ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಿ.ಕದಲ್ಲಿ ತಲೆಬುಡವಿಲ್ಲದ ಒಂದು ವರದಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ಆಂಡಯ್ಯನ ಕಬ್ಬಿಗರ ಕಾವಂ ಒಂದನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವಾದಮಾಡುವುದು ತರವಲ್ಲ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಓದುಗರು ನುಡಿದಿದ್ದರು. ಕಬ್ಬಿಗರ ಕಾವದ ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ತೆರೆಡು ಬಲವಾದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಕನ್ನಡವು ಹೊಳೆಯುವ ಜಾಣನುಡಿಯೂ ಹೌದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಈ ಲೇಖನ. ಅಂದ ಹಾಗೆ, ನಮ್ಮ ಗುರಿಯಿರುವುದು "ಸಂಸ್ಕೃತವಿಲ್ಲದ ಕನ್ನಡ ಜಾಳು" ಎಂದವರ ವಿರುದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾದ ದ್ವೇಷವಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಆ ರೀತಿ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ವಿರುದ್ಧ. ವಿ.ಕದ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಸಲಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವವಾದ ಸಾಧನೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವ ಪ್ರೌಢಿಮೆಯನ್ನು ಓದಗರು ತಂದುಕೊಳ್ಳಲಿ.

ನಾನಿಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಓದುಗರ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡದ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಚುಯಲೇಸೇಷನ್ ಏಕೆ ಬೇಕು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡವು ಏಕೆ ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾದ ಭಾಷೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಸ್ತುನಿಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
೧. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಕುರುಡಭಿಮಾನದಿಂದ ಆಗುವ ನಷ್ಟ
೨. ಕನ್ನಡವು ಪೊಳ್ಳಲ್ಲದ, ಟೊಳ್ಳಲ್ಲದ, ಜೊಳ್ಳಲ್ಲದ, ಜಾಳಾಗಿರದ, ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿರದ ತನ್ನದೇ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ತಳಹದಿಯಿರುವ ನುಡಿ ಎಂದು ನಿರೂಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ.

೧. ಮೊದಲ ವಿಚಾರ ವೇದಗಳನ್ನು ಕುರಿತು

ವೇದ ಎಂದರೆ ಜ್ಞಾನ ಅಂತ ಕೆಲವು ಟೀಕೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಬೇಡ. ಇಂದು ವೇದಗಳು ತರ್ಜುಮೆಗೊಳ್ಳದ ಯಾವ ಭಾಷೆಯೂ ಇರಲಾರದು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಡಿ.ವಿ.ಜಿಯವರ ಒಂದು ಕಗ್ಗವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. "ಕಾಶಿಯಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನು ಓದುವರು....ಆಕ್ಸಫರ್ಡಿನಲಿ....". ಐರೋಪ್ಯರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಮ್ಮ ನುಡಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡು, ತಮಗೆ ಏನು ಬೇಕಿತ್ತೋ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಂಡು ಮುಂದೆಬಂದರು. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲೇನಾಯಿತು. ವೇದಗಳು ದೇವರ ಪೂಜಾಮಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಯಿತು (ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ, ಇದರ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ಕಮ್ಮಟಗಳು ಇಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ). ವೇದಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲಾಯಿತು. ವೇದಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳವಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡವನು ಕೋಣನಾಗಿ ಮಾರಮ್ಮನಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಸುಳ್ಳು ಪುರಾಣ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ವೇದಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಯಾ ದೇಸೀ ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ, "ನೋಡಯ್ಯಾ, ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿದೆ, ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊ" ಎಂಬ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿದ್ದರೆ ನಾವುಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಮುಂದಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಜ್ಞಾನದ ಹರಿವಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ವೈಭವೀಕರಣ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ವೇದಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಒಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲವೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಆಯುರ್ವೇದ. ಆಯುರ್ವೇದದಿಂದಲೇ ಸಕಲ ವೈದ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರವು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ದೇಸೀ ಸೊಗಡಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತಹ "ಅಳಲೇಕಾಯಿ" ಪಂಡಿತರಿಗೂ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಅರಿವಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಅನೇಕ ಕಡೆ ಇಂತಹವರನ್ನು ಕಾಣಬಹದು. ಐರೋಪ್ಯರು ಹೇಗೆ ಆರ್ಯುವೇದವನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ "ಅಳಲೇಕಾಯಿ" ಪಂಡಿತರುಗಳನ್ನೂ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ "ಈಟಿವಿ ನ್ಯೂಸಿನಲ್ಲಿ - ಒಂದು ವಿಶೇಷ ವರದಿ" ಬಂದಿತ್ತು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಯಾವುದೋ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆ ಹಾವು ಕಡಿತಕ್ಕೆ ನಂಜಿಳಿಯುವ ಔಷಧಿ ನೀಡುತ್ತಾಳಂತೆ. ಜನಪದವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ವೇದಗಳನ್ನು ದೇವರ ಪೂಜೆಯ ಮಂತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯಾವುದೋ ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಭಾಷೆಗೆ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರೆ ನಾವುಗಳು ಇಂದು ಬೇರೆದೇಶದವರ ಹಾಗೆ ಇನ್ನೊವೇಟೀವ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಬೇರೆಯವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದನ್ನೇ ಬಳಸಿ ಬಳಸಿ, ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. "ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದರೆ ವೈದಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎನ್ನುವುದು ತಪ್ಪು" ಎಂದು ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕರು ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

೨. ಕನ್ನಡದ ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಸಂಗೀತ ಉಪಕರಣ - ಪಿಟೀಲು

ಸಂಗೀತ - ಸಂಗೀತ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಒಂದು ಜ್ಞಾನ. ಇಂದು ನಾವುಗಳು ಗಮನಿಸಬಹುದಾದ ಹಾಗೆ ಸಂಗೀತ, ರಾಗ, ಸ್ವರ, ಆಳಾ(ಲಾ)ಪ ಇವುಗಳು ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು ಸೇರಿ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿವೂ ಅದೇ ಪದಗಳಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೆನಕ ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಭಾಷಾ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಎಂದು ಬರೆದದ್ದು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ.

ಸರಿ ಈಗ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮೇಲೆ ಕುರುಡು ವ್ಯಾಮೋಹವಿರುವವರಿಗೆ ಒಂದು ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪಿಟೀಲಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದವೇನು ? ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಹಿಂದೆ, ಎಲ್ಲ ತಂತಿವಾದ್ಯಗಳಿಗೂ ವೀಣೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪರಿಪಾಠ ಇತ್ತಂತೆ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲ. ವಯೋಲೀನ್ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ೧೫-೧೭ ಶತಮಾನವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನೋಡಿ, ಪಿಟೀಲನ್ನು ದಾಕ್ಷಿಣಾತ್ಯರು ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ವೀಣೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಕಛೇರಿ ನಡೆದೀತು ಆದರೆ ಪಿಟೀಲಿಲ್ಲದೆ ಸಂಗೀತ ಕಛೇರಿ ನಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಪಿಟೀಲಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಇರುವ ಪದಗಳು ಪಿಟೀಲು, ಕುದುರೆ, ಬಿರಡೆ, ತಲೆ, ಬಿಲ್ಲು, ಅಂಗುಳಿ, ಹಲಗೆ, ಕಮಾನು. ಇವುಗಳು ಯಾವುದೂ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಭಾರತದ್ದಲ್ಲದ ಒಂದು ಜ್ಞಾನವನ್ನು(ವಯೋಲೀನ್) ಸಂಪಾದಿಸಲು ನಮ್ಮ ಹಿರೀಕರು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಸೀ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ದೇವಭಾಷೆಯನ್ನಲ್ಲ. ಪಿಟೀಲೆಂಬ ಒಂದು ಭವ್ಯ ಭಂಗಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ನಾವು ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಬಳಸಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿನಗೆ ನಾಟಲಿ. ಹೊರಗಿನ ಒಂದು ಜ್ಞಾನದ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟಯಲೈಸೇಷನ್ ಅನ್ನು ನಾವು ನಮಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಸ್ತ್ರೀ. ಇದು ಸಂಸ್ಕೃತವಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಜ್ಞಾನವಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ "ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ" ಇವುಗಳ ಅಪ್ಲಿಕಬಿಲಿಟಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ, ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದೇ, "ಸಂಸ್ಕೃತವಿಲ್ಲದ ಕನ್ನಡ ಜಾಳು" ಎಂದು ಬೆಪ್ಪುಬೆಪ್ಪುಬೆಪ್ಪಾಗಿ ಬಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತಾ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮೇಲಿನ ಕುರುಡಭಿಮಾನದಿಂದ "ಯಾರು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ನನಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತವೇ ಸರ್ವಭಾಷಾಜನನಿ, ದೇವಭಾಷೆ" ಎಂದರೆ ಅದು ಅಜ್ಞಾನದ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರತಿರೂಪ ಅಷ್ಟೇ.

ಇಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಆಗಲೀ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಆಗಲೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ (ಅಥವಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ) ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಜ್ಞಾನವಲ್ಲ. ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಾವು ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ, ಆ ಜ್ಞಾನದ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟುಯಲೈಸೇಷನನ್ನು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದು ದೂರಗಾಮಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟಲೈಸೇಷನ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಯೋಜನಗಳುಂಟು.
೧. ಕನ್ನಡನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಉಪಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ನಂಟಿದೆ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಚುಯಲೈಸೇಷನ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರೆ ಭಾಷಿಕವಾಗಿ ನಾವು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಇಡೀ ಭಾರತ ಒಂದಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ನಡುವೆ ಎಷ್ಟೋ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿರುವದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಒಂದೇ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಕಡೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿದೆ. ನಾವು ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ನಂತರ, Actually "ಇಂಗ್ಲೀಷಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವ ಒಂದಾಗಬಹುದು ಎಂದು ವಾದ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದು ವಾದಕ್ಕಾಗಿ ವಾದವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ವಸ್ತುನಿಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ".
೨. ಕನ್ನಡನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಲಿಂಗಾಯತರು ಬಳಸುವ ಮತ್ತು ಗೌಡರು ಬಳಸುವ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಶಬ್ದಗಳು ಒಂದಾಗುವವು. ಈ ಅಂಶ ಕೆಲವರಿಗೆ ನಗು ತರಿಸಿದರೆ ಅದು ಕನ್ನಡದ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳುವುದು "ಜ್ಞಾನವಲ್ಲದ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಪದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು" ಬಲವಂತದ ಹೇರಿಕೆಯೇ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಕೆಲವು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಗ್ರಂಥಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಕಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಓದಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದು ಪಶ್ಚಿಮದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ನಾವು ನಮಗೆ ಯಾವುದು ಸರಳವೋ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಡೆಯೋಣ. ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಕಲಿತೇ ಆಯುರ್ವೇದ, ನ್ಯಾಯ ಶಾಸ್ತ್ರ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಂತಾದ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೋ ಎಂದರೆ "ಹೋಗಲೋ, ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿದೆ, ಅದು ನನಗೆ ಸುಲಭ, ನಾನು ಅದನ್ನೇ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಬರುತ್ತದೆ". ಹಾಗೆಯೇ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಬಂದು, ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ೨೦೦-೨೫೦ ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ, ಸಾಹಿತ್ಯಕವಾಗಿ, ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ, ಬಾಷಿಕವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಹಿಂದುಳಿದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ಹೊಸತರದ "ದುರ್ಬಲರ ಮೇಲೆ ಸಬಲರ ಸವಾರಿ" ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾನೊಬ್ಬ "ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿರೋಧಿ" ಅಂತಲೋ "ವೈದಿಕ ವಿಡಂಬಕ" ಎಂತಲೋ ಯಾರಾದರೂ ಬಗೆಯುವುದಾದರೆ ಅದು ಅವರವರ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಷ್ಟೇ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ, "ಯಾರಾದರೂ "ನೋಡಯ್ಯಾ ಇದು, ವಿದ್ಯೆ->ವಿನಯ->ಪಾತ್ರತೆ(Professionalism, Character ಅಂತ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದು)->ಹಣ->ಧರ್ಮ->ಸುಖ(ಇದು ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸುಭಾಷಿತ) ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಜ್ಞಾನ", ಎಂದು ಹೇಳಿದರು ಎಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಆ ಜ್ಞಾನದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಳೆದು ತೂಗಿ, ನಮಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ತಯಾರು. ಏಕೆಂದರೆ ಕನ್ನಡಿಗರು ಎಂದೂ ಕೂಡ ಕುರುಡಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನವೇ ಇಲ್ಲದೆ, ಸಂಸ್ಕೃತವೇ ಎಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ನುಡಿ ಜಾಳು ಜಾಳು ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾದೃಚ್ಛಿಕ, ಇತ್ಯಾತ್ಮಕ, ನೇತ್ಯಾತ್ಮಕ, ಸಿದ್ಧಸ್ಮೃತಿಕೋಶ, ಸ್ಮರಣ ಕೋಷ್ಟಕ, ವಕ್ರಾವರಣ ಇಂತಹ ಪದಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬದನೆಕಾಯಿ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲ. ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ, ಕೇವಲ ಕೆಲವರ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮೇಲಿನ ಕುರುಡಭಿಮಾನದಿಂದ ಇವುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವದು ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಕೊರೆತೆಯೂ ಹೌದು.

ಪೂರಕ ಓದು -
೧. ಪಿಟೀಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಲೇಖನ
೨. ಪಿಟೀಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡದ ಲೇಖನ