"ಭಾರತ ಒಂದು ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳ ನಾಡು. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳು ತಮ್ಮ ವಿವಿಧತೆಯಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೇ ವಿವಧತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆ. "ಅನೇಕತಾ ಮೇ ಏಕತಾ".......
......
...."

ಇಂತ ಹಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ 'ಭಾರತವಾದಿ', 'ರಾಷ್ಟ್ರವಾದಿ', 'ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮಿ' ಹೀಗೆಲ್ಲ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳವ ಮಂದಿಯ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ತೂತು ಬೀಳುವಷ್ಟು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

ಆದರೆ ದಿಟ ಏನು ಗೊತ್ತಾ???? ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಿರುವಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ, ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲೂ ಭಾಷೆಗಳು ಸಾಯುತ್ತಿಲ್ಲ.!! ಆಗಲೇ ಹಲವು ಬುಡಕಟ್ಟು ನುಡಿಗಳು ಸತ್ತು ಹೋಗಿವೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ "ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ" ರಾಜ್ಯದ ಬೆಟ್ಟಗಾಡು ನುಡಿಗಳು, ಬಿಹಾರ, ಛತ್ತೀಸಗಢದ ಕಾನಿಗರ ನುಡಿಗಳು 'ಹಿಂದಿ' ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಆಗಲೇ ನಲುಗಿ ಸತ್ತು ಹೋಗಿವೆ. ಅವಕ್ಕೆ 'ಶದ್ಧಾಂಜಿಲಿ ಯನ್ನು ಕೋರೋಣ.

ಈಗ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಅವಕ್ಕೆ ಕೆಲವೋಸುಗರಗಳನ್ನ ನೋಡೋಣ.
ಒರಿಯಾ, ಮಣಿಪುರಿ, ಬಡಗ, ತೋದ, ..... ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿ..

ಬಡಗ, ತೊದ, ಇವು ನೀಲಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟದ ಜನರ ನುಡಿಗಳು. ಬಡಗವು ಕನ್ನಡದ ಒಂದು ಕಿರುನುಡಿ. ನೀಲಗಿರಿಯ ತುಂಬ ಹೆಚ್ಚು ಇರುವ ಮಂದಿಯ ತಾಯ್ನುಡಿ ಈ ಬಡಗ ನುಡಿ, ಅವರನ್ನು ಬಡಗರು ಎಂದು ಕರೆಯುವರು. ಹಾಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ತೋದ, ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿವಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಬಡಗರು ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ, ತಮಿಳನ್ನು ಅಪ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾಳು-ನಾಳು ಬರೀ ಬಡಗವನ್ನೇ ಮಾತಾಡುವವರು ಕಡಮೆ ಯಾಗಿ, ಆಡು ಬಡಗವೂ ತಮಿಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು
೧) ಬಡಗರು, ಅವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ನುಡಿಯಾದ ಕನ್ನಡಿಗ ಜೊತೆ ಇರದಿರುವುದು
೨) ತಮಿಳು ಸರಕಾರ ಬಡಗ ನುಡಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಕೊಡದಿರುವುದು ( ನಮ್ಮ ತುಳುವಿದೆ ತುಳು ಅಕಾಡೆಮಿಯಾದರೂ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಯಾವ ಒಂದು ನೆರವೂ ಇಲ್ಲವಂತೆ)
೩) ನೀಲಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಬಡಗಲ್ಲಿ( ಕನ್ನಡ ಲಿಪಿ ಬಳಸಿ ) ಯಾವ ಬೋರ್ಡುಗಳನ್ನು ಹಾಕಲು, ತಮಿಳು ಸರಕಾರ ಅನುವು ನೀಡದೇ, ತಮಿಳು ಲಿಪಿಯಲ್ಲೇ ಬಡಗವನ್ನೂ ಬರೆಯಲು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿರುವುದು.
೪) ನೀಲಗಿರಿಯ ಟೀ-ತೋಟಗಳಿಗೆ ಶ್ರಿಲಂಕೆಯಿಂದ ಹೇರಳವಾಗಿ ಲಂಕೆ-ತಮಿಳರನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿರುವುದು.
೫) ಬಡಗದಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಕೊಡದಿರುವು ಇರುವುದು.

ಇದು ಬಡಗದ ಗೋಳಾದರೆ,

ಒರಿಯಾ ನುಡಿಯದ್ದು ಮೊತ್ತೊಂದು. ಒರಿಯಾ ನುಡಿ ಬಲು ಹಳೆಯ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ನಡಾವಳಿ, ಕುಣಿತಗಳು, ಹಾಡು-ಹಾಸೆಗಳು, ಅರಸತನಗಳು, ಕಬ್ಬಗಳೂ ಇವೆ. ಇಂತಹ ಹಳೆಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಶ್ರಿಮಂತವಾದ ಒರಿಯಕ್ಕೆ ಏನು ಬೇನೆ? ಅಂದರೆ

೧) ಒರಿಯ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಒರಿಯ'ದಲ್ಲಿ ಬಿ.ಎ ಮಾಡಲೂ ಮಂದಿಯಿಲ್ಲದೇ ಸರಕಾರ ಒರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಅಪ್ಪಣೆ ಹೊರಡಿಸಿತ್ತು. ಅದು ಕೆಲವು ಮಂದಿಯ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಸದ್ಯ ತಡೆಯಾಗಿದೆ.
೨) ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಒರಿಯ ಜನರು, ಇಂಗ್ಲೀಶು/ಹಿಂದಿಗೆ ಮಾರು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
೩) ಒರಿಯ ನುಡಿಯಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಮುಂದುವರಿದ ಕಲಿಕೆ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗಿರುವ ಒರಿಯ ಕಲಿಕೆಯಿಂದ 'ನಾವು ಬರೀ ಕಾವಲುಗಾರರು ಆಗುಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಬೇರೇನು ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ" ಎಂಬ ಅನಿಸು ಹಲವು ಒರಿಯಿಗರಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದೆಯಂತೆ.
೪) ಸರಕಾರದ ಒರಿಯ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ "ಸಂಸ್ಕೃತ-ಮಯ"ವಾಗಿ ಸಾಮನ್ಯರಿಗೆ ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಒರಿಯಿಗರೇ, ಒರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಬರೆಸುವುದನ್ನು 'ಬೇಡ'ವೆಂದು ಹೇಳಿ, ಇಂಗ್ಲೀಶಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವರಂತೆ. ಆಡು-ಒರಿಯೆಗೂ ಈ 'ಸಂಸ್ಕೃತಮಯ' ಒರಿಯೆಗೂ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ!
೫) ಹಿಂದಿ/ದೇವನಾಗರಿ ಲಿಪಿಯ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಇರುವುದರಿಂದ, ಒರಿಯಾ ಲಿಪಿ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿದ್ದು, ಮಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಬರೆಯುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಎನ್ನಿಸ ಹತ್ತಿದೆಯಂತೆ.

ಹೀಗೆ ಮಣಿಪುರಿ, ಡೋಗ್ರಿ( ಕಾಶ್ಮೀರದ ನುಡಿ)ಗಳು.
ಈ ಅರಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಬಂಗಾಳಿ ಗೆಳೆಯನಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿಹೆನು. ಅದ ನಿಕ್ಕುವತನವನ್ನು ಹುರುಪಿರುವವರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ನಾವು ಒಂದು ತೀರ್ಪಿಗೆ ಬಂದೆವು. ಇಂದು ಒಂದು ನುಡಿ ಬದುಕವೇಕಾದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಬಲಗಳು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಒಂದು ಕಡಮೆಯಾದರೂ ಅದರ ಸಾವು ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದು.

೧) ಸರಕಾರದ ಇಂಬು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಸರಕಾರವೇ ನುಡಿಗಳು 'Sanskritize' ಮಾಡಹತ್ತಿದರೆ ಅವು ಸಾಯುವುವು. ನುಡಿಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ 'native' ರೂಪದಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಬೇಕು, ಅವನ್ನು 'polish' ಮಾಡುವೆವು, ಎಂದು 'Sanskritize' ಮಾಡಿದರೆ, ಅವು ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸಾಯುವುವು.

೨) ತಾಯ್ನುಡಿಯನ್ನು ಕಾಯುವುದು, ಆಡುವುದು, ಬೆಳೆಸುವುದು, ಅದರ 'native/ಮೂಲ/ಬೇರು' ಸ್ವರೂಪವನ್ನು/ಬಗೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು, ಆ ಆ ತಾಯ್ನುಡಿಗರ ಹೊಣೆ. ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯನ್ನೇ "ಬಲು ಕಷ್ಟ, ನಮಗೇಕೆ ಬೇಕು, ಕೀಳುಮಟ್ಟದ್ದು, ಚನ್ನಾಗಿಲ್ಲ, polishಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಕಲಿತರೆ ಯಾವ ಲಾಭವಿಲ್ಲ" ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಆ ನುಡಿಗಳು ಸಾಯುವುವು. ಯಾವ ನುಡಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ( ಆ ನುಡಿಯನ್ನು ತಾಯ್ನುಡಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವವರೇ ) ದೂರ ತಳ್ಳುವರೋ ಅಂತಹ ನುಡಿಗಳು ಬಲು ಬೇಗ ಸಾಯುವುವು.

೩) ಆ ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದ ಕಲಿಕೆ ( advanced studies ) ದೊರೆಯಬೇಕು. ಮಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಮುಂದುವರಿದ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ದೊರೆಯಬೇಕು. ಆಗ ಆ ನುಡಿಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಣಗಳಿಸುವ ದಾರಿ ಕಾಣುವುದಲ್ಲೇ, ಆ ನುಡಿಯು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗುವುದು. ಇದು ಸರಕಾರದ ಒಂದು ಹೊಣೆ.

೪)ಹೇರಳವಾಗಿ ನಮ್ಮ 'nativity'ಗೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುವಂತೆ ವಲಸಿಗರು ಬರುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು. ಇಂತಹ Demographic ಮಾಪಾರ್ಟುಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಮೂಲ ನೆಲೆಸಿಗರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡುವುದು. ಅಸ್ಸಾಮ್ನಲ್ಲಿ ಇದು ದೊಡ್ಡ ಹಾವಳಿಯಂತೆ. "ಅಸ್ಸಾಮಿ" ಬಂಗಾಳದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ವಲಸಿಗರ ಬಂಗಾಳಿಯಿಂದ ಕುತ್ತು. ಅಸ್ಸಾಮಿಯ ಇಂದು ಬಂಗಾಳಿಮಯ!

೫) ಆ ಆ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಆ ಆ ಲಿಪಿಯಲ್ಲೇ ಬರೆಯಬೇಕು. ಆ ಆ ಲಿಪಿಗಳ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು, ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾಪಾರ್ಟುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಮತ್ತು ಆದಷ್ಟು ಕಡಮೆ ಅಕ್ಕರಗಳಿರ ಲಿಪಿಯಾಗಿಸಬೇಕು. ಮಳಯಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒತ್ತಕ್ಕರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಮಿಳಂತೇ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಮಾಪರ್ಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಮಳಯಾಳಿಯನ್ನು ಅಚ್ಚುಹಾಕಲು, ಕಂಪ್ಯೂಟರಲ್ಲಿ ತರಲು ನೆರವಾಯ್ತಂತೆ. ಕೊರಿಯಾ ದೇಶದವರೂ ಹಿಂದೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಚೀಣೀ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಕೊನೆದಾಗಿ:
ಪ್ರತೀ ವರುಷ ಸಂಸ್ಕೃತ-ಹಿಂದಿಯ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಆರುನೂರು(6೦೦) ಕೋಟಿಗಳನ್ನು ಖರ್ಚುಮಾಡುವ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಈ ನುಡಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚವೂ ಕಾಳಜಿಯಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಯಾವ ಹೆಡ್ಡನಿಗೂ ತಿಳಿಯುವ ಸಂಗತಿ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಣವನ್ನು ಕಳೆದ ಅರವತ್ತು ವರುಷದಿಂದ ಪ್ರತೀ ವರುಷ ಈ ಎರಡೇ ಎರಡು ನುಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನಮ್ಮ Central Home Ministryಯ ಕೆಲಸವೇ ಹಿಂದು ಬೆಳೆಸುವುದಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ತಮಿಳಿಗೆ ವರುಷಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು. ಅದೂ ತಮಿಳು ರಾಜಕೀಯದವರ ಎಡೆಬಿಡದ ದುಡಿಮೆಯಿಂದಾಗಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಸಂಗತಿಗಾಗಿ ಈ ತಮಿಳರು ಹೊಗಳತಕ್ಕವರು.

http://www.rajbhasha.gov.in/
http://www.sanskrit.nic.in/

ಮತ್ಯಾವ ಭಾರತದ ನುಡಿಗಳಿಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಇಂತಹ ಒಂದು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸೈಟು ಮಾಡಿಲ್ಲ.
ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರವೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ.