ಮಿಶ್ರಿಕೋಟಿಯರೆ,
ನೀವು ಹೇಳುವುದು ನಿಜ.
ಪದಗಳ ಮುಂಚಿನ ಅನುಮಾನ, ಪದಗಳ ನಂತರದ ನಿರಾಳ, ಆತಂಕ ಅಥವ ಪದಗಳಿಲ್ಲದ ಮೌನ ಇವೆಲ್ಲಾವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವುದು ಪದಗಳಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ಯಾವಾಗ ನಾವು? ಪದಗಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ನಿಮಿತ್ತ ಅಷ್ಟೆ ಅನಿಸತ್ತೆ.
ನುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಿರುವುದು ಇರಬೇಕಾದದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಎಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾವನ್ನೂ ಅವೇ ಯೋಚನೆಗಳು ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ?!