ಪುರಸ್ಕಾರವೇ ಗೌರವವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬಯಸೋದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನೇ ಪುರಸ್ಕಾರ ದೊರಕಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೋಡುವವರಿದ್ದಾರೆ (ಅಂತಹ ಕೆಲವರು ಗಣ್ಯರು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪದದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾರೆ).

ನಿನ್ನೆ ಟಿವಿ೯ ರಲ್ಲಿ ಎಚ್ ಎಸ್ ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿನಾರಾಯಣಭಟ್ಟರು ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ "ಪುರಸ್ಕಾರ, ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ನಾಡೋಜ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆಯೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಸಪಟ್ಟೆವು" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಇದು: ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಂತವರಿಗೆ ಪುರಸ್ಕಾರ ಕೊಟ್ಟು ಕೈ ಮುಗಿದು ಮರೆತುಬಿಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರು ತುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ, issues ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿ ಎತ್ತುಕೊಂಡು, ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು. ಮೀಸಲಾತಿ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು, ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಕಾಳಜಿ, ಕನ್ನಡದ ಕಂಪ್ಯೂಟಿಂಗ್ ಕುರಿತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂತಹ ಕೆಲವು.

ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದಂತೆ "action is more important"

--
Check my Blog
Kannada wikipedia

"ಹೊಸ ಚಿಗುರು, ಹಳೆ ಬೇರು"

ಇದು ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಡಾ. ಪಿ.ಬಿ.ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ.