ಪ್ಯಾಲಸ್ಟೇನಿನ ಮಕ್ಕಳ ಮುಖಗಳು ಮನಕ್ಕೆ ಎದುರಾದವು. ಇನ್ನು ಸುಡಲು ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರಿತಾಪ ಮುಗಿಯದ ಆಫ್ಗಾನಿಸ್ತಾನ್‌ದ ದಿಟ್ಟ ಮಹಿಳೆಯರು ನಕ್ಕರು. ಬಾಣಲೆಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕರಟುತ್ತಿರುವ ಇರಾಖಿನಲ್ಲಿ ತಲೆಗೆ ಕೈಹೊತ್ತು ಕೂತವರು ಮನದ ಚಿತ್ರಗಳಾದರು. ಎರಡು ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಗಳ ನಡುವೆ ಒಣಗಿ ನಲಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾಶ್ಮೀರದ ತಂಪೆಲ್ಲಿ ಹಾರಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕುವಂತಾಯಿತು.

ಯಾಕ್ರೀ ಇಸ್ಟೊಂದು ತಲೆಗೆಡಿಸಿಕೊಳ್ತೀರ?

ಏನೋ.. ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ.. ತುಸು ಅಮೆರಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣ್ತಿದೆ.

ನಾನಂತೂ ಟೀವಿ ಸುದ್ದಿ ನೋಡೋದು ಬಿಟ್ಟು, ತಲೆಗೆಡಿಸಿವ ಹೊತ್ಗೆ ಓದೋದು ಬಿಟ್ಟು, ಆರಾಮಾಗಿ ಇದ್ದೀನೀಗ..

ಕಣ್ಣೆದುರಿನಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಲೋಕದ ಅನಾಚಾರಗಳನ್ನು, ಹತ್ಯಾಕಾಂಡಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮೂಕರಾಗಿ ಕೂರವ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡಲು ಒಂದಲ್ಲ ಸಾವಿರಾರು ರಂಜಾನ್-ವ್ರತ ಸಾಲದೇನೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಒಣಗಿ ಮುರುಟುತ್ತದೆ.
>> ನ೦ಗೂ ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೇ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ! ಆದರೆ ನ೦ಗೂ ಈ ಅನ್ಯಾಯ - ಅನಾಚಾರ ಕ೦ಡು ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತದೆ.
ಅದೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಿಟ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತೆ. ಈ ಅನ್ಯಾಯ ನಾನು ಟಿ.ವಿ ಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಜರುಗುವ೦ತದಲ್ಲಾ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮು೦ದೆ,
ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ , ನನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ, "ನನ್ನ " ಜನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ.

ಈಗ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕೆಲ್ಸದವಳು , ಪಾಪ ಬಡ ಹೆಣ್ಣು. ಭಾಷೆ ತಮಿಳು, ಕನ್ನಡ ಬರೋದಿಲ್ಲಾ.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತ೦ದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಡಿ-ಗಿಡಿ/ಮೇಲು - ಕೀಳು ಅ೦ದು ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾನು "ಬೈದು ಬೈದು" ದಾರಿಗೆ ತ೦ದಿದ್ದೇನೆ. ಇದರಿ೦ದಾ ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ.ನ೦ಗೆ ಈ ಮುದುಕ ಅದ್ಯಾಕ್ಕ್ ಹೀಗಾಡ್ತಾನೋ ಅನ್ಸತ್ತೆ,

ಆದರೆ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಆಕೆಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಅಡಿಗೆ - ತಿ೦ಡಿ ಮಾಡಿ , ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಸೀರೆ ಕೊಟ್ಟು ಗೌರವದಿ೦ದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ "ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ" ಜನ್ಮದ "ಪಾಪದ" ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ್ಪಕ್ಕೆ ಇ೦ದು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಗ೦ಗಾ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ನಾನೇ ಟಿಕೇಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದ್ದು :)

ಅವಳು ಈವತ್ತು ಬ೦ದಿದ್ದಳು, ಎರಡು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟೆ.
"ಅಣ್ಣಾ ಸೂಪರ್ " ಅ೦ದು ರಜನಿ ಕಾ೦ತ್ ನ೦ತೆ ಕೈ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದಳು.
ಅಣ್ಣಾ ಅನ್ನುವ ಪದ ತಮಿಳು-ಕನ್ನಡ/ ಯಜಮಾನ- ಕೆಲಸದವ್ನು ಎ೦ಬುವ ಭೇದವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿತು.

ನ೦ಗೇ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು ! ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಅನಾಚಾರಗಳನ್ನೇ ತಡೆಯೋದರಲ್ಲಿ ನಿ:ಶಕ್ತನಾಗಿರುವಾಗ
ಲೋಕದ ಅನಾಚಾರಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ನನ್ನಲಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವ ಅರಿವಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ವರ್ತನೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ
ಈ ರೀತಿ ನಿತ್ಯ ನಡೆಯುವ "ಕ್ಷಣ-ಕ್ಷಣದ" ಬದುಕು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು.

"ಅಯ್ಯೋ ! ಈ ಲೋಕ ದು:ಖಾ, ದುಷ್ಟ ಪ್ರಪ೦ಚ " ಅನ್ನುವ ಬದಲಿ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದು ಲೇಸು ಅನ್ಸತ್ತೆ.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವಿರುವ , ಒಬ್ಬ ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮಗ ಆಕ್ಸಿಡೆ೦ಟ್ ನಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊ೦ಡ.
ಯಾರಿಗಾಗಿ ಆತ ಕೋಟಿ ಗಟ್ಟಲೇ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದನೋ ಆತನೇ ಇ೦ದು ಇಲ್ಲಾ.

ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ , ನನ್ನ ತಾಯಿ ಸೊಸೆಯಾದಾಗ ತು೦ಬಾ ಒದ್ದು ಬೈದು ಹೀನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿ೦ಸೆ ಮಾಡಿ ತೊ೦ದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು.
ನನ್ನ ತಾಯಿ ನಾ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ (ಸುಮಾರು ಐದು ವರುಷ ) "ಇವಳ ಕಾಲು " ಮುರಿಯುತ್ತೆ ಅ೦ತಾ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅ೦ದಿದ್ದಳು.
ಐದು ವರುಷದ ನ೦ತರ ರೈಲನಿ೦ದಾ ಇಳಿಯುವಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಕಾಲು ಕತ್ತರಿಸಿ , ತು೦ಡು ತು೦ಡಾಯಿತು. ಆಗ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ನೋಡೊಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು, ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೇ ಕೇಳಿದರು. ಆ ಕ್ಷಮೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಅಹ೦ಕಾರ ಪೂರ್ತಿ ಕರಗಿತ್ತು.
ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ಗೆದ್ದು ಬದುಕಿದಳು.
"ಅಯ್ಯೋ ಖೂರಾನ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಪಾಪ ಕಳ್ಕೋತ್ತಿನಿ" - ಅನ್ನುವ ವಾದ ತಪ್ಪು.
"ಅಯ್ಯೋ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ ನಾನು ಗ೦ಗಾ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಾಪ ಕಳ್ಕೋತ್ತಿನಿ" - ಅನ್ನುವ ವಾದದಷ್ಟೇ ಭ್ರಾ೦ತಿಯುತವಾದದ್ದು.
ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಕಾಲ- ವ್ರತಗಳು ಬೇಕಿಲ್ಲಾ. ಭಗವ೦ತನ ಅನುಗ್ರಹದಿ೦ದಾ ತೀರ ದುಖವು ಆವರಿಸಿದಾಗ ಪಾಪದ ಕ್ರಿಯೆ/ಫಲ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ.

"ಧರ್ಮೋ ಜಯತು ನಾ ಧರ್ಮ ,ಸತ್ಯ೦ ಜಯತು ನಾನೃತ೦
ಕ್ಷಮಾ ಜಯತು ನಾ ಕ್ರೋಧೋ ,ವಿಷ್ಣುರ್ಜಯತು ನಾ ಸುರಾ : "
ನಿರ್ಮಳದ ಸೈರಣೆಯ ಗೆಲುವುದೇ ಕ್ರೋಧ ಭಾವಿಸಲು - ಅ೦ತಾ ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ ಹೇಳಿದ್ದು , ನಾನು ಕೆಲವು ಜೀವಿಗಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕ೦ಡಿದ್ದೇನೆ.
ಈ ರೀತಿ ಲೋಕದ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಜವಬ್ದಾರಿ ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಅದ್ಯಾವ ಶಕ್ತಿ ಸೄಷ್ಟಿ ಮಾಡಿತೋ ...
ಅದೇ ಹೊತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಕಲ್ಲು ತೂರಿ, ಬಸ್ಸ್ ಸುಟ್ಟು - "ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ " ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳು ಬ೦ದಿವೆಯೇ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡುವ
ಆವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲಾ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾಘವಾ೦ಕ ಚ೦ದ್ರಮತಿ ಯ ದು:ಖವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಹರಿಶ್ಚ೦ದ್ರ ಕಾವದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ೦ತೆ,"
"ಸಾಯಬಾರದು ಬದುಕಬಾರದೆ೦ಬ೦ತೆ ತನ್ನೊಡಲಿ೦ಗೆ ಬಪ್ಪ ದು:ಖ೦ಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ , "ಧಾರಿಣಿಯೆಳವನಿಪನ ಸತ್ಯ ಸಲುಬೇಹುದೆ೦ ಬಾರಯ್ಕೆವಿಡಿದು" ನಡೆಯುತ್ತಿಪ್ಪ ನಾರಿಯ ಕುಮಾರ೦ಗೆ ಬ೦ದ ಸ೦ಕಟದ ಸ೦ವರಣೆಯನದಾವ ಜೀವರು ಕೇಳ್ವರು"
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಮಾರ್ಗ ಸೂಕ್ತವಾದದ್ದು. ಅ೦ದ ಹಾಗೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲಾ , ನಾನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ
"ರ೦ಜಾನ್" ಉಪವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಉಪವಾಸ ಮಾಡ ಬೇಡಿ, ಒ೦ದ್ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಿ ಊಟ ಮಾಡಿ.

>>> ಒಂದಲ್ಲ ಸಾವಿರಾರು ರಂಜಾನ್-ವ್ರತ ಸಾಲದೇನೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಒಣಗಿ ಮುರುಟುತ್ತದೆ.
ನಾವು ಹೊಟ್ಟೆಗೇನು ಹಾಕದಿದ್ದರೆ , ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ "ಅಗ್ನಿದೇವ" ಸಿಟ್ಟಾಗಬಹುದು.
ಲೋಕದ ಮೇಲಿರುವ ಸಿಟ್ಟು, ಅವನ ಮೇಲೇಕೆ ತೀರಿಸ ಬೇಕು ?

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನಗೂ ಈ ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ biased ಅನ್ನಿಸಿತು. ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ( ಮುಸ್ಲಿಮರು, ಜ್ಯೂಗಳು, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಹಿಂದೂಗಳು) ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಗಳಲ್ಲೂ ( ರಮಾದನ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ) ಬೇರೆಯವರ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಬರಲೇಬೇಕು. ಇಸ್ರೇಲಿನಲ್ಲಿ ಭಯದಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಜ್ಯೂಗಳ, ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಓಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹಿಂದೂಗಳ, ಚೀನಾದ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಹೋರಾಟಗಾರರ, ಥಾಯ್ಲ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಬಗೆಗೂ ಯೋಚನೆ ಬಂದರೆ ( ಇದು ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೂ ನಡೆಯಬೇಕು) ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟೋ ತಣ್ಣಗಾದೀತು.

"ತನ್ನಂತೆ ಪರರ ಬಗೆದೊಡೆ ಕೈಲಾಸ ಬಿನ್ನಾಣವಕ್ಕು ಸರ್ವಜ್ಞ"

ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ, ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಬಾಳ್ಗೆ

ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಬಗೆಹರಿಸಲಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳು ಕಂಡುಬಂದವು. ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ, ಇರಾಕ್ ಅಥವ ಪ್ಯಾಲಸ್ತೀನ್ ನಂತೆ ಆಗುವ ಎಲ್ಲ ಸಂಭವಗಳು ಇತ್ತೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅಹಿಂಸೆ, ಸಹನೆಯಂತಹ ಗುಣಗಳೇ ಭಾರತವನ್ನು ಆ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿದವು ಎಂದನ್ನಿಸಿತು

ಜಗತ್ತಿನ ಮಹಾಶಕ್ತಿ ಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಕಾರಣಕರ್ತರೆಂದು ದೂಷಿಸುವುದು, ಬರೆ ಅಂಶಿಕ ಸತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಸಮಾಜಗಳ, ಹಾಗು ಅದರ ನಾಯಕರ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಕೊರತೆಯೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಯದಂತೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಇಂತಹ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ನೀಗಿಸುವವರೆಗೆ ಸಾವಿರ ರಂಜಾನ್ ವ್ರತ ಮಾಡಿದರೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಗೆಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಕಾಂತ್