ವಚನ ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ಶರಣರು ತಾವು ಬೇರೆ , ತಾನು ಆರಾಧಿಸುವ ಶಿವ ಬೇರೆ ಎಂದು ಯಾವತ್ತೂ ಭೇಧವನ್ನು ಕಾಣುವಂತಹವರಲ್ಲ. ತನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಶಿವನೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರಂತೆ ಸಕಲೇಶ ಮಾದರಸರೂ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ತಾಧ್ಯಾತ್ಮ ಭಾವ ಅಷ್ಟೊಂದು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮರಣವೆಂದರೆ ಅದು ಲಿಂಗೈಕ್ಯವಾಗುವುದು, ಶಿವೈಕ್ಯವಾಗುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಸತ್ತು ದೇವನೂ ಹಿಂದುಳಿದರೆ ತಾನು ವ್ರತಗೇಡಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ ? ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. .