ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೆ ಇದ್ದೇನೆ.. ಬಹಳ ಜನರಿಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಸತ್ತಭಾಷೆಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವರು.

ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಹಲವು ಐತಿಹಾಸಿಕರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು, ವಾಸ್ತವಾಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸೋಣ.
೧)ಸಂಸ್ಕೃತವು ಎಂದು ಬಹಳ ಜನರಿಂದ ದೈನಂದಿನವಾಗಿ ಸಂಭಾಷಿಸುವ ಭಾಷೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುವರು. ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸಲು ಅವರು ನೀಡುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲೊಂದು...ಕಾಳಿದಾಸನ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ( ನಾನು ಓದಿರುವುದು "ಅಭಿಜ್ಙಾನ ಶಾಕುಂತಲ"ದ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ), ರಾಜರು, ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಪಾತ್ರಗಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಪಾತ್ರಗಳು, ಸೂತ ಮುಂತಾದ ಪಾತ್ರಗಳು ಪ್ರಾಕೃತದಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತವೆ.

೨)ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾವ್ಯರಚನೆಯಲ್ಲಿ, ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ, ವಿಜ್ಙಾನದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮುಂತಾದ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿದರು.

೩)ಅದನೇ ಇದಲಿ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಇಡೀ ಭಾರತಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುವರು.

೪)ಇಂದಿಗು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಖೃತ ಶ್ಲೋಕದಿಂದಲೆ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುವುದು.

೫)ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗು "ಸಂಪದ"ದಲ್ಲಿಯು ಸಂಸ್ಕೃತ ಸುಭಾಷಿತಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವರು.

೬)ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರು, ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿವೆ.

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿರುವಾಗ....

ಕನ್ನಡವು ಸಂಸ್ಕೃತದಂತಾದೀತೆ?