ಅಲ್ಲಿ ಊಟ ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲರಿ.. ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು..
ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಾವುಗಳು ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ಜನ ಸೇರಿ, ಎರಡು ದಿನದ ಪಾದಯಾತ್ರೆ (ಸುಮಾರು 80 ಕಿ.ಮಿ, ಎರಡು ದಿನದ ನಡಿಗೆಯದು) ಮಾಡಿದೆವು..
ಅದು ಕೂಡ ಎಪ್ರಿಲ ತಿಂಗಳ ಕಡು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ... ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬೇಕಪ್ಪ ಅಂತ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಗಿತ್ತು...

ಆದರೆ ಹೊರಟಮೇಲೆ ನೋಡಿ.. ಸಿಕ್ತು ಮಜಾ.

ಪಾದಯಾತ್ರೆಯ ನಡುನಡುವೆ ಸಿಗುವ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಜನರೆಲ್ಲರು ನಮ್ಮನು ಆದರದಿಂದ (ಕರೆಯದೆಯೇ.. ) ಬರಮಾಡಿ ಹಣ್ಣು ಹಂಪಲ, ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಶರಬತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.. ಊಟದ ಸಮಯವಾಗಿದ್ದರಂತು ಎಲ್ಲರಿಗು ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಊಟ (ಬರಿ ಊಟ ಅಲ್ಲ ಅದು ರಸದೌತಣವೆಂದೆ ಕರೆಯಬೇಕು) ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು..

ಅಲ್ಲಿ ಊರೂರಿಗೊಂದು ಮಠವಿರುತ್ತದ್ದೆ.. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಊರಹೊರಗಿನ ವಿಶಾಲವಾದ ದೇವಾಲಯವೇ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತಾಣವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು... ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಲಿಕ್ಕೆ ಹಾಸಿಗೆ ಹೊದಿಕೆ ಎಲ್ಲ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು..
ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಂದ "ಅತಿಥಿ ದೇವೋಭವ" ಅನ್ನೋದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿಯ ಬೇರು ಅಂತ ಸಾಬೀತಾಯಿತು.. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಾದಯಾತ್ರೆ ನಮಗೆ ಒಂದು ಸ್ವರ್ಗ ಅನಿಸಿತು.

ರಾಜೇಶರೆ... ನಿಮ್ಮ ಬರಹ ನ