ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದವಳು...

ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಹೆಣ್ಣು ಮದುವೆಯಾಗುವಾಗ ಈ ಭಾವ ಬರುವುದು ಸಹಜ ಅಲ್ಲವೇ

ಪ್ರಸನ್ನರವರೆ, ನಿಮ್ಮ ವಧು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನ ವಧುವಿಗಿರುವ ವೈರುಧ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಯ ಆಶಯ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳ ಹೊರಟು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಸಹಜವಾಗಿ ತವರನ್ನು ಬಿಡುವಾಗ ತೋರುವ ದು:ಖವನ್ನು ಅಸಹಜವಾಗಿ ಬಿ0ಬಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಯಾಕೋ ಸಮ0ಜಸವಾಗಿ ಕಾಣದು. ಉಳಿದ0ತೆ ಎ0ದಿನ0ತೆ ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಯ ಶೈಲಿ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.

ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಾಗ ಹೆಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ದುಗುಡ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಗಂಡನ ಮನೆ ಸೇರಿ ತನಗೆ ಮಕ್ಕಳಾದ ನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆಯನ್ನು ಮರೆತು ತನ್ನ ಮನೆ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಗೌರವವಿರುವುದು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕವನ ಪ್ರಸನ್ನರವರೇ
....ಸತೀಶ್

ಪ್ರಸನ್ನ, ಬಹುಶಃ ಹಿ೦ದೂಸ್ಥಾನದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಮನದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಕವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿ೦ಬಿಸಿರುವಿರಿ, ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ದಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಗಲಿಗೆ ತಲೆಯಾನಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಅಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಮಡದಿಯ ಅ೦ದಿನ ಚಿತ್ರ ಕಣ್ಮು೦ದೆ ಸುಳಿಯಿತು.