ನನ್ನ ಜಪಾನ್ ಪ್ರವಾಸ : ೨.ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲದಿನ - ಸ್ನಾನ

ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟವನೇ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡೆ! ನಾನು ನಿಲ್ಲುವಷ್ಟೇ ಜಾಗ! ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶೈಲಿಯ ಶೌಚಕೂಪ; ಅದರ ಪಕ್ಕಕ್ಕೇ ಕೈತೊಳೆವ ಶೌಚಪಾತ್ರೆ! ಆ ಕಡೆ ಗೋಡೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಸ್ನಾನದತೊಟ್ಟಿ! ಆ ತೊಟ್ಟಿಯೊಳಗೇ ಬೀಳುವಂತೆ ಜಲಸಿಂಚಕ - ಷವರ್! ತೊಟ್ಟಿಗೂ ಬಚ್ಚಲಿಗೂ ಮಧ್ಯೆ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತೆರೆ! ಶೌಚಪಾತ್ರೆ(ಸಿಂಕ್)ಯ ಮೇಲ್ಗಡೆಗೊಂದು ಕನ್ನಡಿ! ಅದರ ಮೇಲೆ ವಿದ್ಯುದ್ದೀಪ; ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಂದು ಛಾವಣಿ ಬೀಸಣಿಗೆ(ಫ್ಯಾನು)! ಇಷ್ಟೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ನಾನಮಾಡುವ ನಾನು! ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬಂದವನೇ ನರೇಂದ್ರ "ಕೆಂಪು ನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿನೀರು, ಆ ಕಡೆ ನೀಲಿಯದು ತಣ್ಣೀರು; ಎರಡನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆರೆಸಿಕೊಂಡಮೇಲೆ ಷವರ್ ಬಿಟ್ಕೊಳೋ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಅಂದರೆ ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಗೆ ಹೊರಟ. ಇನ್ನೀಗ ಸ್ನಾನ! ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ, ಭಾರತೀಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಶುಚಿಯಾಗಿ ಹೊರಬಂದೆ.
ವೆಂಕಟ "ಏನಯ್ಯಾ, ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಆಯ್ತಾ?" ಎಂದ
ನಾನು "ಹ್ಞೂಂ, ಚೆಂಬು ಇತ್ತಲ್ಲ" ಎಂದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಕ್ಕೆವು. ಸ್ನಾನವಾಯಿತು; ಇನ್ನು ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ - ತಂದಿದ್ದ ವಿಭೂತಿ, ಕುಂಕುಮ, ದೇವರಪಟ ಎಲ್ಲ ಹೊರತೆಗೆದು ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಪೂಜೆ-ಪುರಸ್ಕಾರ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿದೆ. ವೆಂಕಟ ಅಡಿಗೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ನನ್ನ ಪೂಜೆಯ ಸಂಕಲ್ಪ ಕೇಳಿ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಕ್ಕಿದ್ದ ಕಚೇರಿಯ ಮಿತ್ರರ ನೆನಪಾಯಿತು. (ಪೂಜಾದಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನ ದೇಶ, ಕಾಲ, ವರ್ತಮಾನ, ಧ್ಯೇಯ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಪಂಚಾಂಗದ ತಿಥಿ-ವಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಆ ದಿನದ ಪೂಜಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ವಿಧಾನಕ್ಕೆ 'ಸಂಕಲ್ಪ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.) ಸಂಸ್ಕೃತಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೇಳುವುದೇ ರೂಢಿಯಾದ್ದರಿಂದ, ನಾನು
"ಶುಭೇ ಶೋಭನೇ ಮುಹೂರ್ತೇ....... ಜಂಬೂದ್ವೀಪೇ, ಭರತವರ್ಷಸ್ಯ ಈಶಾನ್ಯದಿಗ್ಭಾಗೇ, ಸಾಗರೋತ್ತರದೇಶೇ, ಜಪಾನ್ ರಾಷ್ಟ್ರೇ, ಮುಖ್ಯದ್ವೀಪೇ, ಓಸಾಕಾ ನಗರ್ಯಾಂ ಯೋದೋ ನದೀತಟೇ[ತೋಕ್ಯೋ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸುಮಿದಾ ನದ್ಯಾಃ ತೀರೇ, ಫುಜಿ ಪರ್ವತಸ್ಯ ಪೂರ್ವಭಾಗೇ ಎಂದು ಸೇರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಿದ್ದೆ ಬಿಡಿ].. ಶಾಲಿವಾಹನಶಕೇ, ಬೌದ್ಧಾವತಾರೇ, ಬುದ್ಧಕ್ಷೇತ್ರೇ...."
ಇತ್ಯಾದಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದಾಗ ನಾರಾಯಣ ಹೊಳ್ಳ, ಗುರುರಾಜಾಚಾರಿ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಕ್ಕು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಫಿ ಕಕ್ಕಿ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ಎಲ್ಲ ನಕ್ಕಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಈಗದೇ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಾನೇ ನಕ್ಕೆ. ನಂತರ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಚಪಾತಿ ತಿಂದೆ. ವೆಂಕಟನ ಅಡಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋಣವೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಬಂದವನೇ,
"ನಾಳೆ ನಾನು ನಗೋಯಾ ಗೆ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿನ ವಿಚಾರ ಎಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಬಾ" ಎಂದು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ.
ನಂತರ ಕುಮಾರ್ ಸಿಕ್ಕಿದ. ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು; ಬೆಳಗ್ಗೆ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಓಡಿಹೋದ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲರೂ ಸಿಕ್ಕರು. ಸದ್ಯ, ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾ ಕಲಿತ ಪಾಠ-೧ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಬಂದ ಗೋವರ್ಧನ "ಗುರುವೇ, ಎಲ್ಲಿ ಮನೆ ತಿಂಡಿ?" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೈಚಾಚಿದ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಒಳಬಂದು ನಗುನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು! ನನಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯ್ತು. ರಾತ್ರಿ ೧೨ ಆದರೂ ಮಾತು-ಹರಟೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಮಲಗಿದರೂ ಕೆಳಗೆ ವೆಂಕಟನನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಾಡು ಹರಟೆ ಸಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ದೀಪ ಆರಿಸಿ ಮಲಗಿದೆ; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಏಳಬೇಕಿತ್ತು. ಪಾಠ-೧: ನನ್ನ ಕೆಲಸ ನನಗೆ; ಬೇರೆಯವರ ಸುದ್ದಿ ನನಗೇಕೆ? ಮನೆಯ ತಿಂಡಿ ತಿಂದ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲನೆದ್ದು ಹೊರಟರು. ವೆಂಕಟನೂ ನಕ್ಕು ಮಲಗಿದ. ನಾಳೆ ಕಚೇರಿಯ ಎಲ್ಲರಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು!

(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು...)