ಈ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮುಂದಿರಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವುದು ಸಹಜ...
ಸಧ್ಯ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡ್ತಾರಲ್ಲ, ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಆ ಮಗುಗೆ ಕನ್ನಡ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಅದು ಯಾವತ್ತು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮರೆಯೊಲ್ಲ..

-ವರುಣ ಭಟ್

ರೂಪಾ ಅವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಕನ್ನಡ-ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಎರಡೆರೆಡು ಚಪ್ಪಾಳೆ. ನಂತರ ನನ್ನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.

ಏನು ಮೇಡಮ್ ಇಂಗ್ಲೀಶ್ ಎಲ್ಲ ನಿಮ್ಮವರ ಗಂಟಾ. ನೀವು ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದೀರ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಆಗಬಾರದಾ?

ರೂಪಾ ಅವರೇ, ಈ ಮೇಲಿನ ವಾಕ್ಯದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪತ್ರಗಳು ವಾಚಕರ ವಾಣಿ, ಹಾಗು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರಕಟಣೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡವೆಂದರೂ ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಉದ್ದುದ್ದ ಸೀಳಿರುವ ಜಾತಿಯ ವಿಷಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಂದು ವಾಚಕರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಈ ರೀತಿಯ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಟೀಕೆಗಳು ಇರುತ್ತವೆ.

೧. "ಹಿಂದೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಮಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಲಿಸದೆ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನ ಅವರೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು" ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಅನೇಕರಲ್ಲಿದೆ.
೨. "ಈಗ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲೀತಾರೆ, ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಯಬೇಡಿ ಅಂತಾರೆ" ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಆರೋಪ.
೩. "ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಎಲ್ಲ ಬೇಕು, ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಬೇಡ್ವಾ ?" ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು.

"ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲೀಷನ್ನು ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕಲಿಸುವ" ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಕೆಲವು ಟ್ರೆಡೀಶನಲಿಸ್ಟುಗಳು ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಆದರೆ ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಬೆಂಬಲಿಸಿದವು. "ಇಂಗ್ಲೀಷೇನು ನಿಮ್ಮನೆ ಗಂಟಾ ?" ಎಂದು ಕೇಳುವುದರ ಹಿಂದೆ ಜಾತಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ "ಜ್ಞಾನದ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ" ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

"ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡು ಎಂದಾಗ, ತಮ್ಮ ಮಗು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಜ್ಞಾನ ಪಡೆಯೋಲ್ಲ" ಎಂಬುದಾಗಿ ಆ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿಗೆ ಅನಿಸಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಉದಾಹರಿಸಿದ "ಆ ಒಂದು ತಾಯಿ-ಮಗು" ಒಂದು ನೆಪ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಘಟನೆ ಎಷ್ಟೋ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ನಡೀತಾ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಣ್ಣುತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾಗಿ, ರೂಪಾ ಅವರೆ, ಆ ಮಗುವಿನೊಡನೆ, ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಎಮೋಶನಲ್ಲಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಬುದ್ಧರಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿದಿರಾದರೆ ಆಗ ನಿಮಗೆ ೧೦೦೦೦೦ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.

(ಈ ಕಾಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಜಾತಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಆಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅಫೆನ್ಸೀವ್ ಎನ್ನಿಸಿದರೆ ಮನ್ನಿಸಿಬಿಡಿ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಪೇಟೆಯವರು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯವರು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ)