ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಈ ಚೇತನಕೆ ಆತ್ಮ ಎನಲೇ
ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದ ಈ ದೇಹಕೆ ನಾನು ಎನಲೇ

ಜೀವನ ಎಂಬೋ ಈ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಹತ್ತಿದೆ ನಾನು
ಹಾಲುಣಿಸಿ ಪಾಲಿಸಿದವಳ ಅಮ್ಮನೆಂದೆ
ಅವಳು ತೋರಿದವನ ಅಪ್ಪ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮನೆಂದೆ
ಅವಳು ಕಲಿಸಿದ ಮಾತನೇ ನಾ ನಂಬಿದೆ

ಈ ಬಸ್ಸಿನಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಹತ್ತಿ ಎಲ್ಲೋ ಇಳಿವ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಂದ
ಮಮತೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರೀತಿ ಕರುಣೆ ಕ್ರೋಧ ಹಾಸ್ಯವ ಕಲಿತೆ
ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆತೆ ಮನದ ಕಾಮನೆಗಳಿಗೆ ದಾಸನಾದೆ
ಯಾವುದೋ ಹೆಣ್ಣಿನ ನಂಬಿದೆ, ಕೆಲ ಬಾರಿ ಮೋಸ ಹೋದೆ

ಸಹವ್ರ್ತಿಗಳೊಡನೆ ನಕ್ಕೆ, ನಗಿಸಿದೆ, ಅತ್ತೆ, ಅಳಿಸಿದೆ
ಅವರನೇ ನಂಬಿ ಗೋಂದಿನಂತೆ ಅಂಟಿದೆ
ಅವರ ಸ್ಥಾನಕದಿ ಅವರಿಳಿಯೇ ಗೋಳಾಡಿ ಹೊರಳಾಡಿದೆ
ಆಸ್ತಿಕ ನಾಸ್ತಿಕನಂತೆ ನಾಟಕವಾಡಿ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡಿದೆ

ಸಹವರ್ತಿ ತೋರಿದ ಕೂಸುಗಳ ಮಕ್ಕಳೆಂದೆ
ಅವರನೇ ನಂಬಿ ಆಶಾಗೋಪುರ ಕಟ್ಟಿದೆ
ಅವರು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದಾಗ ಹುಚ್ಚನಾದೆ, ಎಲ್ಲರ ಶಪಿಸಿದೆ
ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಬಂದಲ್ಲಿಗೇ ಇಳಿದು ಹೋದೆ

ತ ವಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ