"ಏಯ್..! ಗುರು, ಎಪಿಎಮ್ ಸಿ ಹತ್ರದ ಒ೦ದು ತೋಟದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನಕಾಯಿಗಳು ಇದಾವೇ.ನಡಿ ಹೊಗೋಣ".
ನನಗಿ೦ತ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತಾ ನಿ೦ತವನಿಗೆ ,ಗೆಳೆಯರ ಆಹ್ವಾನ ಬ೦ದಾಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಡಲು ರೆಡಿಯಾದೆ.ಆದರೆ ಒ೦ದು ತೊ೦ದರೆಯಿತ್ತು.ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನಾನು ಮತ್ತು ಆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರಾ.ನಾನು ಔಟ್ ಆಗುವವರೆಗೆ ಅವನು,ಅವನು ಔಟಾಗುವವರೆಗೆ ನಾನು ಚೆ೦ಡೆಸೆಯಬೇಕೆ೦ಬುದು ಶರತ್ತು.ಗೆಲುವಾಗಲಿ,ರನ್ನಗಳ ನಿಯಮವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ.ಸರಿಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಚೆ೦ಡುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಔಟ್ ಮಾಡಿದ ಆ ಹುಡುಗ,೪೦ ಚೆ೦ಡುಗಳಾದರೂ ಔಟ್ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ.ಗೆಳೆಯರ ಕರೆ ಬ೦ದಾಕ್ಷಣ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಆಟ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬಹುದಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಟೆ ಅಡ್ಡ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಕೊನೆಗ೦ತೂ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿ೦ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಸಹಾಯದಿ೦ದ ಚಿಕ್ಕದೊ೦ದು ಕಲ್ಲನ್ನು ’’ ವಿಕೆಟ್ " ಎ೦ದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಮೂರು ಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಗೆ(ಆಗೆಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಬೇಕಾಗುವ ಮುಖ್ಯ ಸಾಧನವೆ೦ದರೇ ಚೆ೦ಡು ಮಾತ್ರ. ತೆ೦ಗಿನ ಗರಿ ಬ್ಯಾಟ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು, ಯಾವುದಾದರೂ ಮೂರು ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳು ವಿಕೆಟ್ ಎ೦ದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು!) ಎಸೆದು ಅವನನ್ನ ’ಬೊಲ್ಡ್’ಎ೦ದು ಘೋಷಿಸಿ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟೆವು.’ವೈಡ್ ಬಾಲಿ’ಗೆ ತಾನು”ಬೊಲ್ಡ್’ ಆದದ್ದು ಹೇಗೆ ಎ೦ದು ಆ ಹುಡುಗ ಕಣ್ಣುಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಸರಿ,ಈ ಮ್ಯಾಚ್ ಫಿಕ್ಸಿ೦ಗ್ ನ ನ೦ತರ ಸೀದಾ ಎಪಿಎಮ್ ಸಿಯ ಬಳಿಯ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು.ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ಬ೦ದು ಕರೆದರು ಎ೦ದಾಕ್ಷಣ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಏನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎ೦ದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ಅವರ್ಯಾರಿಗೂ ಮಾವಿನಮರ ಹತ್ತಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,ನಾನೋ ಮರಹತ್ತುವುದರಲ್ಲಿ ತು೦ಬಾ ಎಕ್ಸ್ ಪರ್ಟ್.ಎ೦ಥಾ ಮರವಾದರೂ ಸರಿ ಪಟಪಟನೇ ಏರಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.ಆ ವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೋತಿ ಬಿಟ್ಟರೇ ನಾನೇ ಎ೦ದು ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು(ಅವರು ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಹಾಗೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೋ,ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಆ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೋ ಎ೦ಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿನ್ನೂ ಅನುಮಾನವಿದೆ)

ಅದು ಸಾಕಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ತೋಟ .ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದೆ೦ದರೆ, ತೋಟದ ಮೂಲೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಮನೆಯೇ ನಮ್ಮಿ೦ದ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಕಿಮಿ ದೂರವಿತ್ತೇನೋ.ಆ ತೋಟದ ಸುತ್ತಲೂ ಕಾ೦ಪೊ೦ಡ್ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು.ಆ ಕಾ೦ಪೋ೦ಡಿನ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆ ಮಾವಿನಮರವಿತ್ತು.ಹಾಗಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬ೦ದರೇ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾ೦ಪೋ೦ಡ್ ಜಿಗಿದು ಪಾರಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದೆ೦ಬ (ಕು)ತರ್ಕ ನಮ್ಮದು.ಮರ ಸಾಕಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು. ಅದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಮಾವಿನಕಾಯಿಗಳ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮರುಳಾದ ನಾವು ಮೂವರು ಲ೦ಕೆಗೆ ಹೊರಟ ವಾನರ ಸೇನೆಯ೦ತೆ ಕಾ೦ಪೊ೦ಡ್ ಹಾರಿದೆವು.ಆ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಹನುಮ ಮಾತ್ರ ನಾನೇ.ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಚಕಚಕನೇ ಮರವೇರಿ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಕಿತ್ತು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆಯತೊಡಗಿದೆ.ಕೆಳಗೆ ನಿ೦ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ತ೦ದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತು೦ಬಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು.ಹಾಗೆ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಕೀಳಲು ನಾನು ಮರದ ತುದಿಯವರೆಗೂ ಮುಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ಬೊಗಳುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿತು.ನನಗ್ಯಾಕೋ ಸ೦ಶಯ ಬ೦ದು ತೋಟದ ಕೊನೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಯತ್ತ ನೋಡಿದೆ.ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ನಾಯಿ ಬೊಗಳುವ ಶಬ್ದ.ಜೊತೆಗೆ ನಾಯಿ ಕೂಡಾ ಪಿ.ಟಿ. ಉಷಾ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು .ಅದನ್ನು ನಾಯಿ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿ೦ತ ತೋಳ ಎನ್ನುವುದೇ ಉತ್ತಮ.ಹಾಗಿತ್ತು ಅದರ ಗಾತ್ರ.ಗಾತ್ರ ನೋಡಿಯೇ ಕೈಕಾಲು ನಡುಕ ಬ೦ದು ಅಲ್ಲೇ ಕೊ೦ಬೆಯೊ೦ದರ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕೆಳಗೆ ನಿ೦ತಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ನೋಡಿದೆ.ಗೆಳೆಯರು... ? ಎಲ್ಲಿದ್ದರು ಗೆಳೆಯರು...? ಅವರಾಗಲೇ ಕಾ೦ಪೋ೦ಡು ಹಾರಿ ರಸ್ತೆಯ ತುದಿ ಮುಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.ಹಾಗಿತ್ತು ಬಿಡಿ,ಆ ನಾಯಿಯ ಗಾತ್ರ ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ಮರದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬ೦ದು ನಿ೦ತಿತ್ತು.ನಾನು ಮರದ ಮೇಲಿ೦ದಲೇ ಕಾ೦ಪೋ೦ಡಿನ ಹೊರಗೆ ಲಾ೦ಗ್ ಜ೦ಪ್ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಒ೦ದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು.ಮರ ಕಾ೦ಪೋ೦ಡಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿತ್ತಾದರೂ ಮರದ ಮೇಲಿ೦ದ ಜಿಗಿದರೆ ಕಾ೦ಪೋ೦ಡು ದಾಟಿ ಹೊರಗೆ ಜಿಗಿಯಬಹುದಾದಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಿರಲಿಲ್ಲ.ಆ ಮರದ ಕೊ೦ಬೆಯೊ೦ದು ಕಾ೦ಪೋ೦ಡಿನಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಚಾಚಿಕೊ೦ಡಿತ್ತಾದರೂ,ಅಲ್ಲಿ೦ದ ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿದಿದ್ದರೇ,ನೇರವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ,ಅಷ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿತ್ತದು. ಸುಮ್ಮನೆ ಗಡಗಡ ನಡುಗುತ್ತಾ ಕೊ೦ಬೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.ಆ ನಾಯಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆ೦ದು ತನ್ನ ಮು೦ದಿನ ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಗರಾಡಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನುಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.ಅದರ ಎಗರಾಟ ನೋಡಿ ನನ್ನ ನಿಕ್ಕರ್ ಹಸಿಯಾಗಿತ್ತು(ಮರದ ಮೇಲಿದ್ದ ನೀರಿ೦ದ ಕಣ್ರೀ,ನನ್ನ ನ೦ಬೀ ,ಪ್ಲೀಸ್,ಪ್ಲೀಸ್)

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಮನೆಯಿ೦ದ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಮಾವಿನಮರದ ಬಳಿ ಬ೦ದ.ನಾಯಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕ೦ಬವೊ೦ದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದವನೇ,"ಏಯ್ ಇಳಿಯೋ ಕೆಳಗೆ "ಎ೦ದ.ವಾರ್ರೆ ...ವ್ಹಾ ! ಯಾರಾದರೂ ದುರ್ಬಲ ಹೃದಯದವರಿದ್ದರೇ ಅಲ್ಲೇ ಹಾರ್ಟ ಫೇಲ್ ಆಗಬೇಕು ಹಾಗಿತ್ತು ಅವನು ನನಗೆ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ಹೇಳಿದ ರೀತಿ. ಆದರೂ ಮುದುಕನಲ್ಲವೇ? ಮುದುಕರು ಹೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ಬ ಭಾವನೆ ನನಗೆ.ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ಎ೦ದೂ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನು.

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ರವಿವಾರವಲ್ಲ.ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿ ಅಜ್ಜನೂ ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ! ಮರದಿ೦ದಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆಯೇ ಆ ಅಜ್ಜ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೊ೦ದು ಕೊಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟ.ನಾನು ಅಳತೊಡಗಿದೆ.ಸುಮ್ಮನೇ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗು ಹೊರಗೆ ಎ೦ದ ಆ ಪಾಪಿ ಅಜ್ಜ.ಬ೦ದ ಕಾ೦ಪೋ೦ಡನ್ನೇ ಪುನ: ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯತೊಡಗಿದೆ.ಕಾ೦ಪೊ೦ಡ್ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದವನ ಹಿ೦ಭಾಗಕ್ಕೂ ಮತ್ತೊ೦ದು ಬಾರಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ ಆ ಮುದಿಯ.ಅ೦ತೂ ಜೀವವುಳಿದರೇ ಸಾಕೆ೦ದು ಕಾ೦ಪೋ೦ಡು ಜಿಗಿದವನೇ ಮನೆಗೆ ಓಡಿದೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಾಗಲೇ ನನ್ನ ಓಟಗಾರ ಗೆಳೆಯರು ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.ಇನ್ನೂ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ,ಅಪ್ಪ ಇನ್ನೊ೦ದು ಕೊಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟರು ಕೆನ್ನೆಗೆ.ಮುದುಕನ ಏಟಿಗೆ ಅರ್ಧ ಊದಿದ್ದ ಮುಖ ಪೂರ್ತಿ ಹನುಮ೦ತನ೦ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.ಅಳುತ್ತ ಒಳ ನಡೆದೆ.ಅಜ್ಜ ( ನನ್ನಜ್ಜ) ಅಲ್ಲೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.

ಸಾಯ೦ಕಾಲ ಅಜ್ಜ ನನಗೊ೦ದು ಪುಸ್ತಕ ತ೦ದುಕೊಟ್ಟು ’ನೋಡು ಮಗಾ,ನಿನಗೆ ಈ ರಜಾ ಟೈಮಿನಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರಾದ್ರೇ,ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದು ಆದರೆ ಇ೦ಥಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನ ಮಾಡಿ ಹೊಡೆತ ತಿನ್ನಬೇಡಪ್ಪಾ’ಎ೦ದರು.ನನಗೆ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಯಿತೆ೦ದರೆ,ಮು೦ದೆ ನಾನು ತರ್ಲೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನೇ ಬೆಳೆಸಿಕೊ೦ಡೆ.

ಈಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದೆಯೆ೦ದರೇ,ಹರಿಪ್ರಸಾದರ ’ಅಮರ ಚಿತ್ರ ಕಥೆ’ಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಲೇಖನ ಓದಿ ಈ ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು.ಅಜ್ಜ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆಯಿದ್ದ ’ಅಮರ ಚಿತ್ರ ಕಥೆ’

ಅ೦ದಹಾಗೇ ಇನ್ನೊ೦ದು ವಿಷಯ.ಆ ಘ್ಹಟನೆಯ ನ೦ತರ ನಾನು ಯಾವುದೇ ಮರವನ್ನು ಹತ್ತಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

ಗುರುರಾಜ ಕೊಡ್ಕಣಿ.ಯಲ್ಲಾಪುರ.