ಒಂದಾನೊಂದು ದಿನ ಇಲಿಯೊಂದು ಬಲು ಬೇಸರಗೊಂಡು ಅಂದುಕೊಂಡಿತು

"ನಾನ್ ಎಷ್ಟೇ ಆದರೂ ಒಂದು ಮಾಮೂಲಿ. ನನ್ನನ್ನು ಯಾವುದಾದ್ರು ಬೆಕ್ಕೂ, ಹದ್ದೂ, ತಿಂದು ತೀರಿಸುವುದು. ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೇನಾರ ಹುರುಳುಂಟೇ, ನಾನು ಬದುಕಿದ್ರೂ ಒಂದೇ, ಇಲ್ಲದಿದ್ರೂ ಒಂದೇ, ನನ್ನಂದೆಂತಹ ಬದುಕು. ಹೀಗೆ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಾಯುವುದೇ ಒಳ್ಳೇದು"

ಹೀಗಂದುಕೊಂಡು, ಸಾಯಲೆಳಸಿ, ಒಂದು ಕೆರೆಯ ಬಳಿ ಹೋಯ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಯಿ ಅಳ್ತಾ ಏನೋ ಗೊಣಗ್ತಾ ಇದ್ದುದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ಅದರ ಮಾತನ್ನಾಲಿಸಲು ಅಲ್ಲೇ ಅವಸಿಕೊಂಡ್ತು.

ಆ ನಾಯಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ತು.

"ನಾನ್ ಎಷ್ಟೇ ಆದ್ರು ಒಂದು ಮಾಮೂಲಿ ಬೀದಿನಾಯಿ. ಬರೀ ಎಂಜಲು-ಪಂಜಲು ತಿಂದು ಬದುಕೋದು. ನಾನು ಬದುಕಿದ್ರೂ, ಸತ್ರೂ, ಯಾವ ವತ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಾಯುವುದೇ ಒಳ್ಳೇದು". ಎಂದು ಅದು ಇನ್ನೇನು ಕರಗೆ ಹಾರಿಕೊಬೇಕು,

ಆಗ ಇಲಿ "ನಾಯಣ್ಣ, ತಡೆ" ಎಂದಿತು....

ಇಲಿಯ ದನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾಯಿ "ನಾನು ಸತ್ತು, ಈ ಇಲಿಯ ಉಣಿಸಾಗುವುದೆಂತು, ಚೇ ಚೇ" ಎಂದು ಎಣಿಸಿ, ಒಂದು ಕಮ್ಮರಿಯ ಮೊನೆಯ ಕಡೆ ಓಡಿತು.... ಇಲಿಯೂ ಈ ನಾಯಿ ಏನು ಮಾಡ್ತದೆಂದು ಅರಿಯಲು ಹಿಂದೋಡಿತು..

ಆ ಕಮರಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲೊಬ್ಬ ಮನ್ಸ ನಿಂತು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊತಾ ಇದ್ದ.
"ಅಯ್ಯೋ.. ನಾನೆಂತು ಬದುಕಿರಲಿ. ನನಗೆ ನನ್ನವರು ಅಂತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸೋ ಒಂದು ಜೀವವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಸಮಾಜದ ಕಯ್ಯಲ್ಲೊಂದು ಗೊಂಬೆ ನಾನು. ನನ್ನದು ಅಂತ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅಂತ ಏನು ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನನಗೆ ಸಾವೇ ಸುಖ, ಜೀವತಕ್ಕಿನ್ನ" ಎಂದು ಕಮ್ಮರಿಯಿಂದ ಬೀಳ ಹೊರಟಾಗ,

ಆ ನಾಯಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನ ಕಾಲುಡುಗೆಯನ್ನ ಕಚ್ಚಿ ಜಗ್ಗಿ ಎಳೆದು, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು "ಅಯ್ಯೋ, ಮನ್ಸ.. ನೀನು ಹಿಂಗೆ ಸಾಯೋದು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕಂಡ್ರೆ ನಂಗೆ ನನಗೆ ಅನ್ನ ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದ ಮನ್ಸ ನೆನೆಪಾಗ್ತನೆ. ಇರು" ಎಂದಿತು.

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮನ್ಸ ಅಲ್ಲೇ ಮಣಕಾಲುಕುಳಿತು ಅಳಹತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ನಾಯಿ ಅವನ ಕೆನ್ನಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕಿ ಅವನ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ಚೋರಾಗಿ ಒರಲಿದನು.

ಆಗ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ ಇಲಿ ಬಂದು, ಮನ್ಸನ ಹೆಗಲೇರಿ ಹೇಳಿತು. "ಅಯ್ಯಾ, ಮನ್ಸ.. ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಾತಾಡ್ತಿರೋ, ಈ ನಾಯಣ್ಣ ಕೂಡ, ಕರೆಗೆ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಸಾಯಲು, ಹೊರಟಿತ್ತು, ನನ್ ಕಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಬಂತು." ಅಂದಿತು.

ಮನ್ಸ ಅಳುವನ್ನು ಕಡಮೆ ಮಾಡಿ, ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಇದರಿಂದ ಇರುಸು-ಮುರುಸಾದ ನಾಯಿ, ಇಲಿಯನ್ನು "ಲೇ, ಸಾಕು ಬಾಯಿ ಮಚ್ಚು. ಏನೇನೋ ಹೇಳಬೇಡ, ನಾನು ಸುಮ್ನೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೇಸರ ಮುಳುಗೋದನ್ನ ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ" ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿರೋದನ್ನು ತೋರಿಸ್ತು.

ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಮನ್ಸ "ನಾನೇಕೆ, ಈ ನಾಯಿಯನ್ನೇ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಬದುಕಬಾರದು." ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ಸರಿ, "ತನಗೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲದಿದ್ರೂ, ತಾನೇ ಯಾರನ್ನಾದ್ರು, ಯಾವುದನ್ನಾದ್ರು ನನ್ನದು ಎಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರಾಯ್ತು. ಅದೇ ಬದುಕು."
ಎಂದು ಅಂದಕೊಂಡು, ಆ ನಾಯಿ, ಇಲಿಗಳ ಕೂಟ ಮರಳಿದ.