ಮನದ ತಟದಿ,
ಬಡಿವ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನಲೆಗಳು,
ಬಿಡದೆ ನನ್ನನು ಕಾಡಿ,
ಮಾಡುತಿವೆ ಅದೇನೋ ಮೋಡಿ..

ಹೊತ್ತು ತಂದ,
ಮುತ್ತು, ಚಿಪ್ಪು, ರತ್ನಗಳ,
ಎದೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿ..
ಮಾಡಿದೆ ಅಳಿಸಲಾಗದಂತೆ..ರಾಡಿ..

ಅಲೆಗಳಪ್ಪಳಿಸುವಿಕೆಗೆ ಆಗಿರುವಾಗ,
ಬಂಡೆಗಳೇ ಪುಡಿ ಪುಡಿ..
ನಾ ಅದಾವ ಲೆಕ್ಕ ಹೇಳೇ ??
ಈ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ರಭಸದಡಿ..

ಅವ,
ನನ್ನೆದೆಯ ಗೂಡೊಳಗಿನ,
ನಿರಂತರ ಕಲರವ..

ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣ,
ಇಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಲು..
ಅದೆನೋ ಢವ..ಢವ..

ಎದುರಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ,
ಮರೆಯಾದಾಗಲೇ..ಹೆಚ್ಚು,
ಕಾಡುವನವ..

ಅವನಿದ್ದ ದಿನ,
ನನ್ನೆದೆಯ ಗುಡಿಯ,
ದೇವನಿಗದೋ..ಬ್ರಹ್ಮೋತ್ಸವ..

ಅವ, ನನ್ನೊಳಗೆ,
ನನಗರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ..
ಬೆರೆತು ಹೋದಂತಹ..
ಒಂದು..ಭಾವ.

ಹೀಗೆ, ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕವನ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಶುರು ಆಗಿ, ಅದೇಕೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಪದಗಳ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡೋ ಮನಸಾಗಿ ಈ ಕವಿತೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ಕವನದ ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ಈ ಕವನದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿ ಹೋದ ಒಂದು ಅಕ್ಷರ, ಕವನದ ಪ್ರತಿ ಪದದಲ್ಲೂ ಪದೇ ಪದೇ ಇಣುಕಿ ಹಾಕುತ್ತೆ .

------------------
ಮ್ಮ.

ಅಪರಿಮಿತ ಅಕ್ಕರೆಯ,
ಅನ್ವರ್ಥವೇ..
ಅಮ್ಮ.

ಅನ್ಯಾಯವ ಅರಿಯದ,
ಅನುರಕ್ತೆ..
ಅಮ್ಮ.  ಮುಂದೆ ಓದಿ »

ನದಿ ತೀರದಲ್ಲೀಗ..
ಕಲ್ಲುಗಳೇ ಇಲ್ಲ..
ನನ್ನವಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ,
ನಾನೇ.. ನೀರುಪಾಲು ಮಾಡಿದೆನಲ್ಲ..

ಎದೆಯಲ್ಲೀಗ.. ಅವಳು,
ಅವಳಾಗೇ... ಉಳಿದಿಲ್ಲಾ..
ಮನದ ಕೊಳದಲ್ಲೀಗ..
ಬರೀ.. ಕಲ್ಲುಗಳೇ ತುಂಬಿವೆಯಲ್ಲ..

ಅಪರಾಧಿ ಭಾವ,
ಬೆಂಬಿಡದೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ.!!
ಅವಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೆಸೆದ ..
ಆ ಕಲ್ಗಳೇ...ಹೀಗೆ ತಿರುಗಿ
ಹಗೆ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ ??..ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ..

ವಿರಹ

ಮರೆತರೂ ಮರೆಯುವೆ ನಿನ್ನ,
ಮರೆಯಲಿ ಹ್ಯಾಂಗೆ ? ಆ ನಿನ್ನ ಕಂಗಳನ್ನ,
ಚೆಂದುಟಿಗಳನ್ನ,
ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಆ ನೋಟವನ್ನ,
ವಿರಸ ತುಂಬಿದ ಎದೆಗೆ,
ಸರಸ ತಂದ, ಆ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನ..

ನೀರೆ

ಮನದ ಮರಳುಗಾಡಿನಲಿ,
ಬಂದೆ ನೀ ಓಯಸಿಸ್ನಂತೆ..
ಆದರೂ, ಒಮ್ಮೆ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು,
ಬಹಳ ದಿನ ಕಳೆಯಲಾರೆ, ನಾ ಒಂಟೆಯಂತೆ..

ವಿಪರ್ಯಾಸ  ಮುಂದೆ ಓದಿ »