ಸುಚರರೇ,

ನಾನು ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವ ಆರಂಭ ಕಾಲವದು.  ಶ್ರೀಯುತ ಎಚ್.ಎಸ್.ವೆಂಕಟೇಶ ಮೂರ್ತಿಯವರಿಗೆ ನಾನು ಬರೆದ ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಮೂಲಕ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ.  ಅವರಿಂದ ಬಂದ ಲಿಖಿತ ಉತ್ತರವಿಷ್ಟೇ- “ನೀವು ಕವಿತೆ ಬರೆಯಬಲ್ಲಿರಿ; ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರೆಸಿ.’’  ನನ್ನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಿರೆಂದು ಹೇಳಿ ಕಲಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕವಿಯಾಗುವಾತನಿಗೆ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಲಯ, ಸ್ವರ ಲಾಲಿತ್ಯಗಳು ಚಂದೋಬದ್ಧತೆಯ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೂಕ್ಮ ಎಳೆಗಳೂ ಸಹ ಹುಟ್ಟು ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಮೇಳವಿಸಿಯೆ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ.  ಆದ್ದರಿಂದ, ಆತನಿಗೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕವಿ-ಕಲಾವಿದನಾಗುವತಂಹ ಜ್ಞಾನವೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ಗುರು ಹಿರಿಯರು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.   ಆನಂತರವೇ, ಸತತ ಅಭ್ಯಾಸ, ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಕವಿ-ಕಲಾವಿದನಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಇದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು: ಕವಿ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಮೇಧಾಶಕ್ತಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದಲೇ ಆದರೂ, ಜೀವನಾನುಭವದ ತೇಜಿಯಿಲ್ಲದೇ ಕಾವ್ಯ ರಥವು ಚಲಿಸಲಾರದೆಂದೂ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳು ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಕವಿ-ಕಲಾವಿದನಾಗುವುದು ಪೂರ್ವ ಸುಕೃತವೂ ಶಾಪವೂ ಹೌದು. 

ಆದರೆ,ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕವಿಯಾಗ ಬಾರದಂತೆ

ಶಾಪವನ್ನು ವರದಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳವುದು ನೈಪುಣ್ಯವಂತೆ

ಅದೇ ಭುವನದ ಭಾಗ್ಯವಂತೆ! ಕವಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕ್ಯವಂತೆ!!

ಸುಚರರೇ, ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಭಾವವೆ ಮೊದಲು, ಶಾಸ್ತ್ರಿ-ಸಿದ್ಧಾಂತ ಕೌಶಲ ಅನಂತರ.

ನಿಮ್ಮಂತೆ ಅಭ್ಯಸಿಸಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವವರು ವಿರಳವಾದರೂ ಎಲ್ಲಕಾಲಕ್ಕೂ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ-ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲ ಬೇರನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳದಂತೆಯೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಲೆಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಅಮರವಾಗಿಯೆ ಇರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ...

ಕವಿತೆ ಬರೆಯಲು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು....ಆದರೆ,ಬರೆದದ್ದು ಕವಿತೆಯೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಲವೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕವೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಯಬೇಕು,

ರೈಟರ್ ಶಿವರಾಂ

ಮಿಶ್ರಕೋಟಿ ಸಾರ್‍,

ಇಂಗ್ಲೀಷು ಬಳಸುವ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳ ಹೊಸತಿರುವ ಬರೆವಣಿಗೆಗಳು ಒಂದೇ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪೇಪರುಗಳು, ಇಂಗ್ಲೀಷು ಪೇಪರುಗಳ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಅದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು.

ಇನ್ನು ಹಿಂದೆ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನೇ ಇಂದು ಬರೆಯುವವರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಷ್ಟು ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಬಂದಿದೆಯೋ ಆ ಕಡವಳಂಗೆ ಗೊತ್ತು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿಚಾರ ಬದಲಾದರು, ಇಂದು ದೇಶದಿಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ, ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

======