ನಾನು ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋದೇನೆಂದ್ರೆ, ಆ ಅಂಟೆ ಅಮಲಾಪುರಂ ಎನ್ನುವ ಕರ್ಣಕಠೋರವಾದ ಹಾಡುಗಳಂಥವುಗಳಿಗೆ ಸಾಟಿಯಾಗುವ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಮ್ಮವರು ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪು. ಕಳೆದ ಸುಮಾರು ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತೆಲುಗು ತಮಿಳುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾದ "ಟೈಮ್ ಬೀಯಿಂಗ್ ಪಾಪ್ಯುಲಾರಿಟಿ" ತತ್ತ್ವದ ಮೇಲೆ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶನ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ಇವು ತತ್ಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಎಗರಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾ ಬಂತೆಂದರೆ ಹಳೆಯದನ್ನು ಕೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. (ಉದಾ: ಊರ್ವಶಿ, ಊರ್ವಶಿ ಎನ್ನುವ ಬಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಣಿಯುವ ಹಾಡು) ಮಾಧುರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ಕೊಡದೇ ಇರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಲ್ಲವೇ? ಕಿವಿಗಿಂಪೆನಿಸುವ ಸಂಗೀತ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಹರಿದಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ದುರ್ದೈವದಿಂದ ಆ ಸಂಗೀತ ಈಗ ಅತಿ ಅಪರೂಪವಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಕನ್ನಡದವರು ಈ ತರಹದ ಸಂಗೀತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ಲಿಕ್ಕಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನೇ ಕರೆಸಿ ಕನ್ನಡದ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವ(ನಿಜವಾಗಿಯೂ?)ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದು. ಹೀಗಾದಾಗ ಅಮರ ಸಂಗೀತದ ಅಲೆಯೊಂದು ವಿಹರಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಸಂಗೀತಗಾರರನ್ನು ಭಾಷೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವ ಮಾತೇನೋ ಸರಿ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೇವೆ ಸಂದಿದ್ದು ಕನ್ನಡೇತರ ಚೇತನರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಗೊರೂರು, ಮಾಸ್ತ್ರಿ, ಬೇಂದ್ರೆ, ತರಾಸು,ಕಾರ್ನಾಡರು, ಹೀಗೆ...... ಸಂಗೀತಗಾರರೂ ಇದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ ಹೊಸ ಲಹರಿಯೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಲು ಕನ್ನಡಿಗರು ಅಸಮರ್ಥರೇ? ಅನ್ನುವದು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಎನಗಿಂತ ಕಿರಿಯರಿಲ್ಲ

ಇದನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿ, ಎಂಜಲು ಸಂಗೀತ ಎನ್ನೋಣವೇ ?