ಪಾಪ ಮತ್ತು ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕೊಂಡಿಯಲ್ಲಿ, ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿ ಪಾತ್ರದ ಚಿತ್ರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮೇಧಾ ಎಂಬುವರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು ಬಂತು. ನನಗೆ ವಂಶವೃಕ್ಷದ ಪಾತ್ರದ ಚಿತ್ರಣ confusing ಆಗಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿ ಎಂಬುದು ಒಂದು ನೈಜ ಬದುಕಿನ ಪಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷವನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನಾಗಲೀ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ನೂಕುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿಯ ಪಾತ್ರ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ.

೧. ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿಯು ಗಂಡ ಸತ್ತ ನಂತರ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವದು, "ಪ್ರಕೃತಿ ಚಿರಯೌವನಳೂ, ಚಿರನೂತನಳೂ....". ಆದರೆ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾವನ ಸಂಗಡ ಮಾಡುವ ವಾದದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಾತು "ಒಮ್ಮೆ ತಾಯಿಯಾದ ನಂತರ ಆಕೆ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ತಾಯಿಯೇ". ಮಾವನವರ ಈ ಮಾತು ಆಕೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಇರಿಯುತ್ತದೆ, ಮುಂದೆ.
೨. ಮುದುಕಿಯಾದಾಗ ಕಾಡುವ ಮಗುವಿನ ನೆನಪು - ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಾರ. ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿಗೆ ಮಗುವಿನ ನೆನಪು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆಕೆ ಒಂದೆರೆಡು ಬಾರಿ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿರುತ್ತಾಳೆ ಕೂಡ, ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದ ಹಾಗೆ ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಮಾವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಲಿ ಎಂಬ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೇರೆ. ಆಕೆ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವುದು ಮಾವನಿಗೋಸ್ಕರ. ಗಂಡ ಸತ್ತ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಮಗುವೂ ಕೂಡ ಇನ್ನೇನು ಸತ್ತೇ ಹೋಗುವುದು ಎಂಬ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದಾಗ, ಮಾವನವರು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮಗುವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ತಾನಂತೂ ಮಾವನವರಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಡೇಪಕ್ಷ ಅವರ ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನಾದರೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಣ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
೩. ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ(??) ಸದಾ ಇದ್ದರು ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವುದು ಆಕೆ ಎರಡನೇ ಬಾರಿಗೆ ಬಸಿರಾದಾಗ. "ತನ್ನ ಬಸಿರು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅವಳೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆಕೆಯ ಬಸಿರು ನಿಲ್ಲದೆ ಹೋದಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ನರಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯರ ಸಹಜ ಗುಣ. ಏನಾದರೂ ಕೆಟ್ಟದಾದಾಗ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಹೀಗಾಯಿತು ಎಂದು ಒದ್ದಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇ ಹಾಗೆ.
೪. ಕಾತ್ಯಾಯಿನಿಯ ಬಸಿರು ನಿಲ್ಲದೆ ಸೋರಿಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಯಾರೂ ಬಯ್ಯದಿದ್ದರೂ ನರಳಿ ನರಳಿ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಆಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಟ್ಟವಾದ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೇ ?