ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ, ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಸಕ್ಕದದ ಒರೆಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಹಿಂದಿನವರೂ ತಪ್ಪೆಂದಿದ್ದಾರೆ ( ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ, ಶಬ್ದಮಣಿದರ್ಪಣ ನೋಡಿರಿ ), ಈಗಿನ ನುಡಿಕಲಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ( ಶಂಕರಭಟ್ಟ, ಕಾಡದೇವನೂರ(?) )!!

ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ ಪದ್ಯ(೫೧-೬೧) : ಈ ಹನ್ನೊಂದು ಪದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿ ಬಿಡಿಸಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಸಕ್ಕದದ ಪದಗಳು ಬರಬಹುದು, ಎಂತವು ಬರಬಾರದು, ಯಾಕೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ಅದರಲ್ಲಿ( ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಲ್ಲ )
೫೧)ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತಹ ಒರೆಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಬೆರೆಸಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೇಳು ಓಸುಗರ ತಿಳಿವು,/ಅರ್ಥ ಕೆಡುವುದು, ಅಲ್ಲದೇ ಕಣ್‌ಕಮಲ, ಮುಖತಾವರೆ( ಈಗಿನ ಕಲಿಕಾ-ಕೇಂದ್ರ, ಅಗಲೀಕರಣ ಮುಂತಾದವು ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡನ್ನು ಮುರಿದಿವೆ, ವೆಂಕಟಸುಬ್ಬಯ್ಯನವರೂ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ) ಇಂತವು ಹೇಳಲೂ ತಿಳಿಯಲೂ ಹೊಂದಿಕೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಳಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ’ಸುಲಲಿತ’ವಲ್ಲ. ( ಸುಲಲಿತ ಅಂದರೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ತಿಳಿಯುವಂತಹದ್ದು ಅಲ್ವಾ? ಸಂಸ್ಕೃತ ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಲಿತವೇ? ). ನಿಮಗಸ್ಟು ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಸಕ್ಕದ ಬರುವುದಾದರೇ( ಏಕೆಂದರೆ ಇವರಿಗೆ ಸಕ್ಕದ ಸುಲಲಿತ ಅಂತ ಅವರೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ )

೫೨/೫೩/೫೪/೫೫)ಇದು ಸುಶ್ರಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅಹರಹಃ, ಉಚ್ಛೈಃ, ನೀಚೈಃ, ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ, ಇತಸ್ತತಃ, ಪುನಃಪುನಃ, ಈಷತ್ ಮುಂತಾದ ಸಕ್ಕದದ ಒರೆಗಳ ಬಳಕೆಗಳನ್ನು "ಅಸಹಾಯಗಳು"( ಸಹಿಸಲಾರದವು, ತಾಳಲಾರದವು, ಕೇಳಲು ಕರ್ಕಶವಾದವು ) ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸುಶ್ರಾವ್ಯತೆ ಬಿದ್ದು ಹೋಯಿತು. ಕನ್ನಡವು ಇಂಪಾಗಿಸಲು ಹಲವು ಬಿರುಸು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಒರೆಗಳನ್ನು ಮೆದು ಮಾಡಿದೆ

ಇಂತಹ ಒರಟು ಸಕ್ಕದದ ಒರೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುವದರಿಂದ ಮಾತಿನ ಚೆಲುವು, ಕಬ್ಬದ ಚೆಲುವುಗೆಡುವುದೆಂತು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಸ್ಕೃತವೂ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಲ್ಲ. ( ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ಅನ್ನೋ ಪದದಲ್ಲೇ ಎಷ್ಟು ಕರ್ಕಶ(ಶ್ರ,ವ್ಯ) ವ್ಯಂಜನಗಳಿವೆ.)
ಸಂಸ್ಕೃತ = ಸಕ್ಕದ
ಕರ್ಕಶ = ಕಕ್ಕಸ
ಪತಿವ್ರತೆ = ಹದಿಬದೆ

ಪದ್ಯ ನೋಡಿ

ಈ ಮೇಲಿನ ಒರೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು...

ಬೆರೆಸಿರೆ ಕನ್ನಡದೊಳ್ ಬಂ
ಧುರಮಾಗದು ಕಾವ್ಯರಚನೆ ಪೇೞ್ದೊಡೆ ಪೀನಂ
ಪರುಷತರಮಕ್ಕುಮೊತ್ತುಂ
ಗರಡೆಯ ಮದ್ದಳೆಯ ಜರ್ಝರ ಧ್ವನಿಗಳವೋಲ್

"ಬೆರೆಸಿದ್ದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಂಧುರ/ಚೆಲುವಾಗದು, ಕಾವ್ಯರಚನೆ ಹೇಳಿದರೆ ಪೀನ/ದಪ್ಪಗೆ ಪರುಷತರ/ಕರ್ಕಶವಾಗಿ/ಒರಟಾಗಿ ಇರುವುದು, ಒತ್ತಿ ಬಾರಿಸುವ ಕರಡೆ(ಕರಡಿ) ವಾದ್ಯ, ಮದ್ದಳೆಯ ಜರ್ಝರ ಸದ್ದಂತೆ"

ಸುಶ್ರಾವ್ಯತನವಿಲ್ಲ

೫೩) ಯಾವು ಸುಲಲಿತವಲ್ಲವೋ, ಸುಶ್ರಾವ್ಯವೂ ಅಲ್ಲವೋ ಅಂದು ಹೇಗೆ ಸುಂದರವಾದ ನುಡಿಯಾಗುವುದು? ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಳಿರುವ ನುಡಿಚೆಲುವು/ಭಾಷಾಸೌಂದರ್ಯವೇನು?

ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಹಲವು ಕನ್ನಡದ ಕವಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ನೀವು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹಳಿತ/ಹಂಗಿಸಿಕೆ ಅಂತ ಎಣಿಸದೇ, ಮುನಿಸದೇ, ಬರೀ ಅರಿಮೆ/ಮಾಹಿತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಿರೇಂದು ಕೋರಿಕೆ.

ಪದ್ಯಗಳು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿ ಸೇರಿಸುವೆನು!