ನ೦ಗೂ ನಿಮ್ಮ ಕತೆ ಕೇಳಿ ಅಳು ಬ೦ತೂ ! ಪಾಪ ನಿಮ್ಮ೦ತವರಿಗೆ ಹಿ೦ಗಾಗ್ ಬಾರ್ ದಾಗಿತ್ತು.
ಈ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮರೆವು ಬರ್ ಬಾರದಾಗಿತ್ತು .ಈ ರೋಗ ಒ೦ದ್ಸಾರಿ ಬ೦ದರೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ವ೦ತೇ ....ಅಯ್ಯೋ .. ಓಓ ..

ದಿವ್ಯಾ,

ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಅತ್ತಿದ್ದು ಒಳ್ಳೇದಾಯಿತು, ಚೆಕಿಂಗ್ ಮಾಡೋವ್ರು ಬರೀ ವಾರ್ನ್ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಬಿಟ್ರು:)
ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವಮಾನ ಏನಿದೆ? ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಲ ಏನಾದರೂ ಮರೀತೀವಿ. ಯಾರೂ perfect ಅಲ್ಲವಲ್ಲ? ಇದೆಲ್ಲಾ ಚೆಕಿಂಗ್ ಮಾಡೋವ್ರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ, ಯಾರು ಹೇಗೆ ಅಂತ. ಇನ್ನು ಜನ ನೋಡಿ ನಕ್ರು ಅಂದ್ರೆ, ನಗಲಿ ಬಿಡು. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಥರಾ ಜನಾನೂ ಇದ್ದಾರೆ - ಕೆಲವರಿಗೆ ಬೇರೆಯವರು ಸಂಕಟ ಪಟ್ಟರೆ ಖುಷಿ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಅಂತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು (ಕೈಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಂದಿ) ಸಹಾಯಾನೂ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಏನಾದರೂ ಧೈರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಾಗಾಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ಬಂದರೆ ಸರಿ.

ಶಾಮಲ

ರೀ ದಿನ್ಯ, ಅಳು ಹೆಂಗಸರ ಅಸ್ತ್ರವಂತೆ. ಬಸ್ಸ್ ಪಾಸ್ ಮರೆತರೇನಂತೆ, ಜನರ ಎದುರು ಪಾಸ್ ಅದಿರಲ್ಲಾ........ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು ಅಲ್ಲವೆ.

ನಮ್ಮ ಬಂಟ್ವಾಳ ಕಾಲೇಜು ಊರಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಸರಕಾರೀ ಬಸ್ಸು. ಎಲ್ಲಾ ಪಾಸ್ ಪಾಸ್ ಅನ್ನೋರು. ಎಲ್ಲಿ ತೋರ್ಸಿ ಅಂದ್ರೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಗಿಜ್ಜೋ ಗಿಜ್ಜು. ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್ ಆಗಿ ನೋಡಿ ಎಲ್ಲ ಪಾಸ್ ತೋರಿಸಲೇಬೇಕು ಅಂದ. ಸರಿ. ಇವನತ್ರ ಪಾಸ್ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ ಈಗ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ ಅಂತ ಕಾಲೇಜು ಬರೋವರೆಗೂ ಮುಂದರ್ಸ್ಕೊಂಡು ಹೋದ. ಕಾಲೇಜು ಬಂತು. ಕಂಡಕ್ಟರೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿ ಅಂತ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅಡ್ಡ ನಿಂತ್ಕೊಂಡ. ಇವನು ತಡೀರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿಲಿಕ್ಕೆ ಬಿಡಿ. ತೋರಿಸಿತೀನಿ ಅಂದ. ಆಯ್ತು ಅಂತ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಇಳಿಯಲು ಬಿಟ್ಟ. ಇವನು ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದವನೇ "ಏನು ಕಣ್ಡಕ್ಟರೆ! ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ ಅಂದ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲ (ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು. ) ಹೋ ಅಂತ ಗೌಜಿ ಮಾಡಿದರು. ಕಂಡಕ್ತರಿಗೂ ನಗು ಬಂತು.

ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳೋದು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಆದ್ರೆ ಅಳಬಾರದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಶಕ್ತಿ ದೇಸ ಸಕ್ತಿ.