ವಾರೆ ವಾಹ್. ವಿನಾಯಕ ಅವರೇ, ಪತ್ರ ಅಂದರೆ ಹೀಗಿರಬೇಕು ಕಣ್ರೀ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವ ಮಾತುಗಳು, ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ ಕನ್ನಡದ ಶಬ್ದಗಳು, ತುಂಬಿ ತುಳುಕಬೇಕು. ಆಗ ಭಾವನೆಗಳು ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ತುಂಗೆಯಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. :ಚಪ್ಪಾಳೆ:, :ಶಿಳ್ಳೆ: :ಖುಷಿಗೆ ಮಿಕ್ಕು ಖುಷಿ:

ನನಗೆ ಈ "ಪತ್ರ ಬರೆಯಿರಿ" (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನೆಂಟರಿಗೆ - ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಗೆಳೆಯರು ಹೀಗೆ ಯಾರಿಗಾದರು ಹತ್ತಿರದವರಿಗೆ ) ಅನ್ನೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಇರ್ತಾ ಇತ್ತಲ್ಲ. ಆಗೆಲ್ಲ ಅದ್ಯಕಾಪ್ಪಾ ಈ ರೀತಿ ಇಷ್ಟು ಫಾರಮಲ್ಲಾಗಿ ಬರೀಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಪತ್ರಗಳು ತುಂಬಾ ಫಾರಮಲ್ಲಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಭಾವನೆಗಳೇ ಬರಿದಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು.

ಉದಾ:-
೧. ತಂದೆಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ತೀರ್ಥರೂಪುರವರಿಗೆ, ತಾಯಿಗಾದರೆ ಮಾತೃಶ್ರೀಯವರಿಗೆ, ಅಣ್ಣನಿಗಾದರೆ, ತೀರ್ಥರೂಪು ಸಮಾನರಾದ.
೨. "ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಕ್ಷೇಮ. ಅಲ್ಲಿ --- ಆದಿಯಾಗಿ ಸಕಲರೂ ಕ್ಷೇಮದಿಂದ್ದೀರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ತಿಳಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ -----".
೩. ಉಭಯಕುಶಲೋಪರಿ ಸಾಂಪ್ರತ

ಇದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ.