ಹ್ಮ್..ರಶ್ಮಿಯವರೇ, ನಗು ನಗುತ್ತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಿದ್ದ "ಚಿಕ್ಕಂದು", ಅಸಹಾಯಕದೆಡೆಗೆ ನೂಕಿರುವ "ದೊಡ್ಡಿಂದು" ನಡುವಿನ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಬನ್ನಿ. "ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ನಾನು ಮೀರಬಲ್ಲೆ" ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿ.

"ಅರಿವಿಗೆ ಮೀರಿದ ನಿಲುವಿನೊಳಿಹುದು ನಮ್ಮಯ ಗೆಲುವು". ಕನ್ನಡದ ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗಕಾರನೇ ಹೇಳಿರುವ ಹಾಗೆ, ವಿಷಾದವೇ ನಮ್ಮ ಶತ್ರು.

ನಗೆ ಮಾಸಿದ ಜೋಲು ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸವನ್ನು ಬೀರುವಂತಹ ಶಕ್ತಿ ನೀವಾಗಿ. ಕತ್ತಿಮಸೆಯುತ್ತಿರುವ ಜನ ಮೇಣ್ ಕೈಚಾಚಿರುವ ಜನರನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅಸಹಾಯಕ ದಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡದೆ, ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಮೀರಿನಿಲ್ಲಲು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ. ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಚಡಪಡಿಸದೆ, ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು, "ನಿಮ್ಮತನವನ್ನು ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡುವ" ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿರಿ. ಹೇಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡೋದು ? ಯೋಚಿಸಿ, ಇದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದು ಹಾಕಿ. ಓದಿ ಸಂತೋಷಪಡ್ತೀವಿ.

ಚಿಕ್ಕಂದೂ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ದೊಡ್ಡಿಂದೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಹೆಮ್ಮುಂದೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ ಅಂತ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾ ಇರಿ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ನಿಮಗೆ "ದೊಡ್ಡಿಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ" ಅನ್ನೋದೇ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ (ಕವನದ ಹೆಸರು) ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ. ಆದರೆ "ನೀವಂದುಕೊಂಡಿರುವ ವಾಸ್ತವ", ನಿಜವಾದ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಮಸುಕು ಹಾಕಿರಬಹುದು, ಅಲ್ವಾ !!!!!