ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೀಗೆ ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು:
"ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ರೊಟ್ಟಿ ಪೆಟ್ಟಿಂಡಾನು, ಚಟ್ಣಿ ಪೋಟ್ಕೊಂಡು ಜಡಿಯಾಣಿ" ಅಂತ. ಎಂದರೆ ಕನ್ನಡ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟು, ಕುಲಗೆಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವುದರ ಚರಿತ್ರೆ ಅಂದಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮಲೆಯಾಳಂ, ಹಿಂದಿ ಎಟ್ಸೆಟ್ರಾ. . . ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಚಟ್ಣಿ ಯಲ್ಲಾ, ಕಿಚಡಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ.
ನಾಲಿಗೆ ಸೀಳಿದರೆ, ಮೂಗಿನಲ್ಲಾದರೂ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆಂದ ಡಿ.ವಿ.ಜಿಯವರ ಛಲ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಎಂದ ಮೇಲೆ ಬೇರೆ ನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದಿಲ್ಲಿ ತಿಂದು, ದುಡಿದುಕೊಂಡು, ಆಸ್ತಿವಂತರಾಗುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಅಂದೇನು ಪ್ರಯೋಜನ?