ಹೇ ರಾಧೆ,

ನಿನ್ನ ಬಳೆಗಳ ಮೆಲ್ದನಿಗಳಿಗೆ
ಝೇಂಕರಿಪ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆ,
ನನ್ನ ಮುರಳೀ ಗಾನಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಗಾನವು ಬೆರೆತು
ತಂಪಾದ ಮಧುವನವು
ನೆನಪಿಲ್ಲವೇ ನಿನಗೆ ಹೇ ರಾಧೆ??

ನಿನ್ನ ಮಡಿಲ ಮಂಟಪದಿ
ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಮಲಗಿರಲು ನಾ
ನಿನ್ನ ಕಂಗಳ ಕಾಡಿಗೆ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲಿರಲು
ನಾನಿಟ್ಟ ಮುತ್ತುಗಳು
ಮರೆತುಹೋದವೇ ನಿನಗೆ ಹೇ ರಾಧೆ??

ನೀನಿರದ ಈ ದ್ವಾರಕೆಯಲಿ,
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನಾ ವಿರಹ,
ಬೆಳದಿಂಗಳೂ ನನಗೆ ಸಹ್ಯವಿಲ್ಲ ರಾಧೇ,
ನನ್ನ ಕನಸಲಾದರೂ ಇಂದು
ಬರಲಾರೆಯಾ ಹೇ ರಾಧೆ??

-ಶ್ರೀನಿಧಿ

(ರಾಧೆಯ ವಿರಹದ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ಕವನಗಳನ್ನು ಓದಿದ ನನಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಮನದಲ್ಲಿ ರಾಧೆಯ ನೆನಪು ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ಈ ಕವನ. ಚುಟುಕ ಬರೆಯಲು ಹೋದ ನಾನು ಕೊನೆಗೆ ಬರೆದಿದ್ದು ಈ ಕವನ.
ಸಂಧರ್ಭ:
ಕೃಷ್ಣ ಗೋಕುಲದಿಂದ ಬಂದು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿಯಾಗಿದೆ. ಸಾಗರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿ. ಇಂತಹ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಧೆಯ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ)