'ಬೃಂದಾವನ' ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬೃಂದಾವನವೂ ಆಗಬಹುದು.

kela hiMdoo janaaMgagaLalli, satta ella vyaktigaLalli hooLuttaare. udaaharaNege, namma okkaliga janaaMgadalli ellarannoo hooLuttEve. dahanavu nammalli caaltiyallilla. vyaktige 'tonnu' ityaadi sOMku rOgagaLiddare, bahaLa aparoopavaagi suDuvuduMTu. itara hiMduLida vargagaLaada, kuruba, maDivaaLa modalaada janaaMgagaLalli, liMgaayitaralli hooLuvudE pracalita.

idu bayalu seemeyalli bahaLa saamaanya eMbudu nanna anisike. EkeMdare, malenaaDinalliruva okkaligaralli, sattavarannu suDuttaare. haagaagi, vaidika dharmada prabhaava heccaagiruvalli maatra dahana paddhati kaMDu baruttade. uLidaMte hooLuvudE pracalita. ee samaadhigaLannu saamanyavaagi guDDe, samaadhi eMdu kareyuttaare. hiMde, samaadhi kaTTuvudu aShTu pracalitaviralilla, ittittalaagi samaadhigaLannu kaTTi, tuLasi neDuvudakke praaraMbhisiddaare.( hooLuvavaralli).

(edit) ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ ಹೀಗಿದೆ -
ಕೆಲ ಹಿಂದೂ ಜನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ, ಸತ್ತ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೂಳುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಒಕ್ಕಲಿಗ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೂಳುತ್ತೇವೆ. ದಹನವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ 'ತೊನ್ನು' ಇತ್ಯಾದಿ ಸೋಂಕು ರೋಗಗಳಿದ್ದರೆ, ಬಹಳ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಸುಡುವುದುಂಟು. ಇತರ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳಾದ, ಕುರುಬ, ಮಡಿವಾಳ ಮೊದಲಾದ ಜನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗಾಯಿತರಲ್ಲಿ ಹೂಳುವುದೇ ಪ್ರಚಲಿತ.
ಇದು ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಕ್ಕಲಿಗರಲ್ಲಿ, ಸತ್ತವರನ್ನು ಸುಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ವೈದಿಕ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದಹನ ಪದ್ಧತಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಹೂಳುವುದೇ ಪ್ರಚಲಿತ. ಈ ಸಮಾಧಿಗಳನ್ನು ಸಾಮನ್ಯವಾಗಿ ಗುಡ್ಡೆ, ಸಮಾಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ, ಸಮಾಧಿ ಕಟ್ಟುವುದು ಅಷ್ಟು ಪ್ರಚಲಿತವಿರಲಿಲ್ಲ, ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಸಮಾಧಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ತುಳಸಿ ನೆಡುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ.( ಹೂಳುವವರಲ್ಲಿ).