ನೆಂನೆ ಜೂನ್ ೨೦ಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಎಂಗೇಜ್ಮೆಂಟು(ಮದುವೆ ಕರೆಯೋಲೆ ಬರೆಯುವ ಒಸಗೆ) ನಲ್‌ಜರುಗಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋದೇ ಒಂದು ನಲಿವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರು, ಕೆಲಸ ಮುಂತಾದ ಅರಿಮೆಗಳು ಈಗಾಗಾಲೇ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಒಳಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದು ಹೋಗಿವೆ. ಆ ಸಂಗತಿ ಹಾಗೇ ಬಾಯಿಂದ ಕವಿಗೆ ತಲುಪಿ ಹರಡಲೆಂದೇ ನನ್ನ ಪದಪು.

ಈ ಎಂಗೇಜುಮೆಂಟು ಎಂಬುದು ನಂಮ ಮನೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಇರದ ಸಂಗತಿ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ’ಲಗ್ನ ಪತ್ರಿಕೆ’ ಎಂಬ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಒಸಗೆಯುಂಟು. ಅದನ್ನು ಎರಡೂ ಮನೆಯ ಅನಿಬರು ಸೇರಿ, ಒಬ್ಬ ಪುರೋಹಿತರ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯ ನಾಳು, ಹೊತ್ತು, ಮುಂದಾದ ಅರಿಮೆಗಳಂನು ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿ, ಓದಿಸುವುದು.

ಆದರೆ ಈಗ ಮಾರ್ಪಾದ ಕಾಲದ ಕಾರಣ ನಮ್ಮದು ಬರೀ ಲಗ್ನ-ಪತ್ರಿಕೆಯಾಗಿರದೇ ’ಎಂಗೇಜುಮೆಂಟ್’ ಆಯಿತು. ಅದರ ಸಲುವಾಗಿ ಉಂಗುರ ತೊಡೆಸುವುದು ನಡೆಯಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮಗೆ ನಿಬ್ಬರದ ಉಡುಗೆಗಳೂ ಕೂಡ ಇದ್ದುವು. ಹುಡುಗ ಕಸೂತಿಯ ನೀಳನಿಲುವಂಗಿ(ಶೇರ್ವಾನಿ) ಮತ್ತು ಪಯಿಜಾಮ, ಮತ್ತು ಹುಡುಗಿ ರೇಸಿಮೆ ಸೀರೆ-ರವಕೆ ತೊಟ್ಟು;ಇಬ್ಬರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಮದುವೆಯಲ್ಲೇ ಹಸೆಮಣೆಯ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕುಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ನೇಮವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿಂತೇ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಉಂಗುರಗಳನ್ನು ತೊಡೆಸಿದೆವು.

ಎರಡುನಾಳುಗಳಿಂದ ಜ್ವರದ ತತ್ತರದಿಂದ ದಣಿದಿದ್ದ ನಾನು ಯಾವ ಒಬ್ಟಟ್ಟು, ಮಿಟಾಯಿ, ಬೋಂಡಗಳಂನು ತಿನ್ನಲಾರದೇ ಬರೀ ಅನ್ನಸಾರಲ್ಲಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದಕ್ಕೆ ’ನನ್ನ ಹುಡುಗಿ’ ಬೇಸರಪಟ್ಟಕೊಂಡು ’ಇಶ್ಟೇನ ಊಟ’ ಅಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ’ಯೋಚನೇ ಮಾಡಬೇಡ, ಮದುವೆಗೆ ಒಂದು ವಾರ ಮುಂಚೆಯೇ ಸಕ್ಕತಾಗಿ ರೆಡಿಯಾಗ್ತೀನಿ.. ಭೌಮದೂಟದಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಬಿಡದೆ ಉಂಡೆ ಚಕ್ಕುಲಿಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸುವೆನು’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು;’ಅಯ್ಯೋ ಇರಲಿ, ನೀವು ಬೇಜಾರ್‍ ಮಾಡಿಕೊಬೇಡಿ’ ಅಂದು ಬಳಿಕ ಎರಡು ಲೋಟ ಕಾಪಿ ಕುಡಿದು ದಣಿವಿಳಿಸಿದೆ.

ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಹಲಗೆಳೆಯರು ಬಂದು ಒಂದು ಹೂವಿನ ಗೊಂಚಲನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಮಗೆ ನಲಿವು ತಂದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ನನ್ನಿಗಳು. ಬಂದಿದ ಹಲಹರಿಯರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹರಸಿದರು ಅವರಿಗೆ ತುಳಿಲುಗಳು. ಹಾಗೇ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರು ಬೆಳಿಗ್ಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಕೂಟೇ ಇದ್ದು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನೆರವಾದರು, ಅವರಿಗೆ ಹೆನ್ನನ್ನಿಗಳು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಬಳಿಕ ಎರಡು ಮನೆಯಿಂದ ಪೋನ್ ಕರೆಗಳು ಬಂದು ಮೊದಲು ’ದ್ರುಶ್ಟಿ ತೆಗೆ’ಸಿಕೋ ಮೊದಲೇ ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣೆಸರಾಗುವುದು ಬೇಗ ಅಂದರು. ಇರಬೋದು.. ಇವೊತ್ತು ತುಸು ಸುಸ್ತು, ಗಂಟಲ ನೋವು ಇದ್ದೇ ಇದೆ..

ಇನ್ನು ಒಂದು ಚೆಲುವಾದ ’ಮದುಗರೆಯೋಲೆ’ ಬರೆಯಬೇಕು.. !! ಅತ್ತ ನನ್ನ ಗಮನ!!

’ಸ್ವಸ್ತಿ ಶ್ರೀ ವಿಜಯಾಭ್ಯುದಯ’ದ ಬದಲು ’ನಲವು ಗೆಲವು ಸಿರಿ ಏಳಿಗೆ’ ಎಂದು ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ಇದ್ದೀನಿ