(ಸಂಕಲನ ದ್ವೈಮಾಸಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕತವಾದ ಲೇಖನ)
ಹಿಂಸೆ , ಅಹಿಂಸೆ ಎಂಬುವು ಅನಾದಿ ಕಾಲದ ಗೊಂದಲಗಳು ; ಇವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸ್ವರೂಪಗಳೇ ಆದುದರಿಂದ , ಮಾನವನ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಬುದ್ದಿಯು , ಭಾವದ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದೆ ಇವುಗಳ ಅಂತರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲರಾರದು.

ಹಿಂಸೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಅದು ತಹಬಂದಿಗೊಳಪಟ್ಟಿದೆ , ಲೋಕ ಸಂರಕ್ಶಣೆಗೆ ಅದರ ಬಳಕೆಯೇ ಹೊರತು ಲೋಕ ವಿನಾಶಕ್ಕಲ್ಲ . ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಕೈಗೆ ಅದು ದೊರಕಿದಾಗ ವಿಕೃತಗೊಡು , ಅಸಹನೀಯವಾಗುತ್ತದೆ , ಮನುಷ್ಯ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣಿ ಲೋಕದಿಂದ ಬೇರಾಗಿ ಹೋದ, ಎಲ್ಲಿಯೋ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು , ಕಲ್ಲಿನಿಂದಲೋ, ಕವಣೆಯಿಂದಲೋ ದಾಳಿ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿಯ ಕೈ ಚಳಕ ಪ್ರಾಣಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನೇ ಮೂಡಿಸಿತು. ಅವು ಈ ಹೊಸ ಜೀವಿಗೆ ಹೆದರಿ ಇವನಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದವು. ನಾಯಿಯೊಂದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ! ಮನುಷ್ಯನ ಹಿಂಸಕ ಬುದ್ದಿಗೆ ಶಹಬ್ಬಾಶ್ ಹೇಳಲು ಈ ಪಾಪದ ನಾಯಿಗೆ ಯಾವ ತುರ್ತು ಇತ್ತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ . ಅಂತೂ ಅದು ಅವನ ಅನಾದಿ ಕಾಲದ ಸಹಪಾಟಿ.

ಈ ಆಯುಧ ಜೀವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಹಲವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ವಿಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿ. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನದೇ ಕರಾಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ; ಬಲವಾದ ಹಲ್ಲು , ಉಗುರು , ಕೊಂಬು ಇವೆಲ್ಲಾ ನೈಸರ್ಗಿಕವೇ ಅಲ್ಲವೇ ? ಆದರೆ ನಿಸರ್ಗ ಮನಷ್ಯನ ಬುದ್ದಿಯೊಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಅಲ್ಲ. ಈ ಆಯುಧಗಳ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ ತಲುಪಿರುವುದು ಎಲ್ಲಿಗೆಂದರೆ , ತಾನಿರುವ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಕ್ಶಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾಶಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಮೂರ್ಖ್ಹತನದ ಶಿಖರಕ್ಕೆ !

ನೈಸರ್ಗಿಕವೇ ಆಗಿರಲಿ , ಮಾನವ ಕೃತವೇ ಆಗಿರಲಿ , ಆಯುಧ ಹೊಂದಿದ ಜೀವಿ ಉಳಿದ ಸಂಕುಲಗಳ ಭ್ಹಯ ಆಂದೋಳನಕ್ಕಂತೂ ಕಾರಣವಗುತ್ತದೆ ; ಮತ್ತು ಆಯುಧ ಹೊಂದಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ತಾನೂ ಸಹ ಭಯದ ನೆರಳಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ . ಮನೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಹಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿದರೆ ಯಾರೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ; ಆದರೆ ಒಂದು ಚೇಳು ಕಂಡರೆ ಮುಗಿಯಿತು ಅದರ ಕತೆ, ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಅದೇನೂ ಕುಟುಕಿಯೇಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ , ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಕುಟುಕೀತೆಂಬ ಭಯವೇ ಅದರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಮುಳುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಚೇಳಿಗೆ ಹಲ್ಲಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ , ಅದು ಅಡಗಿಕೊಂಡೇ ಬಾಳಬೇಕು. ಕಾಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹಾವುರಾಣಿ ಹರಿದಾಡಿದರೆ ಉದಾಸೀನ ಮಾಡೂವ ಜನ , ಕಾಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ಹಾವು ಕಂಡರೆ ಹೌಹಾರಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ; ಹಾವೂ ಕೂಡಾ ಜನರನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಪರಾರಿಯಾಗಿ ಅವಿತುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ . ಅದರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೋ ಆಹಾರ ಸಂಪಾದನೆಗೋ ನಿಸರ್ಗ ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಆಯುಧವೇ ಅನೇಕ ಸಾರಿ ಅದರ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಚಕಾರ ತರುವ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ . ಇದೇ ಆಯುಧಗಳ ದ್ವಂದ್ವ . ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ , ಹುಲಿ, ಸಿಂಹಗಳಂತಹ ಬಲಶಾಲಿ ಜೀವಿಗಳೂ ಸಹ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೂರ ಆಯುಧಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡೇ ಬಾಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ . (ನಾಳೆಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ)