ಕಾಡುಹರಟೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯೋಚಿಸೋಣ ಎಂಬ ಹಂಬಲವೇ ತಪ್ಪೆ?

ಮಾಹಾಕಾವ್ಯಗಳ ಸತ್ವವನ್ನು ಅರಿತು, ಅದು ನಮ್ಮ ನಡುವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾದರೆ ಕನ್ನಡ ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ತಾನೆ. ತೋಚಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದರೂ ನಮ್ಮ ಭಾಷಾಜ್ಞಾನ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ ವಿನಃ ಕಡಿಮೆಯೇನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಖರೇ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾಷಾಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಆಶಯ ಅವಶ್ಯಕ ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.