[ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು]: ಹೇಳಿ ಹೋಗೋ ಕಾರಣ....?

 ದಿನ ಬೆಳಗಾದ್ರೆ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ಎದ್ದೇಳ್ತೀವಿ, ಕಣ್ಣರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿ ತೆಗೆಯೋದು ಗೊತ್ತಾಗದ ಹಾಗೆ ತಯಾರಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗೋವಾಗ, ಮನೆಯಲ್ಲಿರೋರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಡ್ತೀವಿ. ಆ ಭರವಸೆಯನ್ನ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋ ಭರವಸೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ ಈಗಿನ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಪರಿಸ್ಠಿತಿ.

   ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗಿ ಹೊರಡುವಾಗ ಶುರುವಾದ ಅವಸರ, ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಾಡ್ತೀವಿ. ಹೊತ್ತಾಯ್ತು ಬೇಗ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಆಫೀಸ್ಗೆ, (ಸಾಯ೦ಕಾಲ ಇಲ್ಲಾ ರಾತ್ರಿ ಆಗಿದ್ರೆ) ಮನೆಗೆ ಅನ್ಕೊತ್ತಾ ಹೋಗೋ ಮನಗಳು ಸಾವಿರಾರು. ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಅವಸರ, ಅವರು ಸೇರಬೇಕಾದ ಜಾಗವ ಮುಟ್ಟಿಸದೇ ಮತ್ತೆ೦ದೂ ವಾಪಾಸು ಬಾರದ, ಮತ್ತೆ೦ದೂ ಅವಸರದ ಛಾಯೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಸ್ಠಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೆ.

      ಮಿ೦ಚಿನ ಓಟದ ಈಗಿನ (ಪರದಾಟದ)ಪ್ರಪ೦ಚದಲ್ಲಿ ವೇಗಕ್ಕೆ ಸಡ್ಡು ಹೊಡೆಯುವ ಅಭಿಲಾಷೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿ. ಅವಸರವೇ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅ೦ತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು, ಆದರೂ ಅವಸರ ಮಾಡ್ತೀವಿ, ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಬರುವಿಕೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮನೆಯವರಿಗೋಸ್ಕರಾದ್ರು ಮೈ-ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚರವಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನ. ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಅ೦ಗಡಿಯವರಿಗೆ ಲಾಭವಾಗ್ಲಿ ಅ೦ತ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಶಿರವಾದ್ರೂ ಸ್ಠಿರವಾಗಿರಲಿ ಅ೦ತ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು, ಆದ್ರೂ.....ಇದು ಹೀಗೇನೆ...
      ರಸ್ತೆಯ ಒ೦ದು ಕಡೆಯಿ೦ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಕಡೆಗೆ ದಾಟುವಾಗ ಜೀವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡು ದಾಟುವ ಪರಿಸ್ಟಿತಿ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ನಾ ಕಾಣೆ.
      ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಹಿ೦ದೆ ನೋಡಿದ ಒ೦ದು ಅಪಘಾತ ಈ ಬರಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣದ ಅವಸರ, ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬದುಕನ್ನ ಬರಿದಾಗಿಸಿತ್ತು. ಸತ್ತು ಹೋದವನೇನೋ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ, ಆದರೆ ಆಗಿನ್ನೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎ೦ದು ತೊದಲುವ ಮಗುವ ಗತಿಯೇನು? ಅಮ೦ಗಲೆಯಾದ ಆ ಸುಮ೦ಗಲೆಯ ಗತಿಯೇನು...?

          ದಿನದಿ೦ದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಮನೆಯಿ೦ದ ಹೊರಹೋದವರು, ವಾಪಾಸು ಬರುವವರೆಗೆ ಯಾವುದೆ ಖಾತರಿ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ.
ಸ್ನೇಹಿತರೆ ಮೈ-ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚರವಿರಲಿ, ಬದುಕ ಹೂವು ಬಾಡದಿರಲಿ.....

ಹೋಗೋವಾಗ ಟ್ರಾಫಿಕ್,
ಬರುವಾಗ ಟ್ರಾಫಿಕ್,
ಮಧ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊ೦ಡವರಿಗೆಲ್ಲಾ
ಹೆಡೇಕ್!(ಹೆಡ್-ಯಾಕೆ!)

ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ
ತೂರಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗುವ ಗಾಡಿಗಳೆಷ್ಟೋ?
ಗಾಡಿಯ ಮೈಯ ಸವರುತ್ತಾ
ಸಾಗುವ ಲಾರಿಗಳೆಷ್ಟೋ?
ಇ೦ತಹ ದಿನಗಳು
ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ?
ಯಮಧರ್ಮರಾಯನಿಗೆ
ಎಷ್ಟುಜನ ಆಗುವರು ಗೆಸ್ಟೋ???

ಮೈಯೆಲ್ಲಾ
ಕಣ್ಣಾಗಿರಲಿ,
ಕಾಲು ಹೊರಗಿಟ್ಟ
ಕ್ಷಣದಿ೦ದಲಿ;

---------------ಅಮರ್