ಪ್ರಿಯರೇ,

ನಮಸ್ಕಾರ. ಸಂಪದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತ. ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದಿ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. ಒಂದು, ನೀವು ನಮ್ಮೂರಿನವರು ಅಂತ. ಮತ್ತೊಂದು, ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯವನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗ್ತದೇನೋ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡಿ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳು ಇಲ್ದೇ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿಲ್ವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಓದಿಗಾಗಿ, ವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗ್ತದೆ. ಆದ್ರೆ, ಅಲ್ಲೇ ನೆಲಸೋದು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪು ಅಂತ ಹೇಳ್ಬೋದು, ಅದರಲ್ಲೂ ತನ್ನೋರನ್ನು ಮರೆತು. ಸಂಬಂಧಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವ? ಸಂಬಂಧಗಳಿಲ್ದೆ ಹೋದ್ರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಅರ್ಥ ಏನೂ ಇರೋಲ್ಲ ಅಲ್ವ? ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡ್ದೆ ನಾವು ಏನೇ ಸಾಧಿಸಿದ್ರೂ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವೇ...

ಇಂಥ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೀತಾ ಇರಿ. ನಾವೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸ್ತಾ ಇರ್ತೇವೆ. ಈ ಮೂಲಕ ನಾವು ಜೀವನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೇ ಪಾಠ ಕಲಿತಾಗೂ ಆಗುತ್ತೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವೂ ಆಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ಬ್ಲಾಗ್ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಇರೋದೇ ಅಲ್ಲಿ.

ಕಡೆಯದಾಗಿ, ಕೆಲವೊಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಾಗುಣಿತ ದೋಷಗಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರೀತಾ ಇರಿ.

ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ

ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ.

ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ,
ಶಶಿ

ಜಾಲತಾಣ: http://vishwamanava.mywebdunia.com/

ನೀತಾ, ಅವರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಶ್ಯ ಮೊದಲು ಮಾಡಿದಿರಿ. ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಗೆ ಇರುತ್ತವೆ.

೧. ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿ, ತಿಂಗಳಿಗೆ ಇಂತಿಶ್ಟು ಅಂತ ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ಕೊಡುವ ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಫಾರಿನ್ ಎಕ್ಸಚೇಂಜ್ ಕೊಡೋದು.
೨. ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಓದ್ಕೊಂಡೋ, ಬರ್ಕೊಂಡೋ ಮಾಡಿ, ಒಂದಶ್ಟು ವರ್ಷ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಆಮೇಲೆ ವಾಪಸ್ ಬರೋದು.
೩. ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸೆಟಲ್ ಆಗಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಕಲೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು.

"ತಾವು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಬರಲು ಕಾರಣವಾದ ತಮ್ಮ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಮರೆಯದಿರುವುದು, ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತಂದೆತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು" ನನಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಇರೋದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಅದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ನಮ್ಮೂರು, ನಮ್ಮ ಜನರೇ ಚೆಂದ.

ಈಗ ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅದೇ weakness ಆಗುತ್ತೆ. ಫೋನ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋದು ಅಥವ ವೆಬ್ ಕ್ಯಾಮ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಇರೋದು ಪೋಷಕರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೊ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗು ಅನಿಸುತ್ತೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕೆಟ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಹೋಗಿ development ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ರೆ ತುಂಬ ಜನರು ಅಲ್ಲೇ (ಭಾರತದಲ್ಲಿ) ಇರಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕಲವರು ಇಲ್ಲೇ ಇರಲು ಒಲವು ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ , ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ವಿಪುಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನಾನು ನೋಡಿದ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ
ತಂದೆಗೆ ೫ ಜನ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು, ತಂದೆ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರು , ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗಂತು (ಅನಾಮಿಕ ಇರೋದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ) ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ ವಿರೋಧ. ಆ ೫ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದ್ರು, ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಅಗಿತ್ತು ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳು ಬಾಕಿಯಿದ್ದಾಗಲೇ ಅನಾಮಿಕ ಬಂದು ನನಗೆ ಈ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ ನಾನು ಇನ್ನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಲಕ್ಷಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತಾವು ತಮ್ಮ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳಗಳು ತುಂಬ ಪರಿಣಾಮವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರ ಜವಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮನಸ್ಸು ಇರಬೇಕು.

ನೀತಾ ಅವರೆ,
ನೀವು ಬರೆದಿರುವುದಕ್ಕೆ ತುಸು ಸಂಬಂಧವಿರುವ ಲೇಖನ ಇದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಓದಿ ನೋಡಿ - http://thatskannada.oneindia.in/column/nataraj/2008/0807-pain-of-losing-...

~ಕಲ್ಪನ