ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಹೞಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎರಡು+ಮಾತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲ ಪದದ ಕೊನೆಯ ’ಡ’ ಕ್ಕೆ ’ೞ್’ ಆದೇಶವಾಗಿ ಎರೞ್‍ ಆಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಮಾತು ಸೇರಿದಾಗ ಎರೞ್ಮಾತು ಅಥವಾ ಎರೞ್ವಾತು ಎಂಬುದಾಗಿ ನಿಯಮ. ಪದದ ಅಕ್ಷರ ಣ್‍, ನ್‍, ಯ್‍, ರ್‍, ಲ್‍, ಳ್‍, ೞ್‍ ಹಾಗೂ ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಱ್‍ ಹೊಱತು ಬೇರೆ ಅಕ್ಷರವಿದ್ದಾಗ ’ಉ’ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ’ಎರಡು’ ಶಬ್ದ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ’ಎರಡ್‍’ ಹಾಗೆಯೇ ’ಕಾಡು’ ->’ಕಾಡ್’ (ಆದರೆ ಹಾಗನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಕಾಡು ಎಂದೇ ಹೇೞಬೇಕು. ಆದರೆ ಸಮಾಸಪದ ಮಾಡುವಾಗ ’ೞ್’ ಆದೇಶ (ಆಧಾರ: ಕೇಶಿರಾಜನ ಶಬ್ದಮಣಿದರ್ಪಣ ಸಮಾಸಪ್ರಕರಣ ಪದ್ಯ ಸಂಖ್ಯೆ ೧೯೪.
ಪದದ ಕಡೆಯಣ ಡಕಾರ-
ಕ್ಕುದಯಿಪುದು ೞಕಾರಮಾ ಱಕಾರಕ್ಕೊದವಿ-
ರ್ಪುದು ರೇಫಂ ವ್ಯಂಜನಪದ-
ಮಿದಿರೊಳ್‍ ಸಂದಿಸೆ ಸಮಾಸದೊಳ್‍ ಬಹುಳತೆಯಿಂ||

ಹಾಗಾಗಿ ಕಾೞ್ಗಿಚ್ಚು.

ಮೆಲ್ದನ್‍, ಗೆಲ್ದನ್‍ ಈ ರೂಪಗಳೇ ಶುದ್ಧರೂಪಗಳಾಗಿದ್ದು ಮೆದ್ದನು, ಗೆದ್ದನು ಇವು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಬೞಸುತ್ತಿದ್ದು ಕ್ರಮೇಣ ಇವನ್ನು ಶಿಷ್ಟ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ ಬರುತ್ತಾರೆ, ತರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬರ್ತಾರೆ, ತರ್ತಾರೆ (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ) ಎಂದರೆ ಹಳ್ಳಿಗರು ಅದನ್ನೇ ಬತ್ತಾರೆ, ತತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನೇ ಕ್ರಮೇಣ ನಾವೆಲ್ಲ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಒಪ್ಪಬಹುದೇನೋ?