ಸುನಿಲ್ ಅವರ ಟಿಪ್ಪಣಿಗೆ ಒಂದು ಮರು ಟಿಪ್ಪಣಿ ಹಾಕಬೇಕೆನಿಸಿತು. ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ quote ಮಾರ್ಕ್ ಹಾಕಲು ಆಗದೆ, ಹಾಗೇ ಅವರ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಿಂದಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಕತ್ತರಿಸಿ ಅಂಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ

>>>
>>> ೧. ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲ.
>>>

ಇದು ಕೆಲವರಿಗೆ ನಿಜವಿರಬಹುದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಇದು ಅವರು ಬೆಳೆದು ಬಂದ ವಾತಾವರಣ, ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿರುವ ಹಿನ್ನಲೆ, ಮೊದಲಾದುವುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಧರಿತವಾಗುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ, ಇದೊಂದು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಆಸಕ್ತಿ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಭಾಷೆಯೂ. ಪದಗಳೂ ಇರದ ವಾದ್ಯ ಸಂಗೀತವನ್ನೂ ನಾವು ಇಷ್ಟಪಡಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಮಾರು ಹಾಕಲು ಆಗದು ( One size does not fit all - ನ ಕನ್ನಡ ಭಾವಾನುವಾದ ಹೇಗಿದೆ ? )

>>>
>>> ೨. ಭಕ್ತಿ ಮುಖ್ಯ, ಭಾಷೆ ಯಾವ್ದಾದ್ರೇನು.
>>>

ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಭಕ್ತಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರದು ಬಹುಶಃ ಮಂತ್ರ ಪಠನೆಯೋ, ಧ್ಯಾನವೋ ಯಾವುದಾದರೂ ಸಾಕಾಗಬಹುದು!

>>>
>>> ೩. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಸಂಗೀತವನ್ನ ಗೌರವಿಸಪ್ಪಾ.
>>>

ನಿಜವಾಗಿ ಹಾಡುವವರ quality ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೆ, ಗೌರವಿಸೋಣ - ಆದರೆ, ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತೆ?

>>>
>>> ೪. ಕೇಳೋ ಹಾಗಿದ್ರೆ ಕೇಳು, ಇಲ್ಲಾ ಎದ್ಹೋಗು, ತಲೆಯೆಲ್ಲ ಹರಟಬೇಡ.
>>>

ಹ್ಹ ಹ್ಹ - ಇಂತ ಅಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ ಯಾರಾದ್ರು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಕೋಬೇಡಿ!

>>>
>>> ೨. ಪುರಂದರರ/ಕನಕದಾಸರ/ವಿಜಯದಾಸರ/ಕರ್ನಾಟಕದ ದಾಸರ ಬದಲಾಗಿ ಅನ್ನಮಯ್ಯರ ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು(**) ಹಾಡುವುದು ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ, >>> ಸಂಗೀತ ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಬರೀ ತೆಲಗು ಗೀತೆಗಳನ್ನೇ ಹಾಡಿಸೀ ಹಾಡಿಸೀ, ಕೇಳಿಸೀ ಕೇಳಿಸೀ, ಭಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತೀಯ
>>> ಸಂಗೀತವೆಂದರೆ, ತೆಲಗು ಹಾಡುಗಳೆನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು.
>>>

ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮುಕ್ಯ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ ಹರಿದಾಸರ ಮೂಲ ಮಟ್ಟುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿರುವುದು. ಸಂತೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೂರು ಮೊಳ ನೆಯ್ದ ಹಾಗೇ ಸುಮಾರಾದ ಮಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದರೆ, ಆ ರಚನೆಗಳು ತೂಕವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಅಂತಹ ತೂಕವಾದ ಮಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕುವುದು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸವೇ - ಅದನ್ನು ಹಲವಾರು ಸಂಗೀತಗಾರರು ಮಾಡಿಯೂ ಇದ್ದಾರೆ (ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕನ್ನಡದವರೂ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಮರೆಯೋದು ಬೇಡ). ಆದರೆ ಇದೇ ತೊಂದರೆ ಅನ್ನಮಯ್ಯ, ರಾಮದಾಸ ಮೊದಲಾದವರ ತೆಲುಗು ರಚನೆಗಳಿಗೂ ಇದೆ.

ಈಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ರಚನೆಗಳು ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಕಾರಣಗಳಿವೆ - ಅದೇ ರೀತಿ ೧೮ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಂಗೀತ ರಚನೆಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅವು ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ಹೊರಗೂ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿದ್ದವು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಗಟ್ಟಿ ಆಧಾರಗಳಿವೆ.

ಇನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಪ್ರಧಾನವಾದ ರಚನೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ - ಹೆಚ್ಚಿನ ರಸಿಕರು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸಂಗೀತ ರಸವನ್ನು ಸವಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಕೆಲವು ರಚನೆಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯವಂತೂ ತೀರಾ insignificant ಅನ್ನೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತೆ. ಮನೋಧರ್ಮ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಂತೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಂಶ ಕಡಿಮೆಯೇ.

ಮನೋಧರ್ಮ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಂಗೀತಗಾರರು ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಬಹುದು - ಪಲ್ಲವಿ ಹಾಡುವಾಗ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಗೌಣವಾದರೂ, ಏನಾದರೂ ಪದಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹಾಡಬಹುದು. ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಮಾಡಬಹುದು , ಮಾಡಬೇಕು.

>>>
>>>೩. ಇದರಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ಕನ್ನಡಿಗರು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಕವಲೊಡೆದಂತಿರುವ ಸುಗಮಸಂಗೀತದೆಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒಲವು ತೋರಿದರೆ, "ಕನ್ನಡಿಗರಗೆ >>>ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆ" ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು.
>>>

ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಬೇಸರದ ಸತ್ಯ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗಂತೂ, ಇಡಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಒಂದರಿ ಹಾಕಿ ಸೋಸಿದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು ಕೈಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟೇ. ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ತಯಾರು.

ಸುಗಮ ಸಂಗೀತವೂ ಚೆನ್ನ - ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿಲ್ಲ.

-ಹಂಸಾನಂದಿ
ಪುರಂದರ ದಾಸರ ರಚನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಚಿಟಕಿಸಿ :- http://purandara.wordpress.com/