ನೆನ್ನೆ ಜೂನ್ ೨೦ಕ್ಕೆ ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವು(ವಿವಾಹಾಹ್ವಾನಪತ್ರಿಕಾಲೇಖನಸಮಾರಂಭ) ಶುಭ‌ವಾಗಿ ಜರುಗಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋದೇ ಒಂದು ನಲಿವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರು, ಕೆಲಸ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳು ಈಗಾಗಾಲೇ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಒಳಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದು ಹೋಗಿವೆ. ಆ ವಿಷಯವು ಹಾಗೇ ಬಾಯಿಂದ ಕವಿಗೆ ತಲುಪಿ ಹರಡಲೆಂದೇ ನನ್ನ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ.

ಈ ಎಂಗೇಜುಮೆಂಟು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಇರದ ಸಂಗತಿ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ’ಲಗ್ನ ಪತ್ರಿಕೆ’ ಎಂಬ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಮಾರಂಭವುಂಟು. ಅದನ್ನು ಎರಡೂ ಮನೆಯ ಸರ್ವರು ಸೇರಿ, ಒಬ್ಬ ಪುರೋಹಿತರ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯ ದಿನ, ಮುಹೂರ್ತ ಮುಂದಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿ, ಓದಿಸುವುದು.

ಆದರೆ ಈಗ ಬದಲಾದ ಕಾಲದ ಕಾರಣ ನಮ್ಮದು ಬರೀ ಲಗ್ನ-ಪತ್ರಿಕೆಯಾಗಿರದೇ ’ಎಂಗೇಜುಮೆಂಟ್’ ಆಯಿತು. ಅದರ ಸಲುವಾಗಿ ಉಂಗುರ-ತೊಡೆಸುವುದು ನಡೆಯಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮಗೆ ವಿಶೇಷವೇಶಗಳೂ ಕೂಡ ಇದ್ದುವು. ಹುಡುಗ ಕಸೂತಿಯ ನೀಳನಿಲುವಂಗಿ(ಶೇರ್ವಾನಿ) ಮತ್ತು ಪಯಿಜಾಮ, ಮತ್ತು ಹುಡುಗಿ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆ-ರವಕೆ ತೊಟ್ಟು;ಇಬ್ಬರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಮದುವೆಯಲ್ಲೇ ಹಸೆಮಣೆಯ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಆಸೀನರಾಗಬೇಕೆಂಬ ನೇಮವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿಂತೇ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಉಂಗುರಗಳನ್ನು ತೊಡೆಸಿದೆವು.

ಎರಡುದಿನಗಳಿಂದ ಜ್ವರದ ತತ್ತರದಿಂದ ದಣಿದಿದ್ದ ನಾನು ಯಾವ ಒಬ್ಟಟ್ಟು, ಮಿಟಾಯಿ, ಬೋಂಡಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲಾರದೇ ಬರೀ ಅನ್ನಸಾರಲ್ಲಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದಕ್ಕೆ ’ನನ್ನ ಹುಡುಗಿ’ ಬೇಸರಪಟ್ಟಕೊಂಡು ’ಇಶ್ಟೇನ ಊಟ’ ಅಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ’ಯೋಚನೇ ಮಾಡಬೇಡ, ಮದುವೆಗೆ ಒಂದು ವಾರ ಮುಂಚೆಯೇ ಸಕ್ಕತಾಗಿ ರೆಡಿಯಾಗ್ತೀನಿ.. ಭೌಮದೂಟದಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಬಿಡದೆ ಉಂಡೆ ಚಕ್ಕುಲಿಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸುವೆನು’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು;’ಅಯ್ಯೋ ಇರಲಿ, ನೀವು ಬೇಜಾರ್‍ ಮಾಡಿಕೊಬೇಡಿ’ ಅಂದು ಬಳಿಕ ಎರಡು ಲೋಟ ಕಾಪಿ ಕುಡಿದು ದಣಿವಿಳಿಸಿದೆ.

ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಹಲಗೆಳೆಯರು ಬಂದು ಒಂದು ಹೂಗುಚ್ಚವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಮಗೆ ನಲಿವು ತಂದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಬಂದಿದ ಹಲಹರಿಯರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹರಸಿದರು ಅವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ಹಾಗೇ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರು ಬೆಳಿಗ್ಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಕೂಟೇ ಇದ್ದು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನೆರವಾದರು, ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಬಳಿಕ ಎರಡು ಮನೆಯಿಂದ ಪೋನ್ ಕರೆಗಳು ಬಂದು ಮೊದಲು ’ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆ’ಸಿಕೋ ಮೊದಲೇ ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣೆಸರಾಗುವುದು ಬೇಗ ಅಂದರು. ಇರಬೋದು.. ಇವೊತ್ತು ತುಸು ಸುಸ್ತು, ಗಂಟಲ ನೋವು ಇದ್ದೇ ಇದೆ..

ಇನ್ನು ಒಂದು ಚೆಲುವಾದ ’ವಿವಾಹಾಹ್ವಾನಪತ್ರಿಕೆ’ಯನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು.. !! ಅತ್ತ ನನ್ನ ಗಮನ!!

’ಸ್ವಸ್ತಿ ಶ್ರೀ ವಿಜಯಾಭ್ಯುದಯ’ದ ಬದಲು ’ನಲವು ಗೆಲವು ಸಿರಿ ಏಳಿಗೆ’ ಎಂದು ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ಇದ್ದೀನಿ

====
ನನ್ನಿಗಳು