"ಬದ್ಧ" ಅಂದರೆ ತಡೆದ ( ಮಲಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ )

ವ್ಯಾಕರಣ ಒಂದು ನುಡಿಯ ಹರಿವಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂದು ವ್ಯಾಕರಣವೇ ಕನ್ನಡವು ಬೆಳೆಯಲು ’ಬದ್ಧ’/’ತಡೆಯಾದಂತಿದೆ.

ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಕನ್ನಡವೂ ೧೦೦% ಸಂಸ್ಕೃತದಂತೆ ವ್ಯಾಕರಣದಿಂದ ’ಬದ್ಧ’ವಾಗಿರಬೇಕೇ?? ಹೇಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದಿದೆಯೋ, ಅಂತು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಲ ಹಲವು ಹಳೆಯ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದೆ.

ಮಾದರಿ: "ನನ್ನ ಬಳಿ ಎರಡು ಹಣ್ಣಿದೆ" ಇದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿ "ನನ್ನ ಬಳಿ ಎರಡು ಹಣ್ಣುಗಳಿವೆ" ಎಂದು ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕು ಎನ್ನುವರು. ಆದರೆ ಏನೇ ಬರೆದರು ನಾವು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಹೇಳುವುದು "ನನ್ನ ಬಳಿ ಎರಡು ಹಣ್ಣಿದೆ/ಐತೆ" ಎಂದೇ.

ನಾವು "ನನ್ನ ಬಳಿ ಎರಡು ಹಣ್ಣಿದೆ" ಇದು ಕೂಡ ಸರಿ, "ಎರಡು" ಈ ವಚನವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಪದವಿದೆ, ಎಂದು ಒಂದು ಹೊಸ ರೂಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡರಾಯಿತು.

ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಜನರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಂದು ಎಂದೂ ಸರಿಬಳಕೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ!

ಒಂದು ನೋಟದಲ್ಲಿ ತಮಿಳಿನ ಕೊರತೆಗಳೇ ಅದರ ಬಲ..

ತಮಿಳಲ್ಲಿ ಕಡಮೆ ಲೆಟರುಗಳ ಇರುವುದರಿಂದ ಹೊರದೇಶದವರು ಅದನ್ನು ಆರಾಮಾಗಿ ಕಲಿತಾರೆ. ತಮಿಳಿನ ಕುರಿತೋದು( ಅಧ್ಯಯನ ) ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚು ಪಾಟಿಯಲ್ಲಿ( quantity ) ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಅದಲ್ಲದೆ ಅದೀಗ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದಿಂದ "ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷಾ" ಎಂದು ಪುರಸ್ಕೃತ/ಬಿರುದು ಹೊತ್ತಿದೆ. ವರ್ಷವರ್ಷ ಅದಕ್ಕೆ ಐದು ಕೋಟಿ ಸಿಕ್ಕತ್ತೆ.

ತಮಿಳು, ಬರಿ ತಮಿಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸೌಂಡುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಪದ ಬರೆಯಲು ಬೇಕು ಅಂತ ಅದು ಯಾವ ಸೌಂಡನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಆ ಹೊರಪದವನ್ನೇ ತನ್ನ ಹದಕ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಸಪದ ತಮಿಳಿಗೆ ಬಂದರೂ ಮೊದಲು ಅದು ತಮಿಳೀಕರಣ / ತಮಿಳಿಸುವಿಕೆ ಆಗಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ತಮಿಳಲ್ಲಿ ಜಾಗ!!!

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಹಂಗಲ್ಲ. ನಾವು ಬೇರೆ ಭಾಷಾಪದಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲೆಂದೇ ಸೌಂಡುಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುವ ಯಾವ ಪದವನ್ನು ನಾವು ಕನ್ನಡೀಕರಣ/ಕನ್ನಡಿಸುವಿಕೆ ಎಂದು ಮಾರ್ಪಾಟು ಮಾಡದೇ, ಹಾಗೆ ಬಳಸುವೆವು.

ಒಂದು ಮಾತು - ಆಡು ಮಾತಿಗೂ, ಬರವಣಿಗೆಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುವುದು ಬರೀ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಹಿಂದಿ, ತಮಿಳು ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಅದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಅಂತರ್ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು.

ನಾವು ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತಾಗ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾವು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಥವ ಹಿಂದಿಯನ್ನು ಕಲಿಯುವಾಗ) ಬಹುಪಾಲು ಶಿಷ್ಟ ಭಾಷೆಯನ್ನೇ ಕಲಿಯುತ್ತೀವಾಗಿ, ನಮಗೆ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ ಎಂದೆನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅದೇ ನೀವು ಬೇರೊಂದು ಭಾಷಿಕರಿರುವಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಕೇವಲ ಕೇಳುವಿಕೆಯ ಬಲದಿಂದ ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿತರೆ, ಅದೇ ಭಾಷೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ರೂಪ ಅರಿಯದೇ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ).

ಮದರಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಇದ್ದಾಗ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತೆಲುಗರಿಗೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿನ ತೆಲುಗು ವಾರ್ತೆಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ, ಅಲ್ಲೇ ಆರೇಳು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ನನ್ನ ಸಹೋದರನಿಗೆ ತಮಿಳು ವಾರ್ತೆಗಳು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಾಗಿದ್ದುದ್ದನ್ನು ನಾನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಕೊಡಬಲ್ಲೆ.

-ಹಂಸಾನಂದಿ

ಕಿಶೋರ್‍..

ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಬೊಲಿ, ಬನಾರಸೀ, ಬೋಜಪುರಿ/ಬಿಹಾರಿ, ಮೈಥಿಲಿ( ಇದು ಹಿಂದಿಯೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ ಕೆಲವರು ), ರಾಜಸ್ತಾನಿ, ಮಾಗಧಿ, ಬಾರಕ್ಕಡಿ, ಪಾಹಾಡೀ, ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಬಗ್ಗೆಯವಿವೆ.

ಅಲ್ಲೂ ಈಗ ಮೈಥಿಲಿಗೆ recongised statusಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಒಡರಿದೆ. "ಮಿಥಿಲಾಂಜಲ ಅಂನೋ ರಾಜ್ಯ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮೈಥಿಲಿಯನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ನುಡಿ ಮಾಡಿ ಅಂದ ಅವರ ಬೇಡಿಕೆ."

ಇನ್ನೋ ಭೋಜಪುರಿ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಈಗ ಜೋರಾಗಿ ನಡೇತಾ ಇವೆ ಅಲ್ವಾ!!! ಈ ನುಡಿಗೂ status ಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಡೇಬಹುದು.

ಈ ೪೮ ಹಿಂದಿಯವರಲ್ಲೀ ಕಿತ್ತಾಟ ನಮ್ಮದು ಸರಿಯಾದ ಹಿಂದಿ, ಇವರದು ಸರಿ ಎಂದು. ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ "ಹಿಂದಿ ದಿವಸ" ಒಂದು ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಿಂದಿಯ ಕೊರತೆ ಬಗ್ಗೆ..

ಅದರಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಸಕ್ಕದ ಮತ್ತು ಉರ್ದುಗಳ ಮಾತು ಎದ್ದುವು. ಆದರೆ ಹಲವು ಹೇಳಿದು ಉರ್ದು ಓಕೆ. ಉರ್ದು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲ ಮಂದಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಉರ್ದು ಸರಳವಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಉರ್ದು ಎಂದು ನೇರ ಪಾರಸೀ ಒರೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಯುವದನ್ನು ಸರಿಯಲ್ಲ ಅಂದರೆ. ಹಾಗೆ

ಸಕ್ಕದದ ಬಗ್ಗೆಯಂತೂ ಒಬ್ಬರು "ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ನೇರ ಸಂಸ್ಕೃತ ಹಾಕಿ ಬರೆದ ಯಾವ ಹಿಂದಿ ಹೊತ್ತಗೆಗಳನ್ನು ಮಂದಿ ಓದದೇ, ಉರ್ದು ಹೊತ್ತಗೆಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಓದಲು ಹತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತುಸು ಸಂಸ್ಕೃತ ತಗ್ಗಿಸಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ವಿಸಯ ಅದಲ್ಲ. ಬರವಣಿಗೆಯ ಹಿಂದಿ, ಒಂದು ಆಡುಹಿಂದಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಖಡಿಬೊಲಿಗೆ ಅಲ್ವಾ!!

ಆದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಂತೂ ಬರೆದಂತೆ ಮಾತಾಡೋ ಮಂದಿ ಕಡಮೇ ಅಂದ್ರೆ ಕಡಮೇ.

===========================================================

ಮಂಗಳೂರಿನ ಕಡೆಯವರು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬರೆದಂತೆ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಬಹಳ ಮಂದಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅದು ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾತು ಬರೆವಣಿಗೆಗೆ ತುಸು ಹತ್ತಿರವಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ.!!!

( ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿಯ ಮನೆಮಾತು ತುಳು, ಕೊಂಕಣಿ, ಬ್ಯಾರಿ, ಮುಂತಾದವು, ಕನ್ನಡ ಕಡಮೆ ಅದಕ್ಕೆ. ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಪೀಸುಗಳಿಗೆ , ಸ್ಕೂಲ್ಗಳಿಗೆ ಅಸ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಲವೆಡೆ ಆಟೋದೋರು ತುಳುವಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡೋದು )