ಹಂಸಾನಂದಿ ಮತ್ತು ಸುನೀಲ ಅಳಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಸೇರುವೆ.
ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ (ಆಟೆ ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಹತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯವನಾದ) ಅಣ್ಣು ಮಾಮ ನನ್ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅಗಲಿ ಹದಿನೈದು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದುವು. ಈಗಲೂ ಅವರು ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾರೆ.

ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಕಿಸಾಗೋತಮಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತಾ ಇದೆ.

" ಸಾವಿಲ್ಲದೆಡೆಯಿಲ್ಲ-- ನೋವಿಲ್ಲದೆಡೆಯಿಲ್ಲ,
ಸಾವು ಜೀವಕೆ ನಂಟು, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸ ಸಲ್ಲ,
ಸಾವಿನೊಳು ಮರುಗದಿರು,
ಜೀವದೊಳು ಹಿಗ್ಗದಿರು,
ಕನಸಿಗಾಗಳತುರುವೆ, ಇದುವೆ ಘನವೆ?..."