ಮೌನ ಎಂಬ ಸಮೃದ್ಧ ಭಾಷೆ

<ಆದರೆ, ಓದಿನ ಜಾಗವನ್ನು ಇದುವರೆಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ತುಂಬಲು ಆಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೊಟ್ಟ ವಿಶಿಷ್ಟ ಖುಷಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದು ಹಾಗೇ ಇದೆ.>

ನಿಜ, ಓದು ಕೊಡುವ ಸಂತಸದ ಸವಿಯೇ ಬೇರೆ.
ಓದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ತಿಳುವಳಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಓದು ಕಲ್ಪನಾ ಶಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ, ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
ಓದು ಮತ್ತೆ ಓದುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ,

ಓದು ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಮಾತಿಲ್ಲ, ಮಾತಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಜಗಳವೇ ಇಲ್ಲ. :)

ಸವಡಿ ಸರ್,

>>ಮೌನದಿಂದ ನನ್ನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಯಿತು. ನನ್ನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತ ಹಗಲುಕನಸು ಕಾಣುವುದೂ ಜೋರಾಯಿತು. ಇವೆರಡೂ ಇನ್ನೇನು ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬಷ್ಟು ಅತಿಯಾದಾಗ ನಾನು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಬರವಣಿಗೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಹೀಗೆ.<<<

ಬರೆಯೊದು ಅತಿಯಾಯಿತು ಅಂತ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬ್ಯಾಡಿ ಸರ್, ನೀವೂ ಬರೆದದ್ದನ್ನಾ ಓದುವವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ..
ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ತುಂಬ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಈಗ ಮಾತನಾಡುವುದ್ದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದೆ ಅಂತ ನೀವೂ ಹೇಳಿದ್ದಿರಾ ,ತಿಳಿದವರು ಅಷ್ಟು ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿದ್ದರಾ "ಮಾತು ಬೆಳ್ಳಿ ಮೌನ ಬಂಗಾರ" ಅಂತ ಆದರೆ ನಾನೂ ನಿಮಗೆ ರಿವರ್ಸ್ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಸರ್ ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತೆ ಆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ ಹಾಗಂತ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತಿದ್ದರೂ ಆದರೆ ಈಗ ಮಾತು ತುಂಬ ಜ್ಯಾಸ್ತಿ ಆಗಿದೆ ಸರ್.

ನಿಮ್ಮವನಾದ
--ಗೌಡ್ರು

ಪ್ರಿಯ ಚಾಮರಾಜ್ ಅವರೇ,
ನಿಮ್ಮ ಈ ಲೇಖನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ಸ್ವಭಾವತಹ ನನ್ನದು ಮಾತು ಕಡಿಮೆ. ಹಾಗೂ ಓದುವ ಹುಚ್ಚು ಜಾಸ್ತಿ ಅಥವಾ ಸಂಗೀತ ಆಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸ. ಹೀಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಈ ಲೇಖನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವೆನ್ನಿಸಿದೆ. ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಓದು ಕೊಡುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂತೋಷ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು ತಮ್ಮ ಈ ಮೌನ ಲೇಖನಕ್ಕೆ.
ಶೈಲಾಸ್ವಾಮಿ

"Ignorance is a Bliss" ಇದನ್ನ ಕೆಳೆದೆರಡುವಾರಗಳಿಂದ ೩-೪ ಬಾರಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯ ಬಂದಿತ್ತು. ಕಾರ್ಕಳದಲ್ಲಿ ಗೊಮ್ಮಟನ ಬಳಿ ಹೊರಟಾಗ ತೆಗೆದ ಒಂದೆರಡು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನ ತೆಗೆದಾಗ ಅರವಿಂದ ಮತ್ತು ನಾನು, ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿ, ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಅಂಜಿದೊಡೆಂತಯ್ಯ? ಸಂತೆಯಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಅಂಜಿದೊಡೆಂತೆಯ್ಯ ವಚನವನ್ನ ತಲೆಗೆ ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ವು. ಇಲ್ಲಿ ವಚನಕಾರರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನ, ಪ್ರಚಲಿತ ಬದುಕಿಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಸುಂದರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಅಬ್ಬಾ ಎಂಥಾ ಮಾತು "ಮೌನ ವರ".... ನೀವು ಒಂಟಿ ಮರದ ಲೇಖನ ಹಾಕೋದನ್ನೇ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಓದುವ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಚಾಮರಾಜ್ ರವರೇ,

ನಿಮ್ಮ ಈ ಮೌನ ಲೇಖನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ನನಗೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೇಸರವಾದಾಗ, ಕೋಪಬಂದಾಗ, ಮೌನವನ್ನು ತಾಳಿ, ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕಿವಿಗೆ ಹೆಡ್ ಫೋನ್ ಧರಿಸಿ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ತನ್ನಕ್ಕಷ್ಟೆ ತಾನೇ ಕೋಪವು ಮಾಯವಾಗಿ, ಬೇಸರವು ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ (ಸಂಗೀತ, ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು, ಭಾವಗೀತೆ ಇತ್ಯಾದಿ), ಆಗ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಜಗಳವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟಾದರೂ "ಮೌನ"ವು ಆಭರಣವಲ್ಲವೇ!!!

ಮಾನ್ಯರೆ

ನಿಮ್ಮ ಮೌನದ ಬಗೆಗೆಗಿನ ಲೇಖನ ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಅಕ್ಶರಶ: ಸರಿ... ಓದು ನಮ್ಮ ವಿಚಾರವನ್ತಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾದಾಗ ಓದಲು ಕುಳಿತರೆ, ಖ೦ಡಿತ್ತವಾಗಿ, ನಾವು ಕೊರಗುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ಮರೆತುಹೋಗಿ, ಓದುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸು ಯೋಚಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡತ್ತೆ.

ಹಾಗೇ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುವುದೂ ಕೂಡ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಲೇಖನಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚು ಒತ್ತಿದಾಗ, ಮುನಿದು ಮುದುರಿಕೊ೦ಡ ಮನಸ್ಸು ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಿ ಬಿಡತ್ತೆ. !!!

ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಲೇಖನ ಚಾಮರಾಜ್ ಅವರೆ,
ನನ್ನ ಕತೆಯೂ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ... ತುಂಬ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮೌನಿಯಾದದ್ದೂ ಸರಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದಾಗ..
ಮೌನವೆಂಬುದು ಸುಂದರ ಭಾಷೆಯೂ ಹೌದು.. ಸಮೃದ್ಧ ಭಾಷೆಯೂ ಹೌದು.
ಆದರೆ ಮೌನವೆಂಬುದು ಅಷ್ಟೇ ಭಯಾನಕವೂ ಹೌದು. ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಸೆಲೆ ಉಕ್ಕುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾನೊಬ್ಬ ಮೌನಿ ಎಂಬುದು ನೆನಪಾಗಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಬೇಕಾಗುವ
ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಅತೀ ಭೀಕರ...