಮ ನಟೀಮಣಿಗಳ ಸಂದರ್ಶನಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇಂತಹ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ಲುಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ.ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಕನ್ನಡದ ಗತಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದು.ಮೇಲಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಅಜ್ಞಾನವೇ ಮುಳುವಾಗಿದೆ.ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಸುಮಾರು ಜನ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕ ಹೊಂದಿದ್ದು, ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಸಹ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬರದ ಕಾರಣ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂಗಳಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಕೆಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರರು ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ತಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಹರಟೆಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕನಿಕರ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಭಾಷೆ ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಅವರಿಗೆ ಪರಕೀಯವಾದುದರಿಂದ ಆ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ, ತೀವ್ರತೆ ಇರೋಲ್ಲ.ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನ ಹರಟೆಯ ತರಲೆ, ಕುಚೋದ್ಯ, ಗೇಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಮಾಯ.ಗಹನವಾದದ್ದು, ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವ ವಿಷಯಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾಪವೂ ಇಲ್ಲ,ಎಲ್ಲ ಅದೇ ಚರ್ವಿತ ಚರ್ವಣ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಭಾಷಾ ಶುದ್ಧಿಗಿಂತ ಸಂವಹನ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ, ಸಂವೇದನೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
ನಮಗೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಯ್ಯಲು ಬರುತ್ತದೆಯೋ, ಹರಟೆ, ಗೇಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೋ,ಹೇಳಲಾರದ್ದನ್ನ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬಳಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲವೇ?

ಅಂತೆಯೇ,

"ಶುದ್ಧ" ಭಾಷಾ ಪ್ರಯೋಗದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ವ್ಯಾಕರಣದ ಕುರಿತು (ತಲೆದೋರುವ) ಚರ್ಚೆಯೇ (ತನ್ಮೂಲಕ ದೊರೆಯುವ ಭೌದ್ಧಿಕ ಸರ್ಕಸ್ ನ ಆನಂದ) ಹೊರತು, ನಿಜವಾದ ಪದ (ಭಾಷಾ) ಪ್ರಯೋಗವಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದೇ?

ಬಸವಣ್ಣನೇ ಹೇಳಿದಂತೆ,

"ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಕೆಟ್ಟರು ಮನವಿಲ್ಲದೆ.
ನೀಡಿ ನೀಡಿ ಕೆಟ್ಟರು ನಿಜವಿಲ್ಲದೆ."

ನಮ್ಮೀ ಭಾಷೆಯ ಉಳಿವಿನ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಯು (ಅರ್ಥಾತ್, ಭೌದ್ಧಿಕ ಸರ್ಕಸ್) ಕೇವಲ ತೋರಿಕೆಗೋ ಎಂದು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇಳುತ್ತದೆ! ಈ ಮೊದಲೇ ಉಳಿದವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಯಾವ ಯೋಚನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬಳಸುವರು, internet ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಾದ-ಪ್ರತಿವಾದಗಳ ಅರಿವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ವ್ಯಾಕರಣಬದ್ಧವಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವಾಗಿಯೋ, ನಿಶ್ಚಿಂತರಾಗಿ, ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸುವರೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅಳಿವಿಲ್ಲ!

ಇಂಗ್ಲೀಷನ್ನು ೧ನೇ ತರಗತಿ ಯಿಂದ ಕಲಿಸಿದರೆ ಕನ್ನಡ ಅವಸಾನ ವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಬಳಸುವದು ಅತ್ಯಾವಶ್ಯ. ಇದರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಪಬ್ರ್ಂಶ ವಾಗುವ ಅಪಾಯ ವಿದ್ದರೂ ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಇಂದು ಬೆಂಗಲೂರಿನಂತ ನಗರ ಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ ಮಾತಾಡುವದು ಒಂದು ಪ್ಯಾಶನ್. ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ. ಇದರಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗುವ ಅಪಾಯ ಅಪರಿಮಿತ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರಾರೂ ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯುವ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬೀಳುವದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಕಾನ್ವೆಂಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊರಗೂ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯಪರಿಷತ್ತು ,ಕನ್ನಡ ಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹೋರಾಡುವದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ಅವರ ಹೋರಾಟ ಬೇರೆಯದೇ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ. 

ಇಂಗ್ಲೀಷ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯಲು ೨೪ ಗಂಟೆ ಅದನ್ನು ಮಾತಾಡುವ ಅಗತ್ಯ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಸ್ಕೂಲಿನ ಒಳಗೆ ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಬೇಕಾದರೆ ಹೇಳಲಿ ಆದರೆ ಹೊರಗೆ ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣ ವಾದರೆ ಕನ್ನಡ ತಾನೇ ಸ್ದೃಡವಾಗಿ ಬೆಳೆಯು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ.

ಅನಂತ ಪಂಡಿತ