ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು ಬಾಲಾಜಿ ಫಿಲಮ್ಸ್ (ಜಿತೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗಳ ಕಂಪೆನಿ) 'ಕ' ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಿಂದ. ಅವುಗಳ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಳಾದ ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೇ ಕಾಪಿ ಹೊಡೆದರು.

ಟಿ ಆರ್ ಪಿ ಇಂತಹ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಮುಂಚಿನಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರದಿಗಳಿಂದ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇವೇ "ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಸೆಗ್ಮೆಂಟ್" ಟಿ ವಿ ಚ್ಯಾನಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದವು.

ದರಿದ್ರವೋ ಅಲ್ವೋ, ಜನರಿಗೆ ನೋಡಲು ಏನಾದ್ರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಟಿವಿ ದಾಸರು ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ

--
Check my Blog
Kannada wikipedia

"ಹೊಸ ಚಿಗುರು, ಹಳೆ ಬೇರು"

ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿಸಿ ಕೂಡ ಸಕ್ಕತ್ ದುಡ್ಡ ಮಾಡೋ ಜಾಣತನ ಅದು ಸಾರ್‍. ಹೀಗೂ ರೊಕ್ಕ ಪೀಕಬೋದು ಅಂತ ತೋರಿಸಿರೋ ಅವರು.

ಇದು ತಮಾಸೆಯಾಗಿ...
ಗೃಹಿಣಿ -> ಗೃಹದಲ್ಲೇ ಗ್ರಹದಂತೆ ಇದ್ದು ಅಡುಗೆ-ಗಿಡುಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಟೀವೀಲಿ 'ಬಕೇಟ್ ಸೀರಿಯಲ್' ನೋಡಿ, ಅತ್ತು ದಣಿಯುವವಳು. ಸೀರಿಯಸ್ ಅಲ್ಲ "ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಪ್ಲೀಸ್"

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಸಯ ನಾವು ಆ ಸೀರಿಯಲ್ ಹೆಸರು ನೋಡೇ ಇದು 'ಬಕೆಟ್ ಅಳು ಸೀರಿಯಲ್' ಅನ್ನಬೋದು.

ಕೆಲವು ಮಾದರಿ ಬಕೆಟ್ ಸೀರಿಯಲ್ಲು...

"ಕುಂಕುಮಾಂಜಲಿ"
"ಕಣ್ಣು ತುಂಬ ಅಳು"
"ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊಳೆ"
"ಕುಂಕುಮದ ಬೊಟ್ಟು"
"ಕನ್ಯಾ ದನ"
"ಕೂಡಿ ಅತ್ತೆ ಜೊತೆ ಅತ್ತ ಸೊಸೆ"
"ಕೂಡಿ ಅಳೋಣು ಬಾರಾ"
"ಕೂತಲ್ಲೇ ಅತ್ತವರು"
"ಕ್ಯೂಂ ಕೀ ಅತ್ತೆಯೂ ಅತ್ತಿದ್ದಳು"

ಎಲ್ಲವೂ 'ಕxxx', 'ಕyyyy'

====================================================
ದಿಟವು ಯಾವಾಗಲೂ ನಲಿವು ತರಲ್ಲ! ಹಾಗಂತ ದಿಟವನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಇರುವುದು ಅರಿಯಮಿಕೆ

ಟಿ.ವಿ ಯಿಂದಾಗಿ ಬಹುಶ ಓದೋರು ಕಡಿಮೇನೇ ಆಗಿದಾರೆ ಅನ್ನಬಹುದು. technical ಮಂದಿ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿ technical ಹೊತ್ತಗೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಓದೋ ಗೋಜಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಓದೋರು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದಾರೆ ಅಂತ ಬುಕ್ಕುಗಳ ಬೆಲೆ ಹಾಗೆ ಗಗನಕ್ಕೇರಿ ಕುಳಿತಿದೆ. ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು ಅಂತ ಒದೋರು ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದಾರೆ.

 'ಕಾವ್ಯಾಂಜಲಿ' ಅನ್ನೋ ಸೀರಿಯಲ್ ಬಂದಾಗಲಂತೂ, ಅಂಜಲಿ ಒಂದು ದಿವಸ ಊಟ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಅಂತ ಹೆಂಗಳೆಯರು ಮರುಗಿದ್ದೇ ಮರುಗಿದ್ದು. ತಮ್ಮ ಸೊಂತ ಅಕ್ಕನೋ ತಂಗಿನೋ ಊಟ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಷ್ಟು ಮರುಗುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ!

ಸೀರಿಯಲ್ ಕಿಂಗ್ ಎಸ್.ನಾರಯಣರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮುಗೀತು. ಒಂದು dialogue ಅಯ್ತು ಅಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವವರ ಮುಖಗಳನ್ನು ಕೆಟ್ಟ background music ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ದೇ ತೋರಿಸಿದ್ದು. ಪಾಪ ಆ actor ಗಳು, ಅಷ್ಟೊತ್ತು expression ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ, ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾವ ಕಡೆನೋ ನೋಡ್ತಾ ನಿಂತಿರ್ತಾರೆ, background music ಕೇಳಿದ್ರೆ ಅವ್ರು ಗಾಭರಿಯಾಗಿರಬೇಕು, ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಯಾವ ಎಕ್ಸಪ್ರೆಶನ್ನೂ ಇರಲ್ಲಾ.

ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಕಾರಲ್ಲಿ ಹೋಗೋ ಸೀನ್ ಇದ್ರೆ, ಅವರು ಕಾರಲ್ಲಿ ಕೂತು, ಕೀ ಹಾಕಿ, ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ( ಟೈಮ್ ತುಂಬಾ ಇತ್ತು ಅಂದ್ರೆ, ಕಾರು ಸೊಲ್ಪ ಕೈ ಕೊಡುತ್ತೆ ), ಊರೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಸುತ್ತಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಧ ತಾಸು ಆಗೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ!!

ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದು ಬರಿಯ ಒ೦ದು ಮುಖ ಮಾತ್ರ... ಬುಧ್ಧಿಪೂರ್ವಕ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಯೋಚನೆ ಇದು. ಆದರೆ, mass ಎನ್ನುವುದು ಅದರದೇ ಆದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳನ್ನು ಹೊ೦ದಿರುತ್ತದಲ್ಲ? ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಥೆ ಓದುವವರಿರಬಹುದು, ಸಿನಿಮಾ ನೋದುವವರಿರಬಹುದು, ಸೀರಿಯಲ್ ನೋಡುವವರಿರಬಹುದು... ಒ೦ದೋ ತಮ್ಮ ದು:ಖಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಆರಾಮಾಗಿರಲಿಕ್ಕೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲ, ತಮ್ಮನ್ನ ತಾವು relate ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲ, ಏನೋ ಹೊಸತನ ಹುಡುಕಿ, ಅದು ಸಿಕ್ಕಾಗ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಿಟ್ ಸೀರಿಯಲ್ 'ಮುಕ್ತ'ದಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಅ೦ಶ ಕೆಲ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇತ್ತು, ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಜನರಿ೦ದಲೂ ಮೆಚ್ಚಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ, ಹೊಸತು ಹುಡುಕಿ ಹೋಗುವ ಜನರ percentage ಬಲು ಕಡಿಮೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಅವರು ನೋಡಿದರೂ ನೋಡದಿದ್ದರೂ ಅದರಿ೦ದ TRP ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊ೦ದು ಉದಾಹರಣೆ - ಇತ್ತೀಚಿನ ಮು೦ಗಾರುಮಳೆ ಮತ್ತು ದುನಿಯಾ. ಮೊದಲನೆಯದು ಸರ್ವರಿಗೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾದ ಚಿತ್ರ. ವಿಮರ್ಶಕರನ್ನು, ಹೊಸತು ಹುಡುಕಿ ಹೋಗುವವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ದುನಿಯಾದ ಬಗ್ಗೆ ಮು೦ಗಾರುಮಳೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಗಲಾರದೇನೋ, ಆದರೆ ಅದೂ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ fantasy, melodrama, fights, dialogues ಇತ್ಯಾದಿ ಇದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಜನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಜನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು ಕೊಡುವ ಜತೆಗೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಾವು ಹೇಳಬಯಸುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಜಾಣತನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಎ೦ದು ನಿರ್ದೇಶಕ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ TRP, ಜನಪ್ರಿಯತೆ, ಗೆಲುವು ಇತ್ಯಾದಿ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತವೆ... ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಇನ್ನೂ ತು೦ಬ ಬುದ್ಢಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ, ತೂಕಮಾಡಿ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ಗಳು, ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು, ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಶ್ರಾವ್ಯ ವಾಹಿನಿಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದು ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊರತೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಧರ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹಾವೊಂದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪ ಪಡೆದು ಏನೇನೋ ಹೇಳಿ ಕೊನೆಗೆ ಆ ವಿಷಯವಿರುವ ಕರಪತ್ರದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದವರಿಗೆ ಲಾಟರಿ ಬಂದದ್ದು, 28 ಪ್ರತಿ ಹಂಚಿದವರಿಗೆ ವ್ಯವಹಾರದ ಗೆಲುವುದು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹಂಚದವರ ಮಗ ಸತ್ತು ಹೋದದ್ದು ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಓದಿದ ನೆನಪು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರಬೇಕು. ಕೊನೆಗೆ ವೀರೇಂದ್ರ ಹೆಗ್ಗಡೆಯವರೇ ಇಂಥದ್ದೇನೂ ಸಂಭವಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೂ ಈಗಲೂ ಈ ಕರಪತ್ರಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಯಾರೋ ಇಡೀ ವಿಷಯವನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಗೆ ಭಾಷಾಂತರಿಸಿ ಮೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ಇಂಥದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಇರುತ್ತವೆಯೇನೋ.

ಮೂಲತಃ ಪುಕ್ಕಲರಾದ ಕೆಲವರು ನಮಗ್ಯಾಕೆ ರಿಸ್ಕು ಎಂದು ಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ಇಂಥ ಕರಪತ್ರವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬರೆದೇ ಹಂಚುವವರಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಹಂಚಲು ಬಂದವರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಮೇಲ್ ಮಾಡುವರೂ ಇದ್ದರು. ನಾವೊಂದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಇವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವರೆದುರೇ ಹರಿದು ಹಾಕಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಾದದ್ದೂ ಉಂಟು.

ಈಗ ಅದೇ ಸೀರಿಯಲ್ ಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ. ಕರ ಪತ್ರ ಪುಸ್ತಕ, ಮೇಲ್ ಗಳಾಗಿವೆ. ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಬೆಳೆದ ಹಾಗೆ  ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಕೆಟ್ ಹಾರಿಸುವವರೂ ರಾಹುಕಾಲ ತಪ್ಪಿಸಿ ಹಾರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಂತೆ....

ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್: http://ismail.sampada.net