"ಅಯ್ಯಯ್ಯಪ್ಪಾ! ದಿನಕ್ಕೆ ೮೦೦೦ ಯೆನ್!..ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಗೆ ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಯೆನ್! ಹೇಗಿರುತ್ತೋ ಈ ಕೋಣೆ!" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬಾಗಿಲ ಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಗೀಚಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆವನೇ ಅವಾಕ್ಕಾದೆ! ನಾನು ತೂರಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮಲಗುವಷ್ಟೇ ಜಾಗ! ಒಂದು ಹಾಸಿಗೆ, ಮೇಜು, ಕುರ್ಚಿ, ಕಪಾಟು, ಬಚ್ಚಲು-ಶೌಚದ ಮನೆ ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ! ಅಲ್ಲದೆ, ಒಂದು ನೀರು ಕುದಿಸುವ ಯಂತ್ರ, ಕೇಶಶೋಷಕ - ಕೂದಲೊಣಗಿಸುವ ಯಂತ್ರ, ಮಂಚಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ದೂರವಾಣಿ, ದೀಪ, ಮೊಳಗು ಗಡಿಯಾರ ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದವು! ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ಶೀತಲ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೂ ಇತ್ತು! ಸ್ವಾಮೀ ಪಂಚತಾರಾ ವೈಭವಕ್ಕೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ; ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದದ್ದು ಜಾಗ ಮಾತ್ರ! ಆಯಾಸವಾಗಿತ್ತು; ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಎದ್ದಾಗ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೭:೦೦ ಗಂಟೆ! ಓಡಿದೆ ಬಚ್ಚಲಿಗೆ - ನಿತ್ಯಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ೭:೧೫ ಕ್ಕೆ ದಡಬಡನೆ ಹೊರಬಿದ್ದೆ. ಆಗಲೇ ಅಸಾಮಿ, ಮುರುಗನ್ ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದರು. ನಾನೊಂದು ಬನ್ ತಿಂದೆ - ಅಲ್ಲ ತುರುಕಿಕೊಂಡೆ; ಕಿತ್ತಲೆರಸ ಕುಡಿದೆ; ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು - ನಾನೂ ಓಡಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ! ೭:೩೦ ರ ಗಂಟೆ ಢಣ್ಣೆಂದಿತು. ನನಗೋ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ವೀಸಾಗೆ, ನಗರಕಛೇರಿಗೆ ಓಡಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೋ, ನನ್ನ ಹೊಸ ಪಾದರಕ್ಷೆಯ ಮಹಿಮೆಯೋ, ಕಾಲು ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು; ಕಾಲ್ಬೆರಳು ಬೊಬ್ಬೆ ಬಂದಿತ್ತು! ಹೊಟೆಲಿನಿಂದ ೧೦ ನಿಮಿಷ ಮತ್ತೆ ನಡಿಗೆ! ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ಎನಿಸಿತ್ತು! ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಬನ್ನು, ಹಣ್ಣಿನರಸ ಕೊಂಡೆವು. ೭:೪೫ ಆಗಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿಂದ ೭ ನಿಮಿಷ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ 'ತೊಬಾತಾ'ಗೆ ಬಂದಿಳಿದಾಗ ಕಾರೊಂದು ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮೂವರು ಸಿದ್ಧವಿದ್ದರು - ಎಲ್ಲರ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು; ನಂತರ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣ! ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಖಾನೆಗೆ ಬಂದು ನಿಂತೆವು; ನಾನೆಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ? ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವುದೇನು? ಏನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದುದು ಒಂದೇ - "ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸವೇನು?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಸರಿ, ಕಾರ್ಖಾನೆಯವರ ಪರಿಚಯ ಮುಗಿಯಿತು. ೯ ರಿಂದ ೧೧ ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಸುರಕ್ಷಾ ಮಾಹಿತಿಯ ಪಾಠ! ನನಗೋ, ಹಿಂದಿನ ದಿನವೆಲ್ಲ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲ; ಬಲವಂತವಾಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದುಬಂದಿದ್ದೆ ನೋಡಿ, ಪಾಠದ ಮಧ್ಯೆ ನಿದ್ದೆ ಶುರುವಾಯಿತು! ನನ್ನ ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ನಾವು ಮೂವರೂ ಮೊದಲ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲೇ ಕೂರಬೇಕೆ? ನನಗೋ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಪಾಠದ ಮಧ್ಯೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಇಲ್ಲ; ಈಗ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿದೆ! ಥತ್ತೇರಿ ಎಂದು ಬಯ್ದುಕೊಂಡು ಹೇಗೋ ಎದ್ದಿದ್ದಂತೆ, ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ನಟಿಸಿದೆ. ಪಾಠ ಮುಗಿಯಿತೆಂದು ಎದ್ದರೆ, ಈ ಹಾಳು ಅಸಾಮಿ "ಅರ್ಥವಾಯಿತೇನು?" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕೆ? ನಾನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ "ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ" ಎಂದೆ! ಮೂವರೂ ನಕ್ಕು ಹೊರಟೆವು. ಮುರುಗನ್ ನನಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಬಂದವನಾದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬೇಕು. ಸರಿ, ಇನ್ನು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿನ ಕೆಲಸ - ಉಕ್ಕಿನ ಕರ್ಷಕಶಕ್ತಿ[Tensile Strength]ಯನ್ನು ಅಳೆವ ಬೃಹತ್ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಣಕೀಕರಿಸುವ ತಂತ್ರಾಂಶದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ಮುರುಗನ್ ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ ಅಂದಿನ ಕೆಲಸ ಹೇಗೋ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಸಾಯಂಕಾಲ ಮುರುಗನ್ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದವನೇ,

"ಸರಿ, ನಾನಿನ್ನು ಬರುತ್ತೇನೆ; ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಓಸಾಕಾಗೆ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದ!

ನಾನು ಹೌಹಾರಿದೆ! ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದೆ! ಅವನು ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದವನಂತೆ! ಅಸಾಮಿ, ನಾನು ಉಳಿಯುವುದೆಂದಾಯಿತು! ನಾನು ತಲೆಯಾಡಿಸದೆ ವಿಧಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ! 'ಮುಂದೈತೆ ಮಾರಿಹಬ್ಬ' ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮುರುಗನ್ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟ!

ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಗಡಿಯಾರ ಢಣ್ಣೆಂದು ಎಲ್ಲ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟರು. ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು; ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಂತ್ರಾಂಶವನ್ನು ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಊಡಿ, ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತವರು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೇ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಸಾಮಿಯೂ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದ. ನಾನು ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ಅವನೇ ಆಕಳಿಸುತ್ತಾ,

"ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಯಿತು; ಬಹುಶಃ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯಬಹುದು" ಎಂದ!

ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದ ಮಂದಿ ಅವರೇ ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ಅವರಿಗೆ ಕಾಯಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅವರಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಕರೆಯಬೇಕು; ಹೊಟೆಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ೭೦೦೦ ಯೆನ್ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರೇ ಕರೆದೊಯ್ದರೆ ಖರ್ಚಿಲ್ಲ! ಅಸಾಮಿ ಕಾದು ನಿಂತ; ನಾನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂತೂ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಹೊಟೆಲಿನ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದು ಬಿದ್ದಾಗ ೧೧:೩೦ . ಜಪಾನಿನ ಕೆಲಸದ ಶೈಲಿ ನನಗೆ ಅಂದೇ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು! ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಅನ್ನ, ಮೊಸರು ಕೊಂಡೆ. ಅಸಾಮಿ ಹೇಳಿ ತೋರಿಸಿದ ಪಾಪ!

"ಇಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಅಂದರೆ ಮೀನು, ಮೊಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಾ ಉಂಟು - ನಿನಗದು ಆಗದು; ನಡೆ ಅನ್ನ ಸಿಗುವ ಜಾಗ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದಿದ್ದ!

ನನಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು! ೨೪ ಗಂಟೆಯೂ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸುವ ಕೊಂಬಿನಿ [ಕೊಂಬಿನಿಯೆಂತೊ = Convenient Store ನ ಅಪಭ್ರಂಶ]ಗೆ ಹೋಗಿ, ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಅನ್ನದ ಡಬ್ಬಿ(೨೦೦ ಯೆನ್) ಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ರಾತ್ರಿಯೂಟಕ್ಕೆ ಸಾಕಿತ್ತು - ಸರಿ ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿರುವವರೆಗೂ ಇದೇ ಅಂಗಡಿಯೇ ಗತಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಇದೇನಿದು ಹೊಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಊಟ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೇ ಎನ್ನಬೇಡಿ! ಖಂಡಿತ ಇರುವುದಿಲ್ಲ! ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ತಂಗುದಾಣ - ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿ ಮಾತ್ರ ಉಚಿತ!

ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಎಂಟಿಆರ್ ಹುಣಿಸೇತೊಕ್ಕು, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಚಟ್ನಿಪುಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅನ್ನದೊಡನೆ ಬೆರೆಸಿ ತಿಂದೆ - ಖಾರ ಖಾರವಾಗಿತ್ತು! ಬಲ್ಗೇರಿಯ ದೇಶದ ಮೊಸರು ಅಂದರೆ ಯೊಗುರುತೊ[Yogurt] ಕಲಸಿ ತಿಂದೆ; ಆಹಾ! ತೇಗು ಬಂತು! ಜೊತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜೀವನ ಕಂಡು ನಗುವೂ ಬಂತು! ರಾತ್ರಿ ೧೨ ಆದ್ದರಿಂದ ನಿದ್ದೆಯೂ ಬಂತು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡೊಂದು ಕೇಳಿಬಂತು:

ಭಾರತ ಹೋಯ್ತು ಜಪಾನ್ ಬಂತು ಡುಂ ಡುಂ ಡುಂ!
ಅಮ್ಮನ ಕೈಯಡುಗೆ ಹೋಯ್ತು ಡುಂ ಡುಂ ಡುಂ!
ಅಂಟಂಟಾಗಿರೋ ಅನ್ನ ಬಂತು ಡುಂ ಡುಂ ಡುಂ!
ನಿದ್ದೆ ಹೋಯ್ತು, ಶಾಂತಿ ಹೋಯ್ತು ಡುಂ ಡುಂ ಡುಂ!
ದುಡ್ಡೂ ಬಂತು, ಅಳುವೂ ಬಂತು .... ಡುಂ........

ಮುಸುಕೆಳೆದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮಲಗಿದೆ. ಕಾಲಿನ ಬೊಬ್ಬೆ ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಗ ಏಳಬೇಕಿತ್ತು.

(ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ: ಹೀಗೊಬ್ಬ ಬಾಬಾ ಭಕ್ತ!)