@ ಮಹೇಶ್, ರೋಶನ್, ಮತ್ತು GC ಸರ್:

ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನಿಗಳು.

ನಡೆದ ಎರಡು ಪ್ರಸಂಗಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಾನು ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕೆಳಗೆ ವಾಣಿಜ್ಯವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ವರುಷದ ಪದವಿಗಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಎರಡು second language ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಇಕ್ಕಿದ್ದರು:- ಕನ್ನಡ ಅಥವಾ ಹಿಂದಿ. ಹಿಂದಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಅ, ಆ, ಇ, ಈ ಯಿಂದ ಪಾಠ ಶುರು ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮೊದಲದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎಂಟು ಮಂದಿ rank ಗಳಿಸಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾದರು.

ಕನ್ನಡವನ್ನು ಆಯ್ದವರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಐದಾರು ಮಂದಿ ನಾಪಾಸಾಗಿ ಮುಂದೆ october ನಲ್ಲಿ supplementary exam ನಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬನೆಂದು ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ವರುಷಗಳುರುಳಿದಂತೆ ಪರಿಸ್ಠಿತಿ ಸುಧಾರಿಸಿರುತ್ತದೆ ಎಂದಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಮೂರ್ಖತನ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಹುಡುಗ ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಗೆ ಸೇರಲೆಂದು ಅವನ ತಾಯಿಯ ಊರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದ. ಕನ್ನಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹಳೆಗನ್ನಡ ಪಾಠಗಳನ್ನಿಟ್ಟ ಉದ್ದೇಶ ಅರ್ಥವಾಗದೆ, ಮರುವರುಷ ಒಂಬತ್ತನೇ ತರಗತಿಗೆ ಮೂವತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದೂರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಬದಲಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಇರುವ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡ - IIT ಗೆ ಸೇರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗಣಿತ, ವಿಗ್ನಾನ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ವ್ಯಯ ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ ಕಷ್ಟದ ಹಳೆಗನ್ನಡ ಕಲಿಯುವದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅರ್ಥಹೀನ ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ.

ಹಳೆಗನ್ನಡವನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಲಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಆದರೆ ಒಲ್ಲದ, ವಿಗ್ನಾನ, ವಾಣಿಜ್ಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ "ನೀರಿಳಿಯದ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಕಡುಬು ತುರುಕುವ" ಕಾಯಕವನ್ನು ಮಾಡುವ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರೀ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ವಿದ್ಯೆಯ ಲಯವನ್ನೇಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ನನಗರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯ.

ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಪಿರೀತಿಯಿಂದ ಕನ್ನಡವನ್ನಾಯ್ಕೆಮಾಡಿದರೆ ಈ ತೆರನ ಶಿಕ್ಷೆಯೇ ?

ಬದುಕು ಮಾಡುವ, ಬದುಕಿಗೊಂದು ಅರ್ಥ ತರುವ, ಅರ್ಥಸಂಪಾದನೆಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಕಲಿಸಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವೇ?
<>