ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಕರ್ಣಾಟಾಂಧ್ರ ಗಡಿಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಿದರು ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಆಗ ಏನಾದೀತು. ಕರ್ಣಾಟಾಂಧ್ರ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಕವಿಗಳು, ಕಥೆಗಾರರು ಉಪಯೋಗಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಇಂತಹ ಒಂದು ಕೃತಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿದ್ದು ಯಾವುದಾದರು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಅರ್ಹವಾದದ್ದು ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆಗ ಆ ಕೃತಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ. ಏಕೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಂದರೆ, ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ನೆನಪು, ದೇವನಾಗರಿ ಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕೊಂಕಣಿ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದಂತೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದರೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂಗತಿ ಎಷ್ಟು ನಿಜ ಎಂದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರ ಸರಕಾರ ತೆಲುಗು ಲಿಪಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಅರ್ಹ ಎಂಬ ಸುತ್ತೋಲೆ ಹೊರಡಿಸಿದರೆ(ಇದು ಅಸಂಭವವೇನಲ್ಲ. ಸರಕಾರಗಳು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಇದು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಡೆದುಬಂದಿದೆ) ಆಗ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತರಾಗಿ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ ಜನರ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಏನಾಗಬಹುದು. ಆಗ ಅವರ ನೆರವಿಗೆ (???) ಉದಾರಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನತೆ (ಕರ್ನಾಟಕ ಉದಾರಿ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಸರಕಾರ ಕೊಂಕಣಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡದಿದ್ದಾಗ, ಕೊಂಕಣಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರ ಧಾರವಾಡದ ಬಾನುಲಿ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದರು ಎಂದು ಈಚೆಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ.) ಬರುತ್ತಾರೆಯೆಂದಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅವರಿಗೆ ಶೋಷಿತರ ಸ್ಧಾನಮಾನ ನೀಡಿ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಇವರನ್ನು ತುಳಿಯಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ನಾಮ ಅಂಟಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅವರಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ಕೊಡಬಹುದು. ಕಾಲೇಜು, ಕೃಪಾಂಕಗಳು, ಶುಲ್ಕ ಇವೆಲ್ಲ ಆಗ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬರುತ್ತವೆ.