ಸಾಹಿತ್ಯವಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸೌಂದರ್ಯವಂತೆ...... ಸದ್ಯ ಪುರುಸೊತ್ತು ಯಾರಿಗಿದೆ....!!

ನಮಗೆ ದಿನಕ್ಕಿರುವ ೨೪ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ೩ ಗಂಟೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಕಳೆದರೆ, ೮ ಗಂಟೆಗಳ ನಿದ್ದೆ, ಇನ್ನು ಮಿಕ್ಕ ೯-೧೦ಗಂಟೆಗಳ ಕೆಲಸ. ಮಿಕ್ಕ ಮೂರುಗಂಟೆಯ ಕೊಸರುಗಳು... ಇದರ ನಡುವೆ ಉದ್ದುದ್ದುದ್ದದ ಮೊಳೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಪುರುಸೊತ್ತಾದರೂ ಯಾರಿಗಿದೆ? ಎಲ್ಲಿದೆ?

ಆದರೂ ಓದುವ ತೆವಲು ಅಂತ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರಿನ ಒಂದು ಕಾಲಮ್ಮನ್ನೋ, ಚೋಮನ ದುಡಿಯಂತೆ ಒಂದು ಕಿರುವೊತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಒಂದು ವಾರ ಪೂರ ಹಿಡಿಯುವುದುಂಟು.

ಏನೋ ಹಿಂದೆ ಬೇಕಾದಶ್ಟು ಪುರುಸೊತ್ತಿತ್ತು.. ಅಲ್ಲ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಓದ್ತಾ ಇದ್ವು.. ಈಗಲೂ ಆಗತ್ಯೇ?.. ಅದ್ಯಾಕೋ ಓದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ತಾ ಇದೆ..

ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸೋದು ಇಂದು ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ವಿಚಾರವನ್ನು ನೀಟಾಗಿ, ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವ ಬರಹಗಳು ಹೊರತು ಉದ್ದುದ್ದು ಕೊರೆಯುವ ವರ್ಣನಾಬ್ಬರದಿಂದ ಹೊರೆಲಾರದ ಕಾವ್ಯವಿಶೇಶವೆಂಬ ಅತಿಬರಹಗಳಲ್ಲ..

ಇದನ್ನೇ ವಿವರಿಸಲು ಒಂದು ಎಕ್ಸಾಂಪಲ್ಲಾಗಿ.. ನಮಗೆ ಇಂದು ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ೨-೨ವರೆ ಗಂಟೆಗಳ ಸಿನಿಮಗಳೇ ಹೊರತು ೩-೪ಗಂಟೆಗಳವರೆಗೆ ಎಳೆಯುವ ಸಿನಿಮಗಳಲ್ಲ..

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹೇಳೋದುಂಟು, ವಿಶಯವನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಹೇಳಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಅಂತ. ಯಾಕಾಗಲ್ಲ.. ಅದೂ ಒಂದು ಬಲ್ಮೆ.. ನಮ್ಮ ಅನಿವಾಸಿಯವರ ಬರಹಗಳು ಎಶ್ಟು ಕಿರಿದಾಗಿದ್ದರೇನು, ಅಶ್ಟೇ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲೂ ಹಿರಿದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ನನಗೆ ಶಿವರಾಮಕಾರಂತರು ಮತ್ತು ಪೂಜಂತೆಯವರ ಬರಹ ಹಿಡಿಸೋದೇ ಇದಕ್ಕೆ. ಬಲು ಚಿಕ್ಕಾದಾಗಿ ಹೇಳಿಮುಗಿಸುವ ಬಗೆ..........

ಆದರೂ ಈ ತೂಕದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅನ್ನೋದು ನಮಗೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಎದ್ದಿದೇ? ಬರವಣಿಗೆ ಬೇಕು ಆದರೆ ಅದು ’ಸಾಹಿತ್ಯ’ , ’ಕಾವ್ಯ’ ಎಂದು ಸಂಸ್ಕ್ರುತದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಶ್ಟು ತೂಕವಾಗಬೇಕಾ?