ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ 'ನೀವು ಬರೆದದ್ದು ಚೆಂದವಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಮಹದಾಸೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರಿಗಂತೂ ಇದು ವಿಪರೀತ ಹೆಚ್ಚು. ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೊಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದಿನೇ ದಿನೇ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಲ್ಲ ಈ ಸಹಜ ಬಯಕೆಗೊಂದು ಸಾಧನ ಲಭ್ಯ.

ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ ಅನುಭವದಿಂದ ಇಷ್ಟು ಹೇಳಬಲ್ಲೆ:
ಹೊಸತಾಗಿ ಬರೆಯುವವರಿಗೆ ಅಂತಹ ಸಾಧನ ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂತೋಷ, ತೃಪ್ತಿ ತಂದುಕೊಡಬಲ್ಲುದು. ತಮ್ಮದೊಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಎರಡು ಮೂರು ಕ್ಲಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೇ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಲೋಕ ಕಂಡುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ virtual ಸ್ನೇಹ ಸಮೂಹವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಬರೆಯುವವರು ಒಂದು ಹದ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿ, ಮತ್ತು initial excitement ದಿನೇ ದಿನೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬೋರಾಗುವ ಅದೇ ಚರ್ಚೆಗಳು ಬೇಸರ ತರಿಸುವ ತನಕ ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಆ ಪುಟ ಎಲ್ಲದರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಹೋಗಿ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅದರ ಲೇಖಕನ ಗಮನವನ್ನೂ ಸೆಳೆಯದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳಕೊಂಡ ನನ್ನಂತಹ ಕೆಲವರು ಸಮುದಾಯವೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೊಸ ಓದುಗರು, ಹೊಸ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು, ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವೈವಿಧ್ಯ ಸಿಗುತ್ತವಷ್ಟೆ. ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಚರ್ಚೆಗಾಗಿ ಟಿ ವಿ ಚ್ಯಾನಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಹುಡುಕಬೇಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. (ಹೀಗಿದ್ದೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮುದಾಯಗಳೂ ಬೇಸರ ತರಿಸುವಷ್ಟು ನೀರಸವಾಗಬಹುದು (ಆರ್ಕುಟ್ ನೋಡಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ). ಆದರೆ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಗತಿ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗುವ possibilityಯಂತೂ ಇರುತ್ತದೆ).

ಬ್ಲಾಗುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವವರು ಹಲವು ಬಾರಿ ಬರೆಯಲು ಬೇರೇನೂ ಸಿಗದಂತಾಗಿ ತಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ, ದಿನೇ ದಿನೇ ಕುಕ್ಕುವ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ rant ಬರೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹೀಗೆ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಅಮೇರಿಕದ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇನ್ನೂ ಮುಂದು - ಜತೆಗಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರ ಬಗ್ಗೆ, ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಟೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಡೇಟಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಾರಾಸಗಟು ಗೀಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಟಶೀರೋಮಣಿಗಳ ಜೀವನದ ಚೂರು ಪಾರೂ ಮುಖಪುಟ ಅಲಂಕರಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಯಕೆಯುಳ್ಳವರಂತೆ. ಕೆಲವರು ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಲೆಂದೇ ಬ್ಲಾಗು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತವರಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗಿನ ನಿಜವಾದ ಆಫ್ಲೈನ್ ಚರ್ಚೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹಲವರ ಅಂಬೋಣ. ನಿಜವೋ ಸುಳ್ಳೋ, ಎಂದೂ ಕಂಡರಿಯದ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪರಮ ಸತ್ಯ. ಓದುಗರಿಗೂ ದೂರದ ಬೆಟ್ಟದಂತಿರುವ ಜೀವನದ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಆಕರ್ಷಿಸದೇ ಇರದು.

*******

"been there, done that" ಎಂಬ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬರೆಯುವುದೊಂದು ಅಭ್ಯಾಸ, ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಅವರ ಅನುಭವಗಳನ್ನು, ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು. ಅಂತವರು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ನೇರ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

--
Check my Blog
Kannada wikipedia

"ಹೊಸ ಚಿಗುರು, ಹಳೆ ಬೇರು"

ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಕತೆಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಅಭಿಜಾತ ಒತ್ತಡ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಧನ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರೂ ಓದುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಸ ಅಂಶವಷ್ಟೆ. ನೀವು ಮೋಬೈಲ್ ಮಾತುಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ, ಫುಟ್‌ಪಾತ್, ಬಸ್ಸು, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರ ಖಾಸಗಿ ಜೀವನದ ವಿವರಗಳು ನಮಗೆ ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲುಗಳಾಚೆ ಇರುವವರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ
ವಯ್ಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಜನ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ವಯಕ್ತಿಕ, ಆಪ್ತ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಅದನ್ನು ಗೊತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಹೇಳಲು ಆಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಅನಾಮಿಕವಾಗಿ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಸವಲತ್ತೇ! ಬ್ಲಾಗ್ ಒದಗಿಸುವ ಅನಾಮಿಕತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ವರವೇ ಇರಬೇಕು.
ಇನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿಯಂತೂ ಬ್ಲಾಗ್‌ ಎಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ನೋಡಿ. ಪತ್ರಿಕೆ, ರೇಡಿಯೋ, ಟೀವಿ ಸರ್ಕಾರದ ಹುಕುಮ್ಮಿಗೆ ನಮಿಸಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಲೋಕಕ್ಕೇ ತಿಳಿಸಬಹುದು. ಯುದ್ಧದಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಂತೂ ಇವುಗಳು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೆ?
ವೆಬ್ಬಿನುದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಬ್ಲಾಗುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಅದರೊಳಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜೊಳ್ಳುಪೊಳ್ಳು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದಂಥ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಜರಡೆಯ ಮೂಲಕ ಹಾಯದೇ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಬಹುದಾದ ಸೌಲಭ್ಯ, ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಸಿಕ್ಕುವ ಅವಕಾಶದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಜಲು.
ಇನ್ನು ನಾನೇಕೆ ಬ್ಲಾಗ್‌ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ? ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಬ್ಲಾಗ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಬಂದ ಯೋಚನೆಗಳು, ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಇಷ್ಟ/ಅನುಕೂಲವಾಗಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್‌ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಯೋಚನೆ.

ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಯ್,
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆ ಔಚಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಇವತ್ತಿನ (೧೪/೧೦/೨೦೦೭) ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ಗುರುಪ್ರಸಾದ ಕಾಗಿನೆಲೆ ಬ್ಲಾಗಮಂಡಲದ ಕುರಿತೇ ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಓದಿ. ಅಲ್ಲಿ ಇಂಥಹುದೇ ಒಂದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಇದೆ. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕೆ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಬರೆಯುವುದು ಡಾಯರಿಯಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು, ಪ್ರಕಟವಾದರೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಪುಸ್ತಕರೂಪದಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು. ಯಾಕೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ, ಬೇರೆಯವರ ಓದುವ ಕುತೂಹಲ, ಹೆಸರು - ಕೀರ್ತಿಯ ಆಸೆ, ಹಣದ ಆಸೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಉತ್ತರಗಳು ಸಿಗಬಹುದಾದರೂ ಎಲ್ಲ ಉತ್ತರಗಳನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯ. ಮತ್ತೆ ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತನಾಡುವುದು ಯಾಕೆ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೂ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ತಿರುಗಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ! ಆದರೆ ಬರೆಯುವುದು, ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ನಾವಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇನಲ್ಲ. ಸಹಜವಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅಸಹಜ ಎಂದೂ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ! ಆದರೂ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ಎಕ್ಸ್‌ಟೆನ್ಷನ್ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ನನ್ನದು ಎಂಬ ಅಂಶ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಬಹುಷಃ ತುಂಬ ಹಿಂದೆ ಹೆಸರು ಹೇಳದೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕತೆಗಾರರಲ್ಲಿ, ಶಿಲ್ಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸ ಎಂಬ ಭಾವವಿತ್ತು. ಹೆಸರು ಮುಖ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಬರಹಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಸರೇ ಮುಖ್ಯ! ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಇದು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ (ಉಳಿದೆಲ್ಲರಿಗೆ) ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡ! ನಾನು ನೋಡಿ, ನರೇಂದ್ರ ಪೈ ಅಂತ ಒಬ್ಬ ಇದ್ದೇನೆ, ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೀತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮರ್ಯಾದಸ್ತ ರೀತಿ ಇದು! ಇದನ್ನು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಆಸೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಹಿತಕರವಾಗುವಂತೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಅಷ್ಟೇ. ಏನಂತೀರಿ?