ಜೋಶಿಗಳೇ..

ವಿಶೇಷಣಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಗುಣವಾಚಕಗಳಿಗೂ ದೊಡ್ಡ ಬೇರೆತನವಿದೆ..

ಸಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಶಣಗಳಿದೆ, ಆದ್ರೆ ಗುಣವಾಚಕಗಳಿಲ್ಲ.. ಶಂಕರಬಟ್ಟರ ಹೊತ್ತಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಿಡಿಸಿ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದೆ.

ಸಕ್ಕದದ ವಿಶೇಶಣಗಳಿಗೆ ವಿಬಕ್ತಿ ಒಟ್ಟು/ಪ್ರತ್ಯಯಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಸಬವುದು. ಆದ್ರೆ ಕನ್ನಡದ ಗುಣವಾಚಕಗಳಿಗೆ ಆಗಲ್ಲ.

ಕೃಷ್ಣಸರ್ಪಃ = ಕೃಷ್ಣಃ ಸರ್ಪಃ
ಕೃಷ್ಣಸರ್ಪೇಣ = ಕೃಷ್ಣೇಣ ಸರ್ಪೇಣ

ಆದ್ರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ
ಕರಿಹಾವು = ಕರಿಯ ಹಾವು ( ಅದರೆ ಕರಿಯ ಅನ್ನೋದು ನಾಮಪದವಲ್ಲ. ಅದು ಮೊದಲನೆ ವಿಬಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಆರನೇ ’ಅ’ ವಿಬಕ್ತಿ ಒಟ್ಟು ಹೊಂದಿದೆ )

ಕರಿಹಾವಿಂದ != ಕರಿಯದಿಂದ ಹಾವಿಂದ( ಇದು ಕನ್ನಡದೊಳು ಆರದು ).

ಸಕ್ಕದದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ರೆ ನಾಮಪದ( ಇದರಲ್ಲೇ ವಿಶೇಷಣ, ಸರ್ವನಾಮ ಕೂಡ ಸೇರುವುದು ), ಅವ್ಯಯ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಪದ.
ಅಂದ್ರೆ
೧) ವಿಬಕ್ರಿ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ರಾಮ, ಕೃಷ್ಣ, ಶ್ವೇತ, ಜೀವತ್, ಧಾವತ್, ಕರ್ವನ್, ಸಃ
೨) ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಬದಲಿಲ್ಲದೇ ಬಳಕೆಯಾಗುವ, = ಅಲಂ, ವಾ, ಯಾ ತತ್ರ
೩ ಮತ್ತು ಕೆಲಸ ತೋರುವ ಒರೆ/ಪದ-ಬಗೆಗಳು. ( ಯಾವುದಾದ್ರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ರೆ ಹೇಳಿ.. ಅದು ಈ ಚರ್ಚೆ ನಂಟಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರುವುದು ) ಕೃತ್ವಾ, ಕರೋತಿ, ಶ್ರಾವಂ ಶ್ರಾವಂ, ಕರ್ಯಾತ್

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ..
೧) ನಾಮಪದ ( ವಿಬಕ್ತಿ ಒಟ್ಟು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ); ಹನುಮ, ಬಸವ, ದನ, ಅವನು
೨) ಗುಣತೋರುವ; ಹಗುರ, ತೂಕ, ಬಿಳಿ, ಕರಿ ( ಗಮನ, ಹಗುರದ ಮಾತು, ತೂಕದ ಮಾತು, ಬಿಳಿಯ ಹೂ, ಕರಿಯ ಆನೆ, ಎಲ್ಲ ಗುಣ ತೋರುವಾಗ ಆರನೇ ವಿಬಕ್ತಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ಬೇರಾವ ವಿಬಕ್ತಿ ಒಟ್ಟನ್ನಲ್ಲ )
೩) ಬಿಡಿಯೊರೆ/ಅವ್ಯಯ ; ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ, ಹೇಗೋ, ಎಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ,
೪) ಕ್ರಿಯಾಪದ ; ಓಡಿ, ಓಡಲು, ಓಡುವನು, ಓಡೇ.

ಆದುರಿಂದ ಕ್ರಿಯಾವಿಶೇಶಣ ಮತ್ತು ನಾಮ ವಿಶೇಶಣ ಎರಡೂ ನಾಮಪದಗಳೇ ಅಲ್ವ!!

ಮರೆವಿಂದ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿರಬವುದಿಲ್ಲಿ.

ಹುರುಳಿಶ್ಟೇ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಗುಣವಾಚಕ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೂ ಸಕ್ಕದದ ವಿಶೇಶಣಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬೇರೆತನ ಇದೆ.

ಆದೂ ಅಲ್ಲದೇ.. ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಸಂಗತಿ ಬೇರೆ.. ಇಲ್ಲಿ ನಾಮಗುಣವಾಚಕ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಗುಣವಾಚಕ( ಹೆಸರು ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ), ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುವು ಎಂದು..

ವಿಶಯ ಬದಲು ಬೇಡ!