ಮರೆವಿನ ಮಾಯೆ (ಶ್ರೀ ನರಸಿಂಹ 42)

ಆತ್ಮೀಯ ಸತೀಶ್,
ಕಾಲ ಎಲ್ಲವನು ಮರೆಸುವುದು. ಈ ಮರೆವು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಇಲ್ಲದ್ದಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಬದುಕುವ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ. ಭಗವಂತ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಅಪಾರ ಕಾರುಣ್ಯದಿಂದ ಕರುಣಿಸಿರುವ ವರ. ಆದರೂ, ಬೇಡದ ನೆನಪುಗಳ ಕೆದಕಿಕೊಂಡು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವ, ದ್ವೇಷ ಕಾರುವ, ದುಃಖ ಪಡುವ ಮಂದಿಗೆ ಏನೆಂದು ಹೇಳುವುದು?
ಮರೆತು ಬಿಡು ..ಮರೆತು ಬಿಡು ಎಲ್ಲವನ ಮರೆತುಬಿಡು
ಜೀವ ಕೊಟ್ಟ ಆ ತಂದೆಯ ನೆರಳಿನಲಿ ಬದುಕಿರುವಾಗ
ಮರೆತು ಬಿಡು ....ಎಲ್ಲವನು ಮರೆತು ಬಿಡು ..
ನಿಮ್ಮ ಕವನದ ಸಾಲುಗಳನು ಓದುವಾಗ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬರೆದು ಹಾಡಿದ ಈ ಸಾಲುಗಳು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ. ಸುಂದರವಾದ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

"ಮರೆವು ಎಂಬುವುದೆಮಗೆ ದೇವ ನೀಡಿರುವ ವರವು
ನೀಡಿರದಿದ್ದರೆ ಮರೆವ ನಡೆಯುತಿರಲಿಲ್ಲವಿ ಜೀವನವು"

ಸತೀಶ್ ಅವ್ರೆ

ಮರೆವು ಅಂದ ಕೂಡಲೇ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು...

ಮರೆವು ಒಳ್ಳೇದು ನಾವ್ ಯಾರಿಂದಲಾರ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ,.....!!
ಆದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲ...:()))

ಹಾಗೆಯೇ >>> ಅರೆ ಮರೆವು ಮಾತ್ರ ಅಪಾಯಕಾರಿ...

ನನಗೆ ಮರೆವು ಅಂದ ಕೂಡಲೇ ಹಳೆಯ ಜೋಕ್ ನೆನಪ್ಗೆ ಬಂತು....
ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನ ಬೀಳ್ಕೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ತಾವೇ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದು.....!!

ಈ ಮರೆವು ಅಂದ ಕೂಡಲೇ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು
ಕೆಲವೊಂದು ಕೆಟ್ತ ಘಟನೆಗಳನ್ನ ನಾವ್ ಮರೆಯಲು ಆಗೊಲ್ಲ , ಆಗ ನನಗೆ ಅನ್ನ್ಸಿದ್ದು ಆ ತರಹದ್ದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಮೆದುಳಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆಯ? ಅಂತ, ಬಹುಶ ಇರ್ವ ಹಾಗಿಲ್ಲ....

ಮರೆವು ಬಗ್ಗೆ ಚ್ಹೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿರುವಿರಿ...

\|/

ಸತೀಶ್ ಅವರೆ,
ಮರೆವಿನ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರ. ಅದರ ಕುರಿತಾಗಿ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಕವನವನ್ನು ಹೊಸೆದಿದ್ದೀರ, ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.

ದೇವರು ಮರೆವು ಕೊಟ್ಟದ್ದರಿಂದಲೆ ನಮ್ಮ ನಿಜ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಮರೆತು ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ :((

<<ಮರೆವು ಎಂಬುವುದೆಮಗೆ ದೇವ ನೀಡಿರುವ ವರವು>> ಸತ್ಯ.

ಸತೀಶ್ ಅವರೆ.
ಈ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆವಿನ ವಿಶಯದ ಕುರಿತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬರದಿದ್ದೀರಿ.
ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಸುಖ ದುಖಃ ನೀಡುತ್ತೀರುತ್ತವೆ.ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಕಡೆಯವರೆಗೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದರೂ ಕಾಲವು ಅದನ್ನು ಹದಗೊಳಿಸಿ ಮಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
ವಂದನೆಗಳು

ಸಕತ್ ಸತೀಶವ್ರೆ