ಹೌದು ನೀವ್ಹೇಳೊದು ೧೦೦% ಸರಿ, ನಾವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಮೇಲೆನೇ ಅದ್ರ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಾಗೋದು. ಇಲ್ಲಿರೋದೆಲ್ಲ ಒಂತರ artificial ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದೆಗೆಲ್ಲಾ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಹೊರಗಡೆ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿಂದು, ರೋಟಿಘರ್ ಅಥವ ಎಮ್.ಟಿ.ಆರ್ ಗೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಹೋಗ್ಬೋದು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಾನಂತು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ

ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ರೂ ನಮ್ಮ ನೆಲ, ಜಲದ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರೋದಕ್ಕೆ ನಿಮಗೆ ನನ್ನಿ. ನಾವು ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ "ಅನುಭವಿಸೋ" ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ್ರೆ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಬಾರದು ಎನಿಸುತ್ತೆ. ಪರನಾಡಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನಮ್ಮ ನೆಲ ಕಾಡೋ ಅಷ್ಟು ಬೇರಾವುದೂ ಕಾಡದು. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯ ಜನ ಇಲ್ಲಿಯದನ್ನ ಗಾಢವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸದಿರೋ ಅಷ್ಟು ಜಡವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೇನೋ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ನೀವು ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯದನ್ನ ಗಾಢವಾಗಿ 'ಫೀಲ್' ಮಾಡಿ ಅಂತಹ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ (ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಭಾಷೆ) ಬರೆದು ನಮಗೆ ಉಣಬಡಿಸಿ.

ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೇ ಅಡಿಗರ "ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಳಿ ಕರೆಯಿತು" ಗೀತೆ ನೆನಪಾಗುವುದು. ನೆನಪಾಗಿ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬರುವುದು. ಅಲ್ವ?

ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ಹೆಸರು, ಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರ ಹಾಗೂ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ.

ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ

ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ.

ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ,
ಶಶಿ
ಜಾಲತಾಣ: http://vishwamanava.mywebdunia.com/