ಹೊಯ್ತು, ಎಲ್ಲ ಹೊಯ್ತು..! ಬಹಳ ವರ್ಷದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡುಬಂದದೆಲ್ಲ ಈ ಸಂಜೆಯಷ್ಟೆ ಹೊಯ್ತು. ನಾನು ಇಂದು ಈ ಆಡುಗೆಮನೆಗಾದರು ಏಕೆ ಹೋದೆನೋ ? ನಾನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ.

ಏನಪ್ಪ ಹೋಗಿದ್ದು ನಿಂದು ಅಂದಿರ ? ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ, ನಾನು ಈ ಸಂಜೆ ತರಕಾರಿ ಕತ್ತರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಒಂದು ಕೈನಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿ ಹಿಡಿದು, ಮತ್ತೊದರಲ್ಲಿ ಚಾಕು ಹಿಡಿದು ಎಂದಿನಂತೆ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತರಕಾರಿ ಕತ್ತರಿಸುತಿದ್ದೆ. ಅದೇನಾಯ್ತೋ ತಿಳೀಲಿಲ್ಲ. ಈ ಚಾಕು ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಬಿಡುವುದೆ ?? ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ....!!

ಮೂರು ವರ್ಷದಿಂದ ಈ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ನಂಟಿನ ಗಂಟನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಬಂದವನಿಗೆ ಇಂದು ಹೀಗಾಗಿದ್ದು ಬಹಳ ಅನ್ಯಾಯ ಅಲ್ಲವೆ ?

ಏನು ರಕ್ತ ಅಂತೀರ, "ಕೆಂಪಾದವೊ ಎಲ್ಲ ಕೆಂಪಾದವೋ" ಅಂತ ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲ ಕೆಂಪಗಾಯ್ತು.
ನಮ್ಮ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಅದೇನೊ ಫ಼ೈಬ್ರಿನೋಜೆನ್ ಅನ್ನೊ ಫ಼ೈಬರ್ ಇರುತ್ತಂತೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ದೇಹದ ರಕ್ತ ಸೋರುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಿ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಬಾಗದಲ್ಲೆ ರಕ್ತವನ್ನು ವಣಗಿಸುತ್ತದಂತೆ. ಆದರೆ ಈ ಫ಼ೈಬ್ರಿನೋಜೆನ್ ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಮೈನಲ್ಲಿ ರಜೆ ಹಾಕಿತ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ಒಂದು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ರಕ್ತ ನಿಲ್ಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಅರ್ದ ಬಾಟಲಿನಷ್ಟು ರಕ್ತಿ ಹೋಗಿದ್ದರು ಹೋಗಿರಬಹುದು. ಇದೇ ರಕ್ತವನ್ನು ರಕ್ತವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಜೀವ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು ಅಂತನ್ನಿಸಿತು ನನಗೆ.

ಬೆರಳಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಯಾಕಪ್ಪ ಅಳ್ತೀಯ. ಎಲ್ರು ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಕೊಯ್ದುಕೊಂಡು ರಕ್ತ ಸುರಿಸುತ್ತರೆ ಅಂತೀರ ನೀವು ?

ಆದ್ರೆ ನಾನು ಅಳ್ತಾ ಇರೋದು ಅದಕ್ಕಲ್ಲಪ್ಪ, ನನ್ನ ಅಳು ನೆನ್ನೆ ನಡೆದ ಇಂತಹುದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಘಟನೆಗೆ.

ನೆನ್ನೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತು ನನ್ನ ಜೀಬಿನಲಿದ್ದ ಬಾಗಿಲ ಕೀ ಹುಡುಕಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೀ ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನದಿಂದ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿತ್ತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ನನ್ನ ಜೈಬಿನಿಂದ ಜಾರಿ ಎಲ್ಲೊ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು ? ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದೇ ? ಆದರೆ ಈ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಏಜನ್ಸಿನವರು ಅಬ್ಜಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ ದಂಡ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಕಡೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಬಾಗಿಲನ್ನು ನಾನು ಹೊಡೆದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಳ್ಳನೆಂದುಕೊಂಡು ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಹಿಡಿದೊಪ್ಪಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಈ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಭಯ. ಅದೊ ಅಲ್ಲದೆ ಮೊನ್ನೆ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಕಚ್ಚಿ ರಣಗಾಯ ಮಾಡಿವೆ ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಓದದ್ದ ನೆನಪು.

ಒಳ್ಳೆ ಪೇಚಾಟವಾಯ್ತಲ್ಲ, ಈ ಚಳಿನಲ್ಲಿ ರಾತಿಯಲ್ಲ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಕೊತ್ಕೊಬೇಕಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತ ನಾನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ದೆ.

ಇದಕೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಉಪಾಯ.

"ಕೇವಲ ಒಂದು ಮನೆಯ ಕೀ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದಿರುವಾಗ ನಮ್ಮಂತವರಿಗೆ ಮದುವೆಯೇ ಒಳ್ಳೆ ಶಿಕ್ಷೆ"

ಹೌದು, ಮದೆವೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಮಡದಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇದ್ರೆ ಮನೆ ಕೀ ಯಾಕೆ ಬೇಕು, ಮನೆ ಮುಂದೆ ನಿಂತು "ಕುಲ್ಜಾ ಸಿಮ್ ಸಿಮ್" ಅಂದರೆ ಸಾಕು, ಹೆಂಡತಿಯಾದವಳು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಮನೆಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಹಾ..! ಎಂತ ಉಪಾಯ. ಈಗಲೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ಫ಼ೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ.

ಆದರೆ ನನಗೆ ಈ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಷ್ಟು ಸಮಯವಿದೆಯೇ ?

1. ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಕ ಬೇಕು.
2. ಹುಡುಗೀ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರು ಕೊಡುವ ವಣ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟನ್ನು ಕಂಟಲಿಗೆ ಇಳಿಸಬೇಕು.
3. ಎಂಗೆಜ್ಮೆಂಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕು.
4. ನಂತರ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕು.

ಅಬ್ಬಬ್ಬ, ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೋಸೆಸ್ಸ್ ಇದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಒಂದು ಸ್ಟೆಪ್ಪನ್ನು (step) ದಾಟಿ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇಷ್ಟು ಸಮಯವನ್ನಾದರು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರುವುದು ? ಯಾರಾದರು ಸಮಯವನ್ನು ಸಾಲ ಕೊಡುವರೆ ?

ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇನಪ್ಪ "ಇನ್ಸ್ಟೆಂಟ್ ವೈಫ಼್ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್". ಇದು ನನ್ನಂತ ಎಲ್ಲಾ ಅವಿವಾಹಿತ ಹುಡುಗ/ಹುಡುಗಿ ಯರಿಗೆ ಬಹಳಾನೇ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ.

ಏನಿಲ್ಲ, ಈ ಮದುವೆಯ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾವು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ಆನ್ಲೈನ್ ನಲ್ಲೆ ಮಾಡುವಂತಿದ್ದರೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಲ್ಲವೆ ? ಈ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾಟ್ರಿಮೋನಿಯಲ್ ಏಜನ್ಸಿಯವರು ಅಣಿಮಾಡಿದರೆ ಅವರು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಪ್ರಾಸಸಿಂಗ್ ಶುಲ್ಕ ಕೊಡುವುದು ಇನ್ನೊ ಒಳಿತು. [ಈಗಾಗಲೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಕೆಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆನ್ಲೈನ್ ಮದುವೆಗಳು ಆಗಿರುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು]

ನಾವು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲಿನ ಬೇಕು/ಬೇಡ ಗಳ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಅಣಿಮಾಡಿದರೆ ಸಂಜೆಯಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಒಬ್ಬಳು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ರೆಡಿಮಾಡಬೇಕು.

ಕೆಲವು ಬೇಕು ಬೇಡಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಹೀಗಿದೆ :

೧) ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ನಗುತ್ತಾಳೆ. (ದಿನವೆಲ್ಲ ನಗುವ ಹೆಂಡತಿ ಬೇಡ. ಮನೆ ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆ ಯಾಗುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ) ?
೨) ಪ್ರತಿ ದಿನ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಲು ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ?
೩) ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಳೆ ?
೪) ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೇಳುವಳೆ ?
೫) ಜಗಳವಾಡುವಳೆ ? ಹೌದು ಎಂದಲ್ಲಿ ದಿನದಲ್ಲಿನ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಾಳೆ ?
೬) ಎತ್ತರ ಎಷ್ಟಿರ ಬೇಕು ?
೭) ತೊಕ ಎಷ್ಟಿರ ಬೇಕು ? (ಬಹಳ ತೊಕವಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕಾರು ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಾಲೀತು ಎಚ್ಚರ..!!)
೮) ತಿಂಗಳೆಲ್ಲ ಮೇಕಪ್ಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಕರ್ಚು ಮಾಡುವಳು. ಮುಂತಾದವು.

ಈ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಎಷ್ಟಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಮ್ಮ ತಂದೆ/ತಾಯಿ ಯರು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲೆ ಸೊಚಿಸಿದರೆ ನಾವು ಸಂಜೆ ಕೆಲಸದಿಂದ ಬರುವಾಗ ಮ್ಯಾಟ್ರಿಮೋನಿಯಲ್ ಆಫ಼ೀಸ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಕರೆದು ತಂದು ತಾಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಆರತಿಮಾಡಿ ಹೆಂಡತಿ ಅಂತ ಮನೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗು ಈ ನನ್ನ ಉಪಾಯ ಅತಿರೇಕವೆನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಈಗಿನಂತೆಯೇ ಜೀವನ ಯಂತ್ರದಂತೆ ಓಡಿದರೆ ಮುಂದಿನ ೩-೪ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳು ಅನುಷ್ಟಾನಕ್ಕೆ ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಈಗಾಗಲೆ ಇಂತಹ ಒಂದು ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ನನ್ನ ಹತ್ತೊ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಟೈಪಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನದವರೆಗೆ ನನ್ನ ಒಂದು ಬೆರಳಿಗೆ ವಿರಾಮದ ಅಗ್ತತ್ಯ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಕ್ಕುಬಿಡಿ.......................!! ಈ ರೀತಿಯ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ತೆ ಏನಾದರು ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು/ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡು ಲೇಖನವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಬರೆದ್ದದ್ದು.

ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದು "ನನಗೆ ಇನ್ಸ್ಟೆಂಟ್ ವೈಫ಼ಿನ ಅಗತ್ಯವಲ್ಲ, ಬೇಕಿರುವುದು ದ್ಯೊಪ್ಲಿಕೇಟ್ ಮನೆ ಕೀ...!!" ಅಂತ.............!