ಎಲ್ಲ ಸರಾಗವಾಗಿದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಹಗಲುಗನಸು ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೇರಿ ಕುಳಿತಿರ್ತದೆ. ನಾನು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದೀನಿ, ಮುಂದೆಲ್ಲವೂ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಾಗಿ ಮುಗೀತದೆ ಎಂದು ಮೈಮರೆರ್ತಿತೀವಿ.

ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮಿರಿ, ಆಹಾ!! ಆ ಹುಸಿಲೋಗವೇ ಬೊಂಬಾಟನ್ನಿಸಿ, ಅದರಾಚೆ ಯೋಚನೆಹರಿಸದೇ ಇದ್ದುಕೊಂಡಿರ್ತೀವಿ.

ಹೀಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೇ ಆರಾಮು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಗಾಗ ಏನಾದ್ರು ಗೊಡವೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಲೆಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗಲೇ ನಾವು ಮೈಮನ-ಎಚ್ಚರ ಇರ್ತೀವಿ.

ಇದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಅರಿತವಾಗಿದ್ದು, ನಾನು ಸುಮ್ನೆ ಇರಕ್ಕಾಗದೆ ಕರ್ರಿ‍ರುಳಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬಂಡಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಬೀಳಿಸಿ, ಕಾಲುಹರಿದುಕೊಂಡಾಗ. ನನಗೆ ದಿಟವಾಗಲೂ ಈ ನೋವು ಬಲು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಯ್ತು!! ಹೀಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬೀಳುವ ಬಯಕೆ ಬಂದಿದೆ.

ಬೀಳೋದೇಳೋದಿದ್ದುದ್ದೇ, ಆದ್ರೆ ಬಿದ್ದು ಕಲಿತ ಬುದ್ದಿ, ದೊಡ್ಡದು!!