ಅನನ್ಯ ಅಲ್ಲಮ ೬ (೧)

     ಉಜ್ಜಯಿನಿಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಳಿಚರಣನನ್ನು , ಸಂಕಲೆಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ ಅಲ್ಲಮನು , ತ್ರಿಯಂಬಕೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಬಂದನು . ಅಲ್ಲಿ ಗೋದಾವರಿ ನದಿ ಮೂಲದ ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ತಪಸ್ವಿಗಳಿದ್ದರು , ಅವರ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ , ಅಲ್ಲಿಯ ರಮಣೀಯತೆಗೆ ಮನಸೋತು ಕೆಲ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು . ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು ;  ತನ್ನ ಕಲ್ಯಾಣದ ವಾಸ್ತವ್ಯದ ದಿನಗಳು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿವೆಯೆಂದು . ಒಂದು ದಿನ   ಇಳಿ ಸಂಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ತಪ್ಪಲಿನ ಬೃಹತ್ ಕಪ್ಪು ಶಿಲಾಖಂಡದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಅಲ್ಲಮನಿಗೆ , ಮುಂದೆ ಹಾಸಿ ಹರಡಿ ನಿಂತ ದಟ್ಟ ಹಸಿರು ಕಾನನ ಪಂಕ್ತಿಯು ಕಣ್ಣು ಹರಿದತ್ತೆಲ್ಲಾ ಪಸರಿಸಿದ  ಮನೋಹರ ದೃಶ್ಯ  ಚಿತ್ತವನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದಿತ್ತು  . ಬಂಡೆಯ  ಬುಡದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೊಲಗಳು , ಆ ಸಂಜೆಯ ಸೊಬಗಿನಲ್ಲಿ ಗೂಡುಗಳಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ಚಿನ್ನಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವು . ಅದು ಅಲ್ಲಮನಿಗೆ ಹೊಸದೇನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ , ನಿತ್ಯ ಸಂಜೆ ಅಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಲಮನಿಗೆ ಮೊಲಗಳ ಆಟ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡುವ ಮೋಜಿನ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು . ಇಂದೂ ಸಹ ಮೊಲಗಳು ಅವಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು , ಅವಿತುಕೊಂಡವನ್ನು ಇತರ ಮೊಲಗಳು ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುವುದು , ಮರಿ ಮೊಲಗಳನ್ನು ತಾಯಿ ಮೊಲಗಳು ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಆಟಕ್ಕೆ ಬಿಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿದ್ದವು .  ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಿಗಳ ಭಾವ ಪ್ರಪಂಚದೊಡನೆ ಒಂದಾಗುತ್ತಾ , ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಮನು  ಕುಳಿತಿದ್ದನು . ಇಂತಹ ಮೋಜಿನ ಸಂತೆಯ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ ಇಡೀ ಮೊಲಗಳ ಸಮುದಾಯ ಬೆಚ್ಚು ಬಡಿದು ಮಂಕು ಹಿಡಿದು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಮರೆಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬಿಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತು . ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ ಒಂದು ಘಟ ಸರ್ಪ,  ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಎರಗಿ , ಮೊಲಗಳ ಗುಂಪೊಂದರ ಸಲಗ ಮೊಲವನ್ನು ಹಿಡಿಯಿತು . ಸರ್ಪದ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೊಲ ವಿಲ ವಿಲನೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನದೊಡನೆ ಸೆಣಸುತ್ತಿತ್ತು . ರೋಷದಿಂದ ಸರ್ಪ ಹೆಡೆ  ಆಡಿಸುತ್ತಾ  ತನ್ನ ಕೆಂಗಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಲವನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಂಭೀಭೂತಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು . 

    ಸರ್ಪದ ಈ ನಡೆ ಅಲ್ಲಮನನ್ನು ಚಕಿತಗೊಳಿಸಿತು , ಮೊಲಗಳು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮೃತ್ಯು ಒಂದು ಅಡಗಿರುವುದರ ಸದ್ದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ . ಅಷ್ಟು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಇರವನ್ನು ತೋರಗೊಡದೆ , ಆ ಅಮಾಯಕ ಮೊಲಗಳ ನಾಯಕನನ್ನು ಗುರಿ ಹಿಡಿದು ಎರಗಿ ಕಬಳಿಸಿದ ಸರ್ಪ ಅಲ್ಲಮನ ವಿಚಾರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿತು . ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಬೆಳ್ಳಗಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಹಾಲೆಂದು ಬಗೆದಿದ್ದಾರೆ . ತಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಕಲರ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ಆ ಸರಳ ಮನಸ್ಸು ಅರಿಯದು ಸನಿಹವೇ ಮೈಮರೆತಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಾ ಮಲಗಿರುವ ಅನಾದಿ ಕಾಲದ ಘಟ ಸರ್ಪ , ತನ್ನ ಬಲಿಗಾಗಿ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತ , ಅಮಾಯಕತೆ ನಟಿಸುತ್ತ , ನಿದ್ರೆಯ ನಟನೆಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು .   ಅಲ್ಲಮನ ಒಳಗಣ್ಣಿನ ಮುಂದೆ ಸುಳಿದ ಈ ಭಯಂಕರ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯದ ಒಳ ಸುಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿತರಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ  ,

 " ಏನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವೆ ಅಲ್ಲಮ ?,, 

ಅಲ್ಲಮನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದನು ಗಳಿತ ಶರೀರದ , ಕೆನ್ನೆಯ ತೆರೆಗಳ , ಕವಡೆಯ ಸರಗಳ , ನೊಸಲ ಅಗಲ ಕುಂಕುಮದ , ಕೋಲೂರಿದ ಮುದುಕಿ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಾ  ನಿಂತಿದ್ದಳು " ಓ , ನೀನೇ ,, ಎಂದು ಅಲ್ಲಮನು ಅನ್ಯ ಮನಸ್ಕನಾದನು .

 " ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು  ಬಂದುದು ನಿನಗೆ ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲವೇ ? ,,

 " ಬರುವುದೂ ಬಿಡುವುದು ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟ , ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ನಾನಾರು ? , ಆದರೆ ಈಗೇಕೆ ಈ ಭೈರವಿಯ ವೇಷ ? ,,

 " ಭೈರವದ ಮುನ್ನುಡಿಗೆ ಭೈರವಿಯ ವೇಷ ,,

 ಆಗ ಅಲ್ಲಮನು , " ವೇಷ ಭೈರವವಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ , ಕುಸುಮ ಮೋಹಿನಿಯಾದರೂ  ಅಷ್ಟೇ , ಪರಿಣಾಮಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಲ್ಲ ,, 

ಅಂಡಜವೆಂಬ ತತ್ತಿಯೊಡೆದು ಪಿಂಡ ಪಲ್ಲಟವಾಗಿ

 ಗಂಡ ಗಂಡರನರಸಿ ತೊಳಲಿ ಬಳಲುತ್ತೈದಾರೆ

 ಖಂಡ ಮಂಡಲದೊಳಗೆ ಕಂಡೆನೊಂದು ಚೋದ್ಯವ .

ಕಂದನ ಕೈಯ ದರ್ಪಣವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನುಂಗಿತ್ತು

.ದಿವಾರಾತ್ರಿ ಉದಯದ ಬೆಳಗನು ಕತ್ತಲೆ ನುಂಗಿತ್ತು 

ಗುಹೇಶ್ವರನಲ್ಲಿಯೇ ನಿರ್ವಯಲಾಯಿತ್ತು 

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭೈರವಿ ಕಂಪಿಸಿದಳು ,

" ಹಾಗಾದರೆ ಸರ್ವನಾಶವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಲ್ಲೆಯಾ ? ,,

 " ಅದು ನನ್ನ ಕೆಲಸವಲ್ಲ ,ನಾನು ಸ್ಥಿತಿ ಕರ್ತನಲ್ಲ , ಸಂಹಾರಕರ್ತನು ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲ   ,,

 " ಹಾಗಾದರೆ ಬರಿಯ ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನೇನು ? ,,

 ’ ಏಕೆ ಕೆಣಕುವೆ ಭೈರವಿಯ ವೇಷಧಾರಿ  ? , ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ನನ್ನವಲ್ಲ , ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಶಕ್ತಿಗಳಿವೆ . ಆದರೆ ಸರ್ವನಾಶದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು , ಏನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು,  ಎಂಬ  ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ,,

 " ಏನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವೆ ?  ,,

" ಈ ನಿನ್ನ  ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಿನಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ,,

 " ಏಕೆ , ಅಡ್ಡಿಯಾದೇನೆಂಬ ಭಯವೇ ? ,,

 " ನನ್ನ ಭಯದ ಅಗತ್ಯಗಳು ಕಳೆದು ಬಹಳ ದಿನಗಳಾದುವೆಂದು ನೀನು ಚನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲೆ ,,

 " ಏಕೆ ಅಲ್ಲಮ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿರ್ವಹಿಸಬಾರದೆ ? ,,

" ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನೀನು ನಿರ್ವಹಿಸಬಹುದು , ಆದರೆ ನನಗೂ ಇರುವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನೂ ನಿರ್ವಹಿಸಲೇಬೇಕು . ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀನು ಹೇಗೆ ಬಾಧ್ಯಳೋ ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಸಹ , ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀನೇ ಸಿದ್ದಳಿಲ್ಲ ,,

  " ಅಂದರೆ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಗೆ ಕೊನೆ ಇಲ್ಲ ,, 

ಸಶಬ್ದವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೋಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಗೆಜ್ಜೆಗಳ ಸದ್ದುಗೈಯುತ್ತಾ " ನೋಡೋಣ ಮುಂದಿನ ನಾಟಕದ ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲ್ಯಾಣ , ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಧಿಸುತ್ತೇನೆ ,,  

ಎನ್ನುತ್ತಾ  ಮುದುಕಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸರಿದಳು  . 

     ಅಲ್ಲಮನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾಸದ ನಗೆ ಮೂಡಿತು . ’ ಇದು ವರೆಗೆ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಳುಹಿಸಿದುದು , ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಪಡೆಯನ್ನು , ಆದರೆ ಈಗ ನಿಚ್ಚಳವಾಗುತ್ತಿದೆ , ಅಲ್ಲಿ ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸುವವರು ಬೇಕು .  ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಅಪಾಯವೇನೂ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ , ಆದರೆ ದೂರ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಅಪಾಯದ ಕಾಲ ಸರ್ಪದ ಕರಿ ನೆರಳು ಇಣುಕಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ . ಈಗ ಅಲ್ಲಿರುವ ಮಾಚಿದೇವರು , ಮೋಳಿಗೆ ಮಾರಯ್ಯಗಳು, ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯ ಇವರೆಲ್ಲ ಸಮಯ ಒದಗಿದರೆ ವೀರ ಯೋಧರಾಗಬಲ್ಲರು ; ಸೂತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಲಾರರು . ಬಾಲಕನಾದರೂ ಚನ್ನಬಸವಣ್ಣ ಸೂತ್ರ ಹಿಡಿಯ ಬಲ್ಲ ಸಮರ್ಥ .  ಆದರೆ ಇದು ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನಿಂದ ಬಗೆ ಹರಿಯುವ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಲಾರದು ಅನೇಕಮುಖಿ ನಾಯಕತ್ವ ಬೇಕು . ಅನೇಕ ದಿಕ್ಕಿನ ರಕ್ಷಣೆ ಬೇಕು ; ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ಸಹ . ’ ಯಾರು  ಸಮರ್ಥರು ? ಎನ್ನುವ ಆಲೋಚನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಮನು ಅಂದಿನ ಇರುಳನ್ನು ಕಳೆದನು .

      ಮರುದಿನ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಪುನಃ ಅದೇ ಬಂಡೆಯಮೇಲಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ನಿಸರ್ಗ ನಿರೀಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಲ್ಲಮನ ಮನೋಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಧೀರ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಚಿತ್ರ , ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ಮೂಡತೊಡಗಿತು . ಅಲ್ಲಮನ ಬಗೆಗಣ್ಣಿನ ಮುಂದೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದ್ದ , ಉನ್ನತ ಪರ್ವತಾವಳಿಯ  ಕೋಡುಗಲ್ಲ ಮೇಲೆ  ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಂತ ; ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಸಾತ್ವಿಕ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಂಡೇ ತೀರುವೆನೆಂಬ ಛಲದ ಮುಖ ಮುದ್ರೆಯ ಈ ಬಾಲಕ ಯಾರು ? ’ ಓ ! ಇವನೇ , ನಮ್ಮವನು , ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ಇವನು !  ಎಂದುಕೊಂಡ ಅಲ್ಲಮನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಾಲಕನ ಜೀವನ ಚಿತ್ರ ಸುಳಿದಾಡತೊಡಗಿತು . 

         ಸೊನ್ನಲಿಗೆಯ ಕುಡು ಒಕ್ಕಲಿಗರ ನಾಯಕ ಮೋರ್ಡಿ ಮುದ್ದಯ್ಯ  ಸುಗ್ಗಲಾದೇವಿಯವರ ಪ್ರೇಮದ ಕುವರ ಇವನು , ಮುದ್ದಯ್ಯ ಸುಗ್ಗಲಾದೇವಿ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ತಾರುಣ್ಯ ಕಳೆದು ವಾರ್ಧಕ್ಯದ ಚಿನ್ಹೆಗಳು ಮೂಡತೊಡಗಿದರೂ  ಮಕ್ಕಳ ಭಾಗ್ಯ ಮಾತ್ರ ದೊರಕಿರದ ಅಭಾಗ್ಯರು . ಇದರಿಂದ ಚಿಂತಿತರಾಗಿದ್ದ ದಂಪತಿಗಳ ಮನೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ಗುರು ರೇವಣಸಿದ್ದರೊಡನೆ ಸುಗ್ಗಲಾದೇವಿಯ ಪ್ರಾಣ ಮಿತ್ರಳು ಮತ್ತು  ಆ ನಾಡಿನ ಅರಸಿಯೂ ಆಗಿದ್ದ ಚಾಮಲದೇವಿಯು ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಬಾಳು , ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ   ಬರಡು ಬಾಳಾಗಿರುವ ,ಅದರಿಂದ ನಿತ್ಯ ಚಿಂತಿತಳಾಗಿರುವ ಗೆಳತಿಯ ನೋವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವಂತೆ ಬೇಡಿದಳು ,   ಆಗ ರೇವಣಸಿದ್ದರು , ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ , ಇಂತಹ ಯಾತನೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡೂ , ಶಾಂತಳಾಗಿರುವ , ತನಗೆ ಇಂಥದು ಬೇಕು ಎಂದೂ ಸಹ ಬೇಡದ , ಸುಗ್ಗಲಾದೇವಿಯ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುತ್ತ ,  " ತಾಯೆ ಚಿಂತೆ ಬಿಡು , ನಿನ್ನ ಬಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಕಾರಣಪುರುಷನೋರ್ವನು ಜನಿಸುವನು, ಅವನನ್ನು ’ ಸಿದ್ದರಾಮನೆಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಿರಿ , ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು .  ಬಹು ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿ ತಮಗೆ ಆ ಪುಣ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ , ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಿನ  ಕಂದನೊಬ್ಬನು ಜನಿಸಿದನು . ಇದರಿಂದ ಮುದಗೊಂಡ ಮುದ್ದಯ್ಯ ತನ್ನ ಕುಲದೇವರಾದ ಧೂಳಿ ಮಾಂಕಾಳನ ಹೆಸರನ್ನೇ  ಶಿಶುವಿಗೆ ಇಟ್ಟನು . ಮಗು ಬೆಳೆಯತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಧೂಳಿಮಾಂಕಾಳನೆಂದು ಕರೆದರೆ ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ , ಸಿದ್ದಾರಾಮನೆಂದು ಕರೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ಲಕ್ಷ್ಯ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು . ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಮಗು ಸಿದ್ದರಾಮನೆಂದೇ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು .     

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೊದ್ದು ಕಂದನಂತಿದ್ದ , ಸದಾ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಸಿದ್ದರಾಮನು , ಲೋಕದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದ್ದು ಬಾಲಕನೆಂಬ ತಾತ್ಸಾರಕ್ಕೇ ಒಳಗಾದನು . ಇಂತಹ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ  ಮಾಗಿದ ನವಣೆಯ ಹೊಲವನ್ನು ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ , ಆಗಮಿಸಿದ  ಜಂಗಮನೋರ್ವನು ತನಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದೆ ಎಂದನು . ಬಂದ ಜಂಗಮನನ್ನು ಕಂಡ ಮೊದ್ದು ಸಿದ್ದರಾಮನಿಗೆ  ಅವನು ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಕಂಡು ಬಂದನು , ಅವನು ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಬಂಧುವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊಳೆತು , ತನ್ನಯ್ಯ , ತನ್ನೊಡೆಯ ಎಂಬ ಕಕ್ಕುಲತೆಯಿಂದ ಜಂಗಮನನ್ನು ಆದರಿಸಲು ಉದ್ಯುಕ್ತನಾದ ಬಾಲಕನು , ತಕ್ಷಣ ಹೊಲದ ನವಣೆಯನ್ನು ಬೆಳಸೆ ಮಾಡಿ ಬಂದ ಜಂಗಮನಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ಟನು ,

 " ಇವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ , ಆದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಹಸಿವು ತೀರದು , ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನವಣೆಯ ಓಗರವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ , ಮೊಸರು ಕಲೆಸಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ ,, ಎಂದು  ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು . 

  " ಓ , ಈಗಲೇ ತರುತ್ತೇನೆ , ಆದರೆ ನಾನು ಬರುವವರೆಗೆ ನೀವು ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಕೂಡದು , ಎಂದು ಹೊರಡಲನುವಾಗಿ , ತಿರುಗಿ ಜಂಗಮನನ್ನು ನೋಡಿ ,

" ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರೇನೆಂದಿರಿ ? ನೀವು ಎಲ್ಲಿಯವರು ? , ಎಂದು  ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು . ಆಗ ನಗುತ್ತಾ ಜಂಗಮನು

" ನನ್ನ ಹೆಸರು ಮಲ್ಲಯ್ಯ , ನಾನು ಶ್ರೀಶೈಲಪರ್ವತ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ನಿವಾಸಿ ,, ಎಂದು ಉತ್ತರ ನೀಡಿದನು .

       ಓಡುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದ ಸಿದ್ದರಾಮನು,  ತಾಯಿಯ ಹತ್ತಿರ ಮೊಸರನ್ನವನ್ನು ಬೇಡಿದನು . ಸುಗ್ಗಲಾದೇವಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವೇ ಇಳಿದಂತಾಯಿತು . ಎಂದೂ ಇಂಥದು ಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳದ ಮಗ , ಹೀಗೆ  ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮೊಸರನ್ನವನ್ನು ಬೇಡಿದರೆ , ತಾಯಿಯ ಹೃದಯ ಎಷ್ಟು  ಹಿಗ್ಗಬೇಡ ! . ಮರು ಮಾತಾಡದೆ  ಮಗನಿಗೆ , ಅವನು ಬೇಡಿದ ಬಿಸಿ ಓಗರವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮೊಸರು ಬೆರೆಸಿ  ಹದವಾಗಿ ಕಲೆಸಿ , ಬುತ್ತಿಯ  ಕಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ  ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಳು .                                                                    

• Login or register to post comments
• 118 ಹಿಟ್ಸ್
• ಈ ಪುಟವನ್ನು ಇ-ಮೇಯ್ಲ್ ಮಾಡಿ
• Printer-friendly version
•